Our Companionship Novels & Stories

Tila nabulag s’ya sa nakakalokong ngiti ng lalaki at parang ginayuma s’ya dahil mabilis n’yang binanggit ang mga salitang— “Mahal kita, Marion.” napangiti si Selene sa lalaki. “Hindi ‘ko alam ‘kung hanggang saan tayo dadalhin nito pero sana umabot hanggang sa pagtanda. Alam mo ‘yong sinasabi ‘kong lifetime companionship? Gusto ‘ko ng gano’n. ‘Yong walang pressure. ‘Yong masasabi ‘kong tayong dalawa lang.”

Hay naku! "Sa akin, masasabi kong tunay ang pagkakaibigan kung kahit wala man kayong kailangan sa isa't isa, nandiyan ang isa para damayan ang isa. Naniniwala kasi akong hindi dapat nakabase sa benipisyo ang pagkakaroon ng kaibigan. Friendships should be about love and supporting each other not just about fun and benefits," sagot naman ni Marian at napainom na rin siya.

Sila rin ngayon ang punong-abala sa dalawang kumpanya. Sa kabila ng mga masasama na nangyari sa buhay namin ni Colton there are still a lot to be thankful for. At isa na roon ang mga kaibigan na mayro’n kami. Our friendship was tested beyond what we could comprehend, pero lahat kami ay tumindig sa hamon na iyon at napagtagumpayan namin ang mga pagsubok. At masasabi ko na mas naging pulido ang pagsasamahan namin.

So bakit pa sya hahanap ng ibang tao para matutunan mong makita yung mga yun kung meron naman siya na malalapitan na nakakasama niya pa sa araw-araw? Lalo na si Yuan… "Syempre, ano… New people, different experiences…" Tumango ako. "Okay…" I hugged her and tapped her back. "I am not buying your excuse but as a friend, whatever makes you happy, I'll support you." "Wala nga kasi, Jaydie!"

Ngunit hindi ko ipinakita ang aking tagumpay; sa halip, ipinakita ko ang pagiging maunawain at malambing. “Dahil iyan ang tunay na kahulugan ng pagiging kasama, Alexander,” paliwanag ko nang dahan-dahan. “Ang tunay na kasama ay hindi ang taong laging humihingi ng atensyon at yaman, kundi ang taong laging handang magbigay ng suporta at pag-unawa. Ang pagmamahal ay hindi isang transaksyon kung saan may kapalit ang bawat kilos. Ito ay isang regalo na ibinibigay nang walang hinihintay na anumang kapalit.”

Sinundan na lamang niya ito ng tingin at napabuga ng hangin habang pilit na pinahaba ang pasensiya. SA tikas at tindig ng kanyang asawa, hindi kaila na marami ang mahuhumaling dito. Kahit nga ang best friend niyang si Bernadeth ay halos araw-araw sumasama sa kanila pagkagaling nila sa eskwela dati lalo na kapag naroon si Dion sa bahay nila noong high School pa sila. Ngayong nasa Law firm office siya ng kanyang asawa ay pansin niya ang panay tingin sa kanya ng mga collegue nitong sa palagay niya mga baguhan pa lang, at mas bata kaysa sa kanila.

I brushed his hair in contentment. Kung mangangarap man ako ng buhay sa susunod na mga araw, ito iyon. Him with me in a secluded place. Hindi na bale ang ibang tao, basta kasama ko siya, masaya na ako roon. The comfort he gave is more than enough for me. I don't care about other things, I just want us to be always together.

Idagdag mo pang pupunta ang mga tita naming puro pamumuna ata ang inaalmusal at iyon na lang ang alam nilang gawin. At least with my friends, I get to do and say what I want, without any worries. Sometimes, being in the company of those who aren't blood-related feels more comforting than being with one's own family. Napatingin ako sa direksyon ng mga kaibigan at napailing nang makitang nawalan na ng kamalayan ang tatlo dahil sa kalasingan. “Kay yabang yabang ay sila naman pala ang unang babagsak!” sambit ko saka pasuray suray na naglakad palabas upang lumanghap ng sariwang hangin.

sabi ko saka bumalik sa pagkakaupo sa sofa. Napailing na lang ako habang sinusundan ko siya ng tingin patungo sa kwarto niya. "Companion... Companion-ing mo mukha mo," bulong ko habang nilalaro ang invitation sa kamay ko. Tumayo ako at binuhat ang maleta ko para ayusin ang mga gamit ko sa kama. Kahit na magkatapat lang ang kwarto namin, pakiramdam ko ay ang layo pa rin ng distansya niya. At mas mabuti na 'yun, paalala ko sa sarili ko. Mahirap nang masanay sa presensya ng isang Santimonyo.

Naging dual companion din nila ito dahil bukod sa tumayo itong ama-amahan nila sa islang iyon ay nagsilbi rin itong matapat at masiyahing kaibigan sa kanila. Kaya naman bago umalis ang matanda ay nangako pa silang lahat sa isa’t-isa na darating ang araw na pipilitin nilang magkita-kita at magsama-samang muli. Hindi man iyon sa mismong Isla Amore de Esperanza maganap, ang mahalaga ay batid nilang hindi pa iyon ang magiging huling pagkikita at pagsasama nila. Hindi pa iyon.