Romans & histoires Paulo Coelho

Halos nangangalahati na si Raleigh sa pagbabasa ng mga sulat ni Paulo na naipon sa Isang kahon. Magang-maga na ang mga mata niya sa kakaiyak habang maingat nito na tinitiklop ang isang sulat ni Paul na kakatapos lamang niya na basahin. At hindi nanaman mapigilan ni Raleigh ang mapaiyak. Kung alam lang niya ang nangyayari sa kanyang matalik na kaibigan ay sana naalagaan niya ito hanggang sa huling sandali ng buhay nito... "Sana ay makarating ka sa kasal ko, Paulo." ang bulong ni Raleigh, na para bang nasa tabi niya lamang si Paulo.

Ang mga iyak, hagulgol, at pagmamakaawa ay binalot ang buong palengke. Ngunit si Paulo ay patuloy lang sa paglalakad, diretso ang tingin, tila hindi naririnig ang pighati sa kanyang paligid. Sa bawat yabag ng kanyang sapatos, lalong nabaon sa matinding takot ang Nueva Esperanza. Siya ang hari ng kadiliman. At hanggang hindi bumabalik ang kanyang reyna, walang sinuman ang makakakita ng liwanag.

He is the face of Hacienda Escobar and he made it the sole living paradise on Earth. Bigla siyang natauhan at napabalik sa huwisyo nang biglang may kumalampag na yero, kasusunod nun ay ang sigaw ng isang may edad na lalaking tumatakbo. "Senyorito!" Paulit-ulit na hiyaw ng isang trabahante kaya napakunot siya ng noong lumingon sa gate ng mansyon. May kalayuan iyon pero dahil sa linaw ng kanyang mga mata ay nakikita niya na si Tibursio ang tumatakbo, may talukbong ng malaking plastik.

Gabriel POV Bata pa lang ako ng mamatay ang mga magulang ko kaya ako na ang gumawa ng paraan para mabuhay, hindi naging madali sa akin ang buhay dahil sa labis na kahirapan pero wala naman akong magagawa dahil ito ang itinadhana sa akin. Naging palaboy din ako sa kalsada at natuto din akong mamalimos para lang may ipantustos sa pang araw araw ko o para may maibili ng pagkain hanggang sa nagbinata ako at kahit na hindi ako nakapag aral ay marunong naman akong magbasa at sumulat.

Natutunan ni Paul na ang tunay na hustisya ay hindi lang nakukuha sa korte, kundi sa puso ng mga taong naniniwala at di sumusuko. Sa mga sumunod na araw, unti-unti ring nakaramdam si Paul ng kapayapaan. Hindi na siya ginugulo ng bangungot ng paglilitis—ngunit hindi rin nawawala ang tanong kung paano siya magpapatuloy. Bawat umaga, pagmulat ng mata, hinihigop niya ang sariwang simoy ng hangin sa balkonahe ng bahay ni Lola Aurora. Nakaupo sa payak na silya, hawak ang tasa ng kape, pinagmamasdan ang siksik na mga puno sa bakuran—parang kusang nagpapaalala na may panibagong umaga.

What if palamigin ko, masyado kasi siyang hot. Madaling mainip si Padre Tiago kaya naman hindi dapat siya pinaghihintay sa mga bagay na dapat mangyari. "Bababa na po ako," tugon ko naman. Pagkababa ko ay saka ako tumingin sa karatula ng aming pagbibilhan. Rodeo Products and Equipment. Napalunok ako nang makita ko iyon. Saan mag-ro-Rodeo si Padre Tiago?

Hindi niya alam na mahilig pa lang magbasa ng libro si Kristoff akala niya dahil athlete ito wala na itong oras sa mga ganitong mga bagay. Marahan niyang pinaraanan ng mga daliri ang mga libro hanggang humito iyon nang mabasa niya ang paborito niyang author. "Paulo Coelho..." mahinang basa niya sa pangalan ng Author. Mukhang paborito din ni Kristoff si Paulo Coelho dahil kompleto ang set nito ng mga libro ng nasabing manunulat. Binuklat niya iyon at inumpisahang basahin. Nang mangawit lumakad siya sa kama at naupo duon. Nalibang siya sa pagbabasa hindi na niya namalayan ang oras hanggang sa natapos niya ang binabasa niya. Nakang