Panakot Sa Daga 소설 & 이야기

Potek, ayoko naaaa! Nakarating ako sa gilid ng kalsada at naghanap ng masasakyan pero walang dumadaan. Nakakita akong bagon na nakakabit sa baka at nasa gilid lang ito ng kalsadang pinatag lang na lupa. 'Yung lupa, may mga damo pa. Parang nasa kasuluk-sulukan na ako ng bansa.

Agad na dumilim ang kalangitan habang ang itim na mga ulap ay nagtipon-tipon sa kanilang itaas, kaluskos ng nakakatakot na kidlat. Ang ekspresyon ng Pantas sa wakas ay nawala ang kanyang karaniwang pag-iingat, at nagsimula siyang magbalisa. Paglinang sa Diyos na Rehiyon, sa tuwing ang isang magsasaka ay umabot sa isang tiyak na antas ng pinakadulo na lebel, kakailanganin niyang magtiis ng isang pagdurusa upang masira. Sa kabuuan, mayroong walamput-isa na pagdurusa. Sa mga walumput-isa na kalamidad na iyon, ang pagdurusa ng kidlat ay ang pinaka nakakatakot.

Nakadama ng takot at dalaga. "Sorry mahal pero pahiram muna pangako babayaran din kita" Saka dahan dahang kinuha ng dalaga ang wallet ng binata at lumuha roon ng pera. Dahan dahang lumabas ng silid ang dalaga. Ang lugar ay larawan ng isang simpleng kumunidad malayo sa kinalakihan ng dalaga na paqdungaw mo sa labas ng garden ay mga malalaking bahay din at gate ang masisilayan mo.

Laglag panga silang tumingin sa 'kin kaya napangiti ako ng sobra. "Sayonara des!" [Goodbye!] nakangiti kong anas saka ko inangat ang dalawa kong katana at walang kurap-kurap na tinagpas ang ulo nila. Napasinghap ako ng isang iglap lang ay nagsiritan na ang mga dugo mula sa leeg nila habang gumugulong naman ang mga ulo nila sa sahig.

“Pano bigla ka na lang ngumingiti dyan.” “Nagugutom ako dwarf,” Agad naman akong tumayo dahil sa sinabi niya. “Dito ka lang ka ha, kukuha lang ako ng pagkain,” Wika ko sa kanya habang lumabas ng kanyang silid. Agad naman akong nagluto ng itlog at hotdog dahil nakalimutan kong mag-grocery. Kumuha rin ako ng gatas at nilagay sa baso.

Slap— Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ng dalaga. Agad na namula at namaga ang kanyang kaliwang pisngi, at tuluyang umagos ang mga luha sa kanyang mga mata. SABADO ngayon, at walang pasok si Zian. Narinig niya ang kaguluhan sa labas kaya palihim niyang ibinukas nang bahagya ang p***o, sapat para makita ang pagsampal kay Silver. “Papa, huwag mo pong saktan si Ate!”

Sakto. Habang nababalot ng makapal na usok ang paligid, sinamantala ko ang pagkakataon. Lumabas ako sa taguan, mabilis at tahimik, gamit ang dagger na nakatago sa bota ko.Isang malinis na hiwa sa leeg-isa agad ang bagsak. Hindi pa nila ako nakikita, pero rinig ko ang paghakbang ng dalawa pa nilang kasama. Mas alerto na sila ngayon.

Nanlaki ang mga mata ko. Wala silang dalang mamahaling pagkain. Ang laman ng mga silver platters ay… bundok-bundok na garlic rice at libo-libong pulang hotdog! “Papa! Ano ‘to?!” gulat kong tanong.

Pumalakpak si Alex bilang pagsang-ayon nang marinig iyon. “Una, dapat tayong kumuha ng bangka at hayaan ang walong dalaga na dalhin ang iba sa isla. Maaari silang lumabas muli kapag wala na ang panganib.”

d***g ko habang dahan-dahang tumatayo mula sa higaan. Ito naman ang talagang hindi ko kasasanayan. Pagkatapos kasi ng masarap na sandali ay ang katakot-takot na sakit dulot ng sakuna. Daig ko pa ang sinalakay ng rumaragasang bagyo!