Paano Mag Lambing Sa Jowa の小説・ストーリー

Puna ni Joy rito. Hinawakan naman ni Sean ang kamay ng babae, dahilan ng malakas na pagkabog ng dibdib nito. Sean: Hindi ah. Iyon yung way ko para mag lambing. Tugon ng lalaki. Joy: Kung ganoon ka mag lambing? Parang ayoko nalang mag palambing. Mananaba ako sayo, kakakain. Saka sa pinag lalagay mo sa plato ko e.

Kabanata 147 Lumingon si Jaja at nagtama ang tingin nila ni Roco. Sa isang iglap, sinalubong siya ng matalim na titig ng lalaki, parang isang lawin na handang sumugod anumang oras. Biglang kumabog ang dibdib ni Jaja. Napakalakas ng presensya ng lalaking ito. Isang tingin pa lang nito, ramdam na niya ang panganib na bumabalot dito.

Sanay naman ako sa gym, this is a piece of cake,’ Sa unang sampung bomba, walang lumalabas kundi pawang hangin at kaunting lagutok mula sa kalawanging tubo sa ilalim ng lupa. “Ano boss? Kaya pa ba? Naku, Caroline! Paano pala kapag naghirap kayo? Hindi ka kayang buhayin nito kapag wala yung kumpanya niya! Kita mo ni hindi kayang magpalabas ng tubig sa poso!” kantyaw ni Jade. Si Lola at si Lolo ay nasa gilid at pasimpleng natatawa. “Shut up! Hindi ako maka-focus dahil sa ingay mo,” saway niya sa dalaga sabay irap.

Malamyos ay may lambing itong tiningna ni Archie, tapos ay hinawakan ito sa mukha. Napalunok ng laway si Jewel, gustong umatras pero hindi siya makawala dahil yakap na siya nito nang mahigpit. “Archie…” mahina niyang sabi. Tila isang slow-motion ang ginawang pagngiti nito at pagkurap ng mata, animo ay kinikindatan siya. Bago iyon kay Jewel kaya hindi na niya napaghandaan ang sunod nitong gagawin…

wika ni Jace Wala na akong nagawa kundi sumunod. Nagpunta kami sa isang maliit na cafe sa tapat ng ospital na may garden sa gilid. Habang hinihintay ang order, naging abala si Jace sa pagtuturo kay Liovie kung paano gumawa ng paper crane gamit ang tissue paper. "Ganito yan, Liovie. Fold it like this... see? Magiging ibon yan." seryosong sabi ni Jace

sagot niya agad, walang preno, “nasaan yung ganyang lalaki para sa’kin?!” “Right in front of you,” sagot ni Ji Lian, sabay ngiti na halatang may meaning. “Wow ha,” sagot ni Lora, sabay siko sa kanya, pero hindi niya rin mapigilang ngumiti. Samantala, ako ay tahimik lang na nakaupo habang pinapanood si Jian na inaayos ang tubig ko, inilalapit ang pagkain sa akin, at tinitingnan kung okay lang ba ako lahat ng iyon ay ginagawa niya nang natural, na parang matagal na niyang ginagawa, na parang… asawa nga siya.

dugtong pa ni Lara, ang mga mata nasa harapan ng sasakyan. “It’s okay, love. Iuwi na lang natin muna sa bahay si Lola. I’ll just use the chopper pauwi sa farm. Ayokong mahirapan ka sa pag-asikaso kay Lola,” sagot naman ni Jace, inabot pa ang kamay ng asawa bago iyon marahang pinisil.

Pagkarinig na pagkarinig sa salitang Wowa, tuluyang bumagsak ang mga luha sa mata ng matanda. Punong-puno ng emosyon at saya ang boses nitong sumagot, "K-Kung gusto mo ang mga luto ni Wowa, araw-araw kitang ipagluluto rito, gusto mo ba 'yon?" Nag-aalangang tumingin si Kira kay Kasumi, hindi alam kung ano ang isasagot. Alam kasi ng inosenteng isip ng bata na sinaktan ng Lola niya ang Mama niya, at hindi komportable ang Mama niya rito.

Pero habang tumatagal, mas nagiging malinaw sa kanya kung paano ito kumilos, kung paano ito mag-react sa bawat bagay. Bahagya siyang ngumiti at nilaro ang dulo ng ilong ni Jaxen gamit ang daliri niya. May lambing sa galaw niya nang ilapit niya ang sarili at marahang halikan ang labi nito, isang simpleng halik na may kasamang pabulong na paalala. “Don’t frown in front of me,” mahina niyang sabi, halos parang pakiusap.

"Ang totoo ho niyan ay diet ako, pero dahil ang sarap ng tinola nyo wala na munang diet ngayon." "What is this?" nagtatakang tanong ni Lion habang hawak-hawak ang talbos ng kasoy. "Leaves? I mean, puwede ho ba itong kainin?" "Kuu, 'yan ang mahirap sa mga laki sa yaman." Kumuha si Mama ng isang talbos saka punakita kay Lion kung paano kainin iyon. "Isawsaw mo sa bagoong at haluan ng kamatis... imasen!"