Gusto kong ilagay sa eksena ang kaibigang palaging nandiyan sa tabi mo. Alam mo yung tipong tahimik pero laging may maliit na paraan para iparamdam na mahal ka niya — yung nag-aalaga sa’yo kapag may sakit, yun na may sariling inside jokes na magpapangiti sa gitna ng lungkot. Bilang isang taong palaging nangangarap ng smooth na confession scenes, mas trip ko kapag ang nagsasabi ng 'mahal kita' ay yung childhood friend na kilala na ang bawat maliit na kahinaan mo. May bigat at katotohanan ang salita mula sa taong iyon dahil sinubukan niyong lampasan ang lahat ng pangkaraniwan at nagtagumpay kayo sa pagiging kayo.
Minsan naiimagine ko ang eksena na simpleng tanungin siya, sabay may tahimik na paghawak ng kamay—walang fireworks, pero tumitibok ang puso mo ng ganoon kalakas. Parang sa mga pinapanonood kong drama, yung mga tahimik na gestures ang pinakamalakas na build-up; pag nag-amin siya, hindi mo na kailangan ng maraming paliwanag. Ang childhood-friend confession kasi, pinapasa niya ang lahat ng history ninyo kasama ang bagong simula—at para sa akin, iyon ang madalas maging pinaka-atable at nakakaantig.