Pang Kuan Sa Lamok Novels & Stories

Pakiramdam ko nga ay nagliliyab ako. Para bang may apoy na unti-unting kumakalat sa loob ng katawan ko. At doon ko naalala ang babaeng nag-abot ng inumin. Nanlaki ang mga mata ko. Hindi. Hindi maaari. Agad kong hinanap ang direksyon kung saan siya naglakad kanina. Ngunit wala na siya. Parang naglaho na lamang.

Para silang nakakita ng langit o bumaba sa impiyerno! "Ito ay ... sumpain ito, ito ay magma!" “Ah!” Sa sobrang takot ni Park Sora ay tinakpan niya ang kanyang mukha ng kanyang mga kamay at patuloy na nakatakas mula sa lava na nahulog mula sa langit. Siya ay napakaganda at labis na nagmamalasakit sa kanyang hitsura. Alam na alam niya na kapag tumama ang lava sa mukha niya, mapapangiti siya agad!

Ang panganib ay hindi na lamang isang banta—ito ay nasa tapat na ng kanilang pintuan Nanigas ang buong silid nang marinig ang ikalawang kaluskos—isang tunog ng tuyong sanga na naputol sa ilalim ng mabigat na yabag ng paang papalapit sa pintuan. Si Liam, na dati’y nakatutok sa mga dokumento, ay naging isang estatwa ng kahandaan. Mabilis niyang pinatay ang gas lamp, at ang buong cabin ay nilamon ng kabuuang kadiliman.

"Saan ka pupunta?" Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, ang kaniyang isang kamay ay nakapamewang na naman sa kaniyang balakang. "Sa sala. Magpapahinga. Busog na busog ako,, baka ako'y magkaappendicitis kung agad akong kikilos."

Hindi ito mukhang tao na pagod. Mukha itong hindi natitinag. Walang emosyon. Malamig. Mapanganib. Humithit siya ng sigarilyo. Dahan-dahang binitawan ang usok. Lion…? Hindi. Mas tama siguro na isang sugatang hayop na nakakulong sa sarili nitong dilim. ... Sa kusina. Tahimik. Biglang naisip niya: “Are you afraid of dying like this?”

Ang cute ko kaya. Sadista nga lang din talaga, Oo na ako na ang mapanakit din. Atleast di mamatay tao. Sa huli kasi ako lang naman ang humihingi ng sorry with matching lambing pa. Wait. Ang unan, ang lambot at mabango sa ilong. Yung kumot, tinitimpla ang tamang temperatura para maging komportable ako. Yung kama , super lambot parang nasa ulap ako. Ganto sana ang higaan ko sa amin. Teka?!

Tumingin siya dito. Kaagad namang nagtama ang mga mata ng mag-ama.

Ito lang kasi ang naisip kong paraan para gumaan naman ang tensyon dito, kahit papaano. “May dumapo ho kasing malaking lamok sa pisngi ng damu– este… ng lalaking ‘to kanina, Ma. Papatayin ko po sana, eh ang kaso mabilis pong nakatakas kaya hindi ko rin napatay.” Muli kong binalingan si Yuan. Mukhang gusto pa yata n’yang matawa na ewan.

Pakiramdam n'ya ay isa s'yang daga sa harap ng Lion. "Kung hindi mo mahal ang g*gong ito, bakit mo s'ya pinatulan? Bakit? Bakit? Erza, sagot!? Saan ako nagkulang?! Saan ako nagkamali?! Minahal kita mula ulo hanggang paa! Minahal ko ang ugali mo pati ang kaluluwa mo! Kahit mga daliri mo at paa mo minahal ko! Pero bakit?! Anong nangyari?! Anong mali sa akin para gawin mo ito?! Ano ang kulang? Ano?! Ano?! " sigaw ni Loco at tanging hagulhol lang ang naging sagot ni Erza para sa asawa.

I think pwede ko ng bilisan. "A****hhhh! Ang init! O***hhh! Ang saa*rr*ap sa l0ob mo!" ung*l ko ring turan, bahala na kung madinig kami sa labas. Mahirap kasing pigilan ang pag- h4linghing lalo na at nasa clim4x na. "M***mm! A****hhhh! O****hhh! Sige pa! Ang sarraapppp!"