Pagmamahal Sa Sarili Tula 소설 & 이야기

Chapter 1 ""Ako nga pala si Ralph Celozi, ang pangarap ko ay mamatay."" Sulat ko sa aking bagong gawang diary. Dahil hindi ko alam kung kailan ako lalamunin ng aking sarili, kahit na wala naman akong problema ay minimithi kong mamatay. Madalas kong nakikita ang mga hayop karamihan sa kanila ay mabilis mamatay ngunit bakit hindi iyon patas sa tao. Bakit ang tagal kong mamatay.

“Ganoon ko siya kamahal.” I don’t know how my tears are formed inside my eyes. Sa kaniya nanggaling ang mga salitang iyon. Love isn’t selfish. Iyon ang pag-ibig na meron siya. Hindi perpekto pero hindi din makasarili. Pero sa kabila non ay naiwan pa din siya. Iniwan. Sinaktan.

“Ikaw? Sisihin mo rin ang sarili mo kapag may bagyo. Sisihin mo ang sarili mo sa lahat ng bagay! Hindi ba dapat ako ang sisihin mo? Kami ng pamilya ko?” Tumahimik itong nakatingin sa ibaba “Hindi ko puwedeng tanggapin ang pagmamahal mo, Blue. Ayoko ng ganitong pakiramdam na sa tuwing nagiging masaya ako ay natatakot ako. Natatakot akong pagkatapos ba ng saya ay may dumating na naman na problema? Pagkatapos ba ng saya habang nagugustuhan kita ay may mangyayaring masama? Wala akong karapatang maging masaya kung habang buhay ay awa at pagsisisi ang nararamdaman ko para sa mga magulang ko.”

Kataga nito na ramdam na ramdam namin ang lungkot, sakit, pagpaparaya at pagpapalaya. "Alam kong natagpuan mo na ang taong magpapasaya saiyo, taong kaya kang mahalin at ingatan. Taong kayang suklian ang pag-ibig na nais mong ibigay. Pero nais ko lang itanong, PAANO AKO? MATAGAL DIN KASI AKONG NAGTIIS NA MAKITA MO, MARAMDAMAN MO KAHIT ALAM KONG IMPOSIBLE. Paano ako aalis dito sa sakit na iniwan mo kung patuloy ka parin bumabagabag sa pusot isip ko?"

'' Kahit hindi ko siya nakikita ay batid kong gigil na gigil siya saakin. Nang mga sandaling iyon ay nanginginig na ang buo kong kalamnan dahil sa sakit na kasalukuyan kong nararamdaman. Ang sakit pa lang marinig mula sa taong mahal mo ang gano'ng klaseng kataga. Mas gusto ko na lang din na itarak ang kutsilyo sa aking dibdib kaysa naman ganito na halos madurog ang puso ko sa kanyang paratang. Patuloy akong nanghihina. Ang aking mga tuhod ay nangangatog pa rin hanggang sa unti-unti na akong mapasalampak sa sahig.

Personal man iyon o hindi ay palaging may alam sila. "This is the first time I'm being like this. I'll suddenly smile without any reason. Sayang nga lang at hindi ko siya nakilala kagaya ng kung paano ko gusto ang makilala siya. Isa pa, tay, hindi mo na malalaman ang tungkol sa bagay na may kinalaman doon, dahil iniwan mo na kami ni nanay." Sumasakit na naman ang puso ko dahil sa mga salitang aking binibitawan.

“Pangalawa, love and value yourself first. May mga taong ang pagpapahalaga sa sarili ay sa panlabas lang pero walang totoong dangal sa kalooban. You are God’s greatest creation so act like a royalty because your dad in heaven is the real King. Hindi ibig sabihin nito na magiging mayabang ka, pero hindi ka rin papayag na tratuhing mababa o mumurahin ng iba.” May struggles si Tala sa sinabing ito ng ina, madalas kasi ay marami siyang insecurities lalo na sa kulay niya. Mapuputi ang mga katutubong Mezati pero kulay tribo Eskaya ang balat niya. Ngayon naiintindihan niya na ang tunay na ganda niya ay manggagaling sa kanyang kalooban at hindi panlabas lang.

Ano bang ginawa ko para gawin sa'kin 'to! Marahan akong tumayo mula sa pagkakadapa ng mapatid ako ng sarili kong mga paa. Napadaing pa ako sa kirot na naramdaman ko sa tuhod ko. At kung 'di ko lang mahal ang sarili ko at ayos lang sa akin ang mapahiya, baka umiyak na ako sa sunod-sunod na kamalasan ko.

kahit isang pagkakamali hindi mo na makikita ang nagawa mong tama' pero iba ako Kahit kailan hindi ako gumawa ng tama,makasarili ako pero bakit sa akin lahat ang parusa? Gusto ko lang namn mahalin ang sarili ko.. sa paraang hindi nagawa ng magulang ko mali ba ako? Am i wrong?

Dahil sa mundo at panahon na ito ay naging isa na lamang siyang magandang ala-ala para sakaniya. Alam mo ba, ngayon ko lang napagtanto na kahit saan pala ako mapunta ay marami pa ring nagmamahal sakin. Mga taong tulad nila na nag-alala para sakin. Na gusto akong maging masaya. Masaya naman ako para dun. Pero alam mo ba kung anong problema? Kahit ilang tao pa siguro ang magmahal sakin.. Hindi nila mahihigitan yung pagmamahal na binigay mo.. at sa huli ikaw pa rin ang hahanapin hanapin ko.