Novel & Cerita Pagmamahal Sa Sariling Wika

Nagmahal lang naman siya at wala namang mali sa pagmamahal. "Ipahinga mo din ang sarili mo Jewel, 'yong buong ikaw. Simula ng nag asawa ka hindi ko na nakita ang totoo mong ngiti. At kahit pa nakangiti ka sa harap ko o sa harap ng ibang tao alam kung peke 'yon at hindi totoo. Huwag kang ngumiti kung hindi ka naman talaga totoong masaya, niloloko mo lang ang mg taong nasa paligid mo lalo na ang sarili mo. Ayaw mong iwan siya at takot kang mawala siya? Ikaw ba ni minsan tinanong mo ang sarili mong kung takot din ba siyang mawala ka?" dagdag pa nito

Mahabang katahimikan ang naghari sa kanila at hinga lamang ng isa’t isa ang kanilang naririnig. “Hindi lang siya ang nagmamahal sa’yo. Alam kong marami pa, at iyong mga nagmamahal sa’yo, sila na lang iyong pahalagahan mo. Huwag kang magmukmok kung hindi ka minamahal ng sarili mong ama, ang importante ay minamahal mo sila at hindi ka nakakaramdam ng guilt.”

panimula ko. Kung nakakain lang ang matatamis na salita, Baka matabang-mataba na ako ngayon. "Pangatlo, Dapat caring. Kung kaya mong alagaan ang sarili mo, Dapat kaya mo din akong alagaan at ang mga magiging anak natin. Pang-apat, Dapat may takot ka sa Diyos dahil kung hindi, Salamat na lang sa lahat-lahat. Pang-lima, Dapat marespeto, Kung kaya mo akong respetuhin, Dapat kailangan mo ding respetuhin ang mga magulang ko kagaya ng pagrespeto mo sa akin. Dahil, sila ang pinaka-nakakakilala sa akin. Panghuli, Dapat, Mahal natin ang isa't isa. Hindi pwede yung one-sided love dahil bakit magpapakasal ang dalawang tao kung hindi naman pala mahal yung isa't isa hindi ba?" paliwanag ko.

“Maaaring ang bawat isa ay may ibang wika ng pagmamahal, Luciano. May mga taong nararamdamang mahal sila kapag binibigyan ng materyal na bagay, at mayroon ding nararamdaman ito sa pamamagitan ng pag-unawa at oras. Mahalagang malaman kung ano ang tunay na pinagmumulan ng kasiyahan ng isang tao.” Tumango siya nang malalim. “Tama ka. At sa tingin ko ngayon, ang kasiyahan na hinahanap ko ay hindi matatagpuan sa mga salu-salo, sa mga mamahaling regalo, o sa pagpapakita sa ibang tao. Ito ay nasa simpleng pag-uusap, sa pagkakaroon ng taong nakauunawa nang walang hinihinging kapalit.”

Ganun niya kamahal ang kapatid ko. “Magsimula ulit tayo! Alam ko na nagkulang din ako sa iyo bilang asawa pero aayusin ko yun! Let’s try to work things out!” he said saka niya ako niyakap ng mahigpit “Alam mo ba, the first time I saw you, alam ko na sa sarili ko na ikaw ang gusto kong makasama for the rest of my life! At nung makilala kita, that is when I realized na hindi lko lang yun gusto! I am sure of it! I fell in love with you, right there and then!”

"I change my perspective since I came back to life. Loving yourself is the easiest thing to do. Kaya mas mahal ko na ang sarili ko." "Hindi ka na nasasaktan habang nakikita mo sila?" Napakapa naman siya sa tapat ng dibdib. May sakit siyang nararamdaman doon. Pero hindi siya iyon kundi si Fate. "No," pagsisinungaling niya. "I told you, mas mahal ko na ang sarili ko. Sayang naman ang pagiging heredera ko kung iikot lang ang mundo ko sa tulad niya."

Nagmamahal lang naman ako! Kung alam ko lang na ganito pala kasakit ang magmahal, sana noon pa lang ay pinigilan ko na! Dahan-dahan kong inangat ang kamay kong may hawak ng gunting. Walang pag-alinlangan ko iyong tinutuk sa leeg ko habang nakatingin ako sa salamin.

bulong ko sa sarili. "Tama, anak," sagot ni Mama habang pinupunasan ang aking mga luha gamit ang kanyang palad. "May mga bagay kasi na hindi na kailangang sabihin pa nang malinaw. Ang pagmamahal, ang pagpapahalaga, at ang mga bagay na mahalaga sa atin ay kusang lumalabas sa ating mga kilos, sa ating mga salita, at maging sa ating mga pananalita kapag tayo ay nakakausap ang mga taong mahalaga sa atin.

maramdaming wika ni Conrad bago siya nito hinawakan sa pisngi. Hindi kaagad nag-sink in sa utak ni Carla ang sinabi sa kanya ng binata. Bagkus, nakatulala lamang siya. "Carla, alam kong natatakot ka... naguguluhan ka... nag-aalangan kang sumugal sa akin pero maniwala ka sa akin. Ikaw ang mahal ko. Mahal kita, Carla. Mahal na mahal. Ilang taon din akong nagtiis na hindi ka lapitan at kausapin para makapag-focus ka sa sarili mo. Pero ngayon, ayoko ng pakawalan ka pa. Ayokong mapunta ka pa sa iba. Kaya please, hayaan mo akong mahalin ka. At sana buksan mo ang puso mo para sa akin," nakikiusap na wika ni Conrad.

"salamat" Silang dalawa ni carla ay kumuha narin ng pinggan at sumalo na rin sa pagkain."senyorito ivan totoo bang magbabakasyon po kayo dito...?"tanong ni carla dito. "oo kasama ko rin sina mommy at daddy..."sagot nito sa tanong ni carla. "kung ganon po sa america po kayo magkokolehiyo..?tanong pa ni carla "oo un kasi ang gusto ni mommy at daddy..'