Pagmamahal Sa Sarili Tula Mga Nobela at Kwento

Baka gano'n nga talaga ang pagmamahal. Magulo. Makalat. Makasalanan. At nakakaadik. Hindi ko alam kung bakit mas mahirap umamin sa pamilya kaysa sa sarili. Siguro dahil mas madaling lokohin ang sariling puso kaysa harapin ang mga taong kabisado kung paano ito tumibok.

"Naku Tyrone mahal ko pa ang buhay ko." "Edi ipaubaya mo na sakin ang pag mamahal mo sa sarili mo, ako nalang magmamahal sayo." Napairap ako sa kanyang sinabi, kinikilig na naman ako, hindi ko tuloy maiwasan mapaayos ng upo mula sa hita niya. Bakit ba palagi akong pinapakilig ng lalaking ito, baka mamaya himatayin nalang ako dahil sa sobrang kilig.

sagot ko habang isinusuot n'ya 'to sa'kin. "Ang prisensya n'ya ay hindi mo na kailangang hanapin pa sa ibang bagay o sa ibang tao, dahil nand'yan s'ya sa puso mo. Noong umalis s'ya, iniwan n'ya ang isang mahalagang bagay na hinding hindi masisira ng panahon at hinding hindi mananakaw ng tao. 'Yun ay ang pagmamahal n'ya at ang alaalang binuo n'nyo." wika nito na kinangiti ko. Grabe talaga ang mga salita nitong tropa ko. Punong puno ng laman. Blessing talaga na makilala ko ang kagaya n'ya.

"You are making me feel extraordinary which I haven't ever felt with anyone else. I can't explain but I know I have a burning desire for you. It's so burning that it keeps bringing me back to you." "I couldn't even go home that morning when I left. I wanted to come back but I thought it would make you uncomfortable so I had to stay away. I didn't even know how I followed you here, I saw myself coming here even when I knew it wasn't the right thing to do."

Mas lalo pa siyang nagliyab sa galit ng marinig ang mahabang salaysay ng kaniyang ama. “Pag pasensiyahan mo na mahal kong ama, ngunit hindi ako laruan para ikumpara sa aking kapatid, dahil iba ako at iba siya” Nagsisimula ng mamula ang kaniyang mga mata dahilan sa sobrang pagpipigil na hindi maluha. “Ngayon napagtanto ko sa sarili ko na ako naman, sarili ko naman ang pagbibigyan ko at susundin ko” Wika nito

dagdag pa nito, Hindi tuloy niya lalo nagawang umimik. "Kaya ko naman ang sarili ko. Nanggaling ako sa mahirap na pamilya kaya hindi na bago sa akin ito." "Hay, Ewan ko ba sa 'yo. Masyado mong pinapahirapan ang sarili mo. Masyado mong ginagantihan ang sarili mo. Hindi naman Ikaw ang dapat na parushan pero bakit hindi mo kayang mas mahalin ang sarili mo?" imbes na isipin ang mga sinasabi nito, mas pinili niyang ipagsawalang-bahala. "Aalagaan ko ang sarili ko kahit na anong mangyari." walang-gana niyang lintaya.

bulong din ni Cupcake. Kumalas siya at tumingin sa mga ito na naluluha. “Salamat, kasi nagkaroon ako ng mabait at maunawain na kuya, at supportive na mga kaibigan.” Pinahid niya ang munting luhang sumungaw sa gilid ng kaniyang mga mata. “Kung wala kayo, hindi ko na alam ano’ng gagawin ko. Hindi ko rin siguro nakayanan ang heartaches ko. Ngayon nauunawaan ko na ang ibang nagmamahal. Kahit alam mong may mali, ilalaban mo pa rin dahil sa mahal mo. Matututo ka ring maging makasarili para sa nararamdaman mo. And worst, magiging pipi at bingi ka nang dahil sa ngalan ng pag-ibig.”

I kissed him in the middle of the road not minding about what people will think about me. Dahil sa bawat pag halik ko binibigay ko yung sarili ko. My kisses were my prayers to my family who seems oblivious about my pain. To my selfish father who prioritizes his girlfriend more than us. Eventually, he's been the receiving end of those prayers. Sa bawat pag patak ng luha ay ang katumbas ng mga hinaing na hindi ko masabi. " Take me with you " I said to myself as if he can hear my thoughts. My soul is gnashing her teeth as if being tortured in hell.

Nakakulong sa napakaganda at magarang palasyo na walang larawan o imahe kundi pagmamahal sa iniirog, maisasalarawan sa isang kastilyong puro anyo ng puso at mga kulay pulang matatamis na bagay, walang ibang residente kundi siya, sila. ...mundo niya at mundo nila...oo, mundo nilang dalawa, duon lamang umiikot ang kwento ng kanyang sariling kalawakan. Ang paniniwalang magmahal ay isang magandang bagay at gawain, magmahal ng tapat ay di pwedeng gibain lalo na at kung ito'y puro at matamis. Wala itong pwedeng iwan kundi magagandang alaala at pangako ng hinaharap. Minsan, lahat ng labis ay nakasasama, di namamalayan ay nakalilikha tayo ng mga munting halimaw na sama samang kumakain ng katinuan at

Anyway I bet it's because you are not woman enough to cli___. "Shh." I interrupted him as I heard a familiar song playing.. "Wha___ "Shh." I interrupted him again as I made out the song playing before I joined in, singing along.