Orphan Novels & Stories

And now I have to act on my age. OCEAN_TEN

Mga ilang minuto na rin ang nakalipas pero wala akong magawa. Hindi naman ako pwedeng tumawag ng ambulansiya. Hindi pa pwedeng malaman ng lahat na buhay siya. Sigurado akong may makakakilala sakanya lalo na sa mga ospital na malapit dito. Hindi ko siya pwedeng biglain. Lalo na't nawala ang mga alaala niya. Baka hindi niya kayanin na pagkagising niya ay bigla na lang nagbago ang buhay na kinagisnan niya sa isla na 'yon. At isa pa, di ko pa sigurado kung may gustong humamak sa kanya kaya nangyari ang insidente three years ago. Hindi ko naman mahingian ng tulong si Tobi dahil siguradong nasa ospital siya para sa Dad niya. Ayoko nang dumagdag sa mga problema niya ngayon.

Pinatung-patungan lang ng mga mabibigat na gulong upang hindi liparin ng hangin. Sa pagkakaalala ni Kira ay nagbibigay ng pera ang ina ni Lia kay Mother Superior para sa bahay ampunan. Pinangako ni Liana, na kahit mawala ito ay patuloy itong magbibigay ng pera buwan-buwan para sa orphanage at para na rin mismo sa mga batang naroroon lalong-lalo na sa apo nitong si Leona. “Bakit ganito ang sitwasyon ng orphanage? Ang mga halaman, halatang hindi naaasikaso. Ang mga building ay luma na rin. Saan napupunta ang mga pinapadalang pera ni Tita Liana?”

Kanina lang ay masarap ang pagkaing nasa harapan niya, ngunit ngayon ay tila biglang nawalan siya ng ganang kumain. Sandaling natigilan si Clarkson bago sumagot. Kilala nito si Lolo Sebastian, kaya marahil ay maingat nitong pinipili ang mga salitang sasabihin. “She’s an orphan, Lolo... ang mama niya ay naanakan ng isang foreigner na hindi na muling nagpakita. Hanggang sa namatay na lang ang mama ni Jolie nang hindi niya nakilala ang kaniyang ama.”

"Thank you, Jaspar..." Nakatayo lang ito sa gilid. Hinihintay niyang kumain ako. Wala akong gana kaso ayaw ko namang biguin ang bata. Jaspar is 14 years old. Mas matanda siya ng dalawang taon sa aming Angel. He's talk for his age. At sobrang guwapo din niya. Mukha siyang may lahi, kagaya nina Angus. Ang sabi ni sister, iniwan daw si Jaspar sa labas ng pintuan ng orphanage noon. Nasaan kaya ang mga magulang niya? Hindi man lang ba nila iniisip ito? Kawawang bata. Humigop ako sa sabaw. Nagsubo lang ako ng kaunting kanin. Enough na ang sabaw.

Alam ko at nararamdaman ko na may iba pang dahilan. “Fourth? Son?” tawag sa akin ni Dad, dahilan para mapatingin ako sa kanya. “I’ll find her. Don’t worry,” kuya Uno said to me. Lalo naman akong napabuntunghininga dahil sa sinabi ni Kuya sa akin. “She’s an orphan. Wala siyang uuwian; wala siyang ibang pupuntahan; all she has is her friends. Paano kung hindi siya kasama ng mga kaibigan niya?” I spoke.

"Good." Mahina niyang sabi. "He's remembering faster than expected." Inabot niya ang isang lumang folder na nasa tabi ng monitor. Sa harap nito ay may iisang pangalan. ORION At sa ibaba ng pangalan... isang pulang tatak na matagal nang itinuring na imposibleng mabago. STATUS: DECEASED Tahimik siyang tumitig doon sa loob ng ilang segundo.

palatak ko rito. "By the way, narito ba si Orson? So, si Kaitlyn at iyong kakambal pala talaga ni Orson ang kinasal?" "Yeah, kaya lang nakunan si Kaitlyn dahil sa selos. Akala daw kasi nito na may pagtingin sa akin si Orly. At dahil sa sobrang depression ni Kaitlyn, kinitil raw nito ang sariling buhay. At nababahala si Orson sa kaligtasan namin ni baby. Paniguradong hinahanap na ako ni Orly para paghigantihan."

Pakiramdam ko hindi ko kayang mawala siya. Noon, naiisip ko kung gaano iyon ka-corny. How can you say you cannot live without someone? Hindi naman sa kanila nakasalalay ang paghinga mo. Pero ngayon, naiintindihan ko na. Maybe I can live a life without him, but it's going to be very, very hard. And I don't want to imagine a life without him. He kissed my forehead and whispered, "I love you, Hope."

fajardo kundi ang makatulong din lalo na sa mga bata like i always do for them"saad nito "Okay saken ang mga orphanage Mr.montaire pero ang problema meron kabang alam na orphanage? Tanong ni andrei "Yes I'm very close to them" saad nito at hindi ko alam kunh anong mararamdaman ko kung matutuwa bako o hindi dahil hindi niya parin nakakalimutan yung lugar kunh saan ko siya nakitang masaya. (Kamusta na kaya yung mga bata sa orphanage?)