Novel & Cerita Our Companionship

Hay naku! "Sa akin, masasabi kong tunay ang pagkakaibigan kung kahit wala man kayong kailangan sa isa't isa, nandiyan ang isa para damayan ang isa. Naniniwala kasi akong hindi dapat nakabase sa benipisyo ang pagkakaroon ng kaibigan. Friendships should be about love and supporting each other not just about fun and benefits," sagot naman ni Marian at napainom na rin siya.

Sila rin ngayon ang punong-abala sa dalawang kumpanya. Sa kabila ng mga masasama na nangyari sa buhay namin ni Colton there are still a lot to be thankful for. At isa na roon ang mga kaibigan na mayro’n kami. Our friendship was tested beyond what we could comprehend, pero lahat kami ay tumindig sa hamon na iyon at napagtagumpayan namin ang mga pagsubok. At masasabi ko na mas naging pulido ang pagsasamahan namin.

So bakit pa sya hahanap ng ibang tao para matutunan mong makita yung mga yun kung meron naman siya na malalapitan na nakakasama niya pa sa araw-araw? Lalo na si Yuan… "Syempre, ano… New people, different experiences…" Tumango ako. "Okay…" I hugged her and tapped her back. "I am not buying your excuse but as a friend, whatever makes you happy, I'll support you." "Wala nga kasi, Jaydie!"

Ngunit hindi ko ipinakita ang aking tagumpay; sa halip, ipinakita ko ang pagiging maunawain at malambing. “Dahil iyan ang tunay na kahulugan ng pagiging kasama, Alexander,” paliwanag ko nang dahan-dahan. “Ang tunay na kasama ay hindi ang taong laging humihingi ng atensyon at yaman, kundi ang taong laging handang magbigay ng suporta at pag-unawa. Ang pagmamahal ay hindi isang transaksyon kung saan may kapalit ang bawat kilos. Ito ay isang regalo na ibinibigay nang walang hinihintay na anumang kapalit.”

Marahil ay nakatulog na rin si Manang Jean. Naririnig pa rin niya ang chikahan, tawanan, at iyakan na mula sa second floor veranda. Walang kamalay-malay ang mga ito na malaya siyang nakikinig sa usapan ng tatlo. Alam niyang narito si Alli at kumpleto ang trio. Sa ganoong pagkakataon ay siguradong kung hindi champaign, may wine, at kung mas malaki ang issue na pinagdadaanan ng mga ito, siguradong vodka ang tinutoma ng mga ito.

Naging dual companion din nila ito dahil bukod sa tumayo itong ama-amahan nila sa islang iyon ay nagsilbi rin itong matapat at masiyahing kaibigan sa kanila. Kaya naman bago umalis ang matanda ay nangako pa silang lahat sa isa’t-isa na darating ang araw na pipilitin nilang magkita-kita at magsama-samang muli. Hindi man iyon sa mismong Isla Amore de Esperanza maganap, ang mahalaga ay batid nilang hindi pa iyon ang magiging huling pagkikita at pagsasama nila. Hindi pa iyon.

Mahirap man aminin pero naging komportable na ako sa presensya niya. Siguro ganoon talaga kapag lagi mong kasama ang isang tao. Kahit na ayaw mo, at lagi kayong nagbabangayan, nagsasagutan, at laging may pinag-aawayan. Nagiging panatag ka kasama ito. At nakikilala mo na rin siya paunti-unti kahit ayaw mo dahil likas na bagay iyon na hindi mo puwede matakasan.

Girl companion than friend. Tipong wala kaming responsibilidad sa isa’t-isa but we have each other’s company. Gaya nito, nagsama kami magbreakfast at nag-usap lang then I know afterwards, babalik kami sa room namin na walang iiwanan sa isa’t-isa. Tumingin si Sandro sa akin, tinaasan niya ako ng kilay nang makita na umawaliwalas ang mukha ko kaya natatawa kong nilayo ang mukha niya sa akin.

Hinding-hindi na ako magiging tanga para maniwala sa pag-ibig o commitment. ​Ang relasyon para sa akin ay isa na lamang transaction. Temporary arrangement. Physical needs, nothing emotional. ​Three months max. Iyon ang rule ko. Sapat na oras para sa companionship, pero hindi sapat para makabuo ng damdamin. ​At gumana iyon. Sa loob ng tatlong taon, naging perpekto ang takbo ng buhay ko. Mga aktres, modelo, tagapagmana—lahat sila alam ang rules. Magde-date kami, magpapakita sa mga events, mag-e-enjoy, at matatapos nang malinis. Simple. Walang komplikasyon.

sabi pa niya, habang nakatitig sa akin. “Hindi ka papasa,” singit ni Amon. “Ikaw din naman,” sagot agad ni Cael. “Ayan na naman po sila,” sita ni Nyra. Natatawa na lang ako. Ito ang gusto ko sa kanila, mukhang nag-aaway, pero alam kong part iyon ng mga bonding namin. Ang saya lang talaga. Sa susunod, isasama ko na rin sa bonding namin ang iba ko pang mga kaibigan na sina Dasuri, Hugo at Zaira. For sure, lalong iingay at magkakagulo.