Pagmamahal Sa Sariling Wika Novels & Stories

Tumango ito dinampot ang kamay ko hinawakan nito at pinisil. “Smile ka na ha? Hayaan mong habulin ka ng sino man iyang nagpaiyak sa ‘yo. Minsan kasi, tayo rin ang nagiging dahilan kaya tayo nasasaktan. Kasi nakakalimutan natin mahalin ang sarili natin. Hindi kita masisi, hija, kasi masarap naman talaga magmahal lalo na g'wapo at matcho pa yata ang iniirog mo,”

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

natawang muli Aking ama dahil sa pag-amin Kong hindi ako marunong manligaw. "mana ka talaga sa akin anak.Hindi rin ako marunong manligaw sa babae.Ang mommy mo nuon ,Ang gusto rin nito ay ligawan ko pero sinabe Kong kinabukasan ay aalis ako pupunta ng ibang bansa,na totoong aalis ako.Halos umabot ako Ng Isang lingo ruon.Pagbalik ko ayon sinagot rin ako ng mommy at pumayag agad itong magpakasal kami kinabukasan.Takot lang niyang muli Akong aalis baka makakahanap ako ng iba."natatawang wika ng aking ama. Tumango -tango ako sa aking ama.Hanggang sa magpaalam na ito.Marahas Akong Napahinga ng malalim.nisang lagok ko Ang laman ng kopita na aking hawak hanggang sa maubos.Basta ko na lang nilagay sa

Masiglang wika ko. Napangiti si Papa. Nakasandal na ito sa kama niya. Ngumiti ako kay Papa at umupo sa gilid ng kama niya. "I really hope na makakita ka ng lalaking para sa 'yo, Anak para kahit wala na ako ay may mag-aalaga at may magmamahal sa 'yo." Aniya. "Si Papa naman! Wala pa 'yan sa isip ko. Tsaka, walang makakatalo sa 'yo no? Ikaw lang ang lalaking deserve na mahalin ko." Nakangiting wika ko.

Talo pa namin ang bagong kasal kapag makapag loving-loving. "Mahal ko kailangan na nating makabalik ng bahay. Malapit na naman dumilim at baka dito na naman tayo abutan ng gabi." malambing kong wika dito habang hinahaplos ang maganda nitong wika. Kinintalagan ko din ng magaan na halik sa kanyang noo. Unti-unti naman itong nagmulat ng kanyang mga mata at tumitig sa akin. Pigil ko naman ang sarili ko na hagdan itong muli sa labi dahil baka sumiklab na naman ang aming pagnanasa at lalo talaga kaming gabihin.

I insisted. Umiling siya. "Minsan mapagbiro ang pagmamahal, minsan ramdam mong kaya mo siyang paibigin pero ang totoo dinadaya mo lang ang sarili mo. Please, listen to me Amari." "No! Hindi ko siya susukuan."

Hindi nasusukat sa pera ang pagmamahalan natin! Sinabi mo sa akin na ang ating pagmamahalan ay walang katumbas! Gaya ng sinabi mo, magiging napakaganda ng ating kinabukasan, at maaari tayong umasa sa ating sariling mga kamay upang lumikha ng sarili nating kayamanan!

"Why? Why evertime I show love, I get pain? Can you tell me what's wrong with... me? Bakit lahat ng gusto ko... hindi ako kayang... mahalin. May mali ba sakin? Tell me if there's wrong with me... please... para naman maayos ko kung ano ang mali sa sarili ko, para mahalin din ako ng mga... minamahal ko." Humahagulgol kong wika bago ko iniyuko ang ulo dito sa lamesa at doon nagpatuloy ako sa pagiyak. I-iiyak ko na lang ang sakit ng aking nararamdaman hanggang sa mawala. At sana nga mawala. Ngunit sa sobrang maraming sana imposimbleng mawala. Isa na doon ay yung sana ako na lang ang minahal niya. Sana paniginip lang lahat ng ito. At sana ako na lang si Soe at hindi na naging Zoe.

I just want to be alone and think myself first, baka hindi rin naman masama na unahin ang sarili ko. Dadating talaga tayo sa punto na hindi ka na nakakaramdam ng sakit at magiging manhid. Nakakatakot ding magmahal, nakakatakot ding masaktan, nakakatakot umasa at lalo anng nakakatakot mag-isa. Ayoko nang magmahal, ayoko nang maghintay nalang at hayaan ang sariling masaktan. Kung kaya akong mahalin ng iba din baka hindi din hindi rin mahirap na mahalin ko ang sarili ko.

Gayong alam naman nila mismo sa mga sarili nila na nagmamahalan sila at ang lahat ng mayroon at nararamdaman nila ay worth it na ipaglaban. “Darating ang araw magugustuhan rin ako ng Mama mo. Kasi alam kong makikita rin niya na kahit ganito lang ako, ang pagmamahal na mayroon ako para sa iyo ay hindi kailanman maibibigay sa iyo ng sinumang magaganda at mayayaman na babaeng pwede mong makilala,” totoo iyon sa loob niya dahil gabi-gabi isa rin iyon sa maraming ipinagdarasal niya.