Pasensya Na In English Mga Nobela at Kwento

Wika nito. Hindi ko na sinagot ang sinabi niya at nagsimula na kaming naglakad papunta sa entrance. ------------------------- Hello po sa inyong lahat, humihingi po ako ng pasensiya kung hindi ganon kaganda ang English ko dito sa story. Dahil tagalog na storya po talaga ito, filipino po ako at sana'y kahit paano ay napasaya ko kayo.

Kumaway-kaway ako sa harap niya para bumalik ang atensiyon niya. "Nakatulog ka ba at nanaginip na pumunta ka sa America? Nag-english all the way ka ba sa panaginip mo at kahit sa paggising ay nagi-english ka pa rin? Ni-pure English mo ako agad. May tissue ka riyan?" Hindi ako makapaniwalang umiling. Medyo natatawa rin ako dahil napagtanto kong pure English nga iyong sinabi ko sa kanya.

Inis pang anito. "Wow... Ang galing mo namang mag-english." Aniya na ibinaba ang kutsara at pinalakpakan pa ito. "Kaso di ko naintindihan. Kaya ulitin mo, yung tagalog version." Aniya saka ipinagpatuloy ang pagkain.

Sundaes na kinakain namin nung bigla niyang binasag ang katahimikan. "Why you're always mad at me? Did I do something wrong?" tanong niya sakin. Teka lang ah napapansin ko na English to ng English kanina pa di sa di ako magaling mag English. Nakakarindi rin minsan eh di niya ikina cool ito buti sana kung si Lander nag sasalita diba? "Ba't ba English ka nang English? Kanina ka pa ah. At isa pa di ako galit" taray kong sagot sakanya.

saad niya sa akin. Napatanga ako sa kaniya. Kagabi ko pa napapansin na palagi siyang nag-e-English, nakinig ko na rin naman siyang nagsasalita ng English dati, siguro kapag nadudulas siya, pero ngayon na hindi na siya nagpapanggap na driver kuno, ay masyado na siyang Englishero. Ang cute lang ng boses niya, pero bwesit pa rin ako sa mukha niya. "Hindi ba sabi ko gisingin mo ako kapag may kailangan ka? Tell me, anong gusto mo kainin?"

“Alam mo, Nurse Tally, sa ikli ng panahon na nandito ka, mayroon kang mga ugali na nababasa ko na.” She frowned. “W-what is it, Manang Josa? Can you tell me what it is?” “Alam mo kasi…” Nagpunas ito ng kamay at bumaling sa kanya. “Kapag nagiging tensed ka o hindi kaya ay kinakabahan, bigla-bigla kang nag-e-english. Katulad na lang sa tuwing nagkakaroon kayo ng pagtatalo, agad kang nag-i-inglish. Kapag pikon ka rin, bigla kang nag-e-english.”

Ano raw? "A-ah, eh. I. . . I-I don't know how to speak Italian. Can you speak english?" Kinakabahan kong tanong sa kaniya na nagpatigil sa kaniya. Patay ako nito. Manonosebleed ako rito, s***a. Hindi ako marunong ng Italian. Ano bang pinagsasabi niya? "Oh, mi dispiace. Ahm, here's our menu if you want to order something." Sagot niya. Ayun, marunong naman palang mag-english eh, pinahirapan pa ako.

Napairap na lang ako dahil hindi pa rin ito nagbabago at tsismosa pa rin. " Ano na naman?" Sagot ko. "Ang sabi ko anong mukha yan? Parang may naiisip ka na naman tsk! Baka naman nag si self-pity ka?" Nakairap nitong sabi. Nandito kami sa sala at nanunuod ng TV. "Anong self-pity? Hindi ako makaintindi ng english kaya tagalugin mo ako." Napatawa naman ito.

Mukhang hinahabaan nito ang pasensya nito sa kanya. "It's not what I mean, Santina. What I mean is, sana kinausap mo nalang muna yung tao. Hindi yung bubugbogin mo ng n*******d. Sana binigyan mo man lang sana ng kaunting konsiderasyon yung tao."

“Aling Martha, pahinga muna daw sya dahil galing sya korte kanina” Napairap ang matanda ng marinig iyon “may pa-english, english pa kasi. Napakaarte” Hindi ko na iyon pinansin at humiga na. Ipinikit ko ang aking mga mata sa pagod habang pinapakiramdaman ang paligid. Ramdam ko parin ang matatalim nilang tingin sa akin na hinayaan ko lamang.