One Last Cry With Lyrics の小説・ストーリー

Cause I've been by myself all night long Hoping for someone I used to know You look like a movie You sound like a song My God, this reminds me When we were young..... Let me photograph you in this light In case it is the last time That we might be exactly like we were before we realized We were sad of getting old It made us restless It was just like a movie It was just like a song.. I was so scared to face my fears Cause nobody told me, that you'd be here And I swore you move overseas

Of course not, alam kong mas lalo lamang akong masasaktan pero gusto ko lang naman muling makasama ang asawa ko, ang lalaking pinakamamahal ko bago ako mamatay–pero hindi ko iyon pwedeng sabihin kay kuya Vince kung gusto kong mapapayag siya, so instead I said, "Kahit masakit pipilitin kong maging masaya sa loob ng isang buwan." Tumango-tango si kuya habang hinihimas-himas ang aking likod para pakalmahin ako. "Sige kung yan ang gusto mo. Pero pagkatapos nito kalimutan mo na siya ha. Alam ko mahirap pero kung kailangan mong lumayo para lang makalimot hindi kita pipigilan." "Thank you kuya for always supporting me." "Of course, you're my princess eh." *** CHAD'S POV

Tumaas ang isang kilay nito na wari'y pinag-aaralan nito ang aking sinabi. "Ilang beses ko ng narinig ang salitang last na iyan pero hindi mo pa rin sila matiis," sabi niyang muli. "Last na talaga ito dahil matatali na ako sa Jake na iyon," matamlay kong salita sabay ang pagtalikod ko sa aking kaibigan at nagtungo ako sa kusina nito upang uminom ng malamig na tubig.

Inom siya nang inom ng alak tapos biglang may kontrabidang lumapit sa kanya para siya ay awatin. Ang plano niya at pagsalitaan ito ng kung anu-ano pero hindi niya nagawa nang matitigan niya ang mga mata nito. Para kasing may kung ano sa mga mata nito kaya bigla niyang naisip na halikan ito. Tapos nagmakaawa pa siya ritong isama siya at paligayahin dahil gusto niyang makalimot sa sakit na kanyang pinagdaraanan. "Sa tuwing aangkinin kita, sinisigaw mo ang pangalan ko. Lorenzo, Lorenzo, Lorenzo..." wika nitong nagboses babae pa. Parang ibig talaga nitong gayahin ang kanyang pananalita at expression.

"Papayag na ako. Pero ipangako mong papakawalan muna siya at hahayaan kaming mamuhay ng tahimik." "Papakawalan ko lang ang sinabi ko." "Then wala na tayong dapat pag usapan." Malamig na sabi at aalis na sana. "Sandali." Pagpigil niya. "O sige. Payag ako." Palihim akong napangiti. Ngayon, makakawala na kami sa hawak ng demonyo sa 'min. At mamumuhay ng simple at tahimik. Ang susi lang nito ay si Professor Terrious Zafueta.

This was war cry mode. Thorne returned with his guitar strapped again. He didn't sing, he shouted. Hana and Debbie backed him up like sirens behind a riot. The lyrics were like claws: "Di pa ako tapos! Hindi mo ako matutuldukan!" This was for everyone who'd ever been dismissed, underestimated, or left behind. The entire crowd roared the chorus back, like they needed to believe it too. At ang huli, Ang Wakas. Emotional, intimate, stripped down. Stage went dark except for a single spotlight on Thorne.