Orphan Novels & Stories

Inangat ko ang ulo upang tingnan siya at sinalubong ako ng kulay luntiang mga mata. His eyes reminded me the color of a deep green forest that I left on my hometown. The entry to it was declared forbidden by the government. It was due to the rumore that spread that that forest eats any person who enters it. And at night it is said that villagers who lived near it can hear the cries of the dead. Since then, it was dubbed as "The Phantom Forest".

“Sige po, sir. Kung may tanong pa po ako mam’ya ay lalapit uli ako.” Tumango ako sa kaniya. Nang maglakad siya palayo ay tinawagan ko si Rowan para siya na lang ang mag-intindi ng kailangan ng babaeng iyon. But my fucking assistant had his phone turned off. Nagpaalam nga pala siya kanina at sinabing may out of town siya nang ilang araw. Hindi ko lang siya personal assistant, naging malapit na kaibigan ko na rin siya simula nang maaksidente ako. He was the only one who was there for me at nagtiyaga sa ugali ko. My mother is gone at halos magkasunod silang nawala ng stepfather ko. As for other family members, it’s a little complicated. May anak sa una ang stepfather ko but he remained illegiti

"Isasama kita at gagawin kitang pamilya, iyon ang gusto ko." Napatingin si Heather nang itaas ng babaeng nasa harap niya ang dalawang braso. Alangan siyang lumapit dito, nagulat siya nang yumakap ito sa kanya. "Si Heather ang napili ko," seryosong kaharap ni Grace ang pinakamataas na Madre sa loob ng opisina ng orphanage. "Mama, aalis na kayo?"

Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos. Si Lauren tuloy ngayon ang nahihirapan kung paano ihahandle ang sitwasyon at ang sarili niyang nararamdaman. Siya na mahilig magkalkula ng tibay ng mga pundasyon ay nakatayo ngayon sa isang gumuguhong lupa. Wala siyang ideya kung paano muling itatayo ang kaniyang pride sa harap ng malamig na pakikitungo ni Anne.

puna niya. Ngumiti rin si Benedict nang marinig ang sinabi niya. "Yeah. I love kids. I am an orphan before since my parents died in an accident when I was still young. My uncle was the one who take good care of me but you know, kapag hindi mo talaga tunay na magulang, parang may kulang parin. Maybe that's why I have a soft side for kids at iyon din ang rason kaya marami akong orphanage na sinusuportahan. I don't want the kids to be lonely." Napatango-tango siya. It seems like Benedict is really a good person. Kaya din siguro madali itong nakapagpalagayan ng loob ni Neo. Dahil may mabuti itong kalooban.

Ngunit paano nga ba kung baliktarin ng mundo ang buhay niya? “Wala akong kapatid kaya hindi ko maiintindihan ang sinasabi mo. Gayunman ay naiintindihan kita sa puntong gagawin ang lahat para sa mahal niya sa buhay. I was seventeen when my mother died. I…” Nangislap ang mata nito at saka kinagat ang labi. “Ang ibig kong sabihin ay nirerespeto ko ang paniniwala mo, Orion. Sana lang ay huwag mo rin kalimutan ang sarili mo o ang babaeng nagmamahal sa ‘yo kung sakali. Baka kung kailan hindi mo siya pinili ay saka mo naman pagsisihan.”

Saad ko naman rito kay Alice na may kalakip na inis sa boses ko. "Don't act like you know the feeling because you were not raised-" "You don't know me Alice. I am an orphan. I was raised in an orphanage. I grew up without knowing my parents. I don't know who is my family. Don't ask me about acting like I know the feeling because I do." Matigas na sagot ko kay Alice.

sabay mataray na tumalikod sa amin. Natulala ako sa aking narinig, Liam Sebastian? 250,000 ? ano yun? yun ang presyo ko? ano ao laruan na binibili at gagamitin? kaso saan ako kukuha ng pera pang refund? kaya nga ako naghahanap ng mapagkakakitaan dahil kailangan ko ng pera... haaaisttt pero saan din ako makakahanap ng ganung kalaking pera sa isang gabi lang.

Sabi ko at diko na pala napansin na nasa harapan na kami ng petals orphanage. "Ilang bisis ko bang ipapa alala sayo na hindi ka naging pabayang ina." Biglaan na lang sabi ni Cleopard. "Stop crying hindi na maibabalik ang buhay na nawala." dugtong pa niya bago lumabas at umikot upang pag buksan ako ng pintuan, pinunasan ko ang mata ko bago bumaba, pag baba ko ay nakita ko siya umalis papunta sa likod ng Orphanage na intindihan ko siya dahil sa subrang sensitive ko kaya galit na siya napa iling na lang ako bag pumasok sa orpanage at mukang nag lalaro ang mga bata sa garden.

May iba pang tauhan ang pumasok at ngayon ay nakapwesto na sa malapit sa may pintuan. "Let me tell you a short story. Many years ago, there was this child in the orphanage who is always alone. She grew up feeling that no one likes her, the other kids hated her. Walang gustong makipagkaibigan sa kanya. Among other kids sya lang ang palaging hindi napipili. Sa mga ka-batch nya sa ampunan sya nalang ang naiwan. No one really loves her. Kahit ang mga nangangasiwa sa bahay ampunan kulang nalang ay ipamigay sya. Until one day may mag-asawang nagpakita at umampon sa kanya."