Pause In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Paris silently prayed her apologies. The silence stretched longer than she expected. Wala pa ring masabi si Paris. Mabuti nalang ay nakuha ang parehong atensyon nila ng mga yabag palapit sa patio. Iniluwa ng pinto ang pawisang si Theon. “Apo! Nariyan ka na pala. Halika at samahan mo kaming mag-agahan.” “Sorry, La. Just had a quick morning run.” “What do you mean quick? Ang tagal mong bumalik. Nauna na kaming kumain ni Paris.”

Yung ebidensya. Tinignan ko pa nang maigi ang bagay na 'yon. Hindi nga ako nagkakamali, akin nanggaling ang bagay na 'to. Ibig bang sabihin, siya ang pumulot sa mga nalaglag na petals sa bulsa ko kanina? Bakit iisa na lang 'tong isinasauli niya?

Tahimik sana silang naglakad ng makarinig sila ng mahinang palakpak sabay ang mabagal at mabibigat na yapak palapit sa kanila. "Bien Fait! bein fait!" french word ibig sabihin ay bravo o well done. Agad napalilong silang lahat sa pinagmulan nito. "I admired your gutz young lovey-dovey. Do you really think that I will not be notified with your plans and your flight back to your country?" Sinabayan pa ito ng malakas na halakhak ni Johanson. Ang kaba na kanina pa nararamdaman ni Tin ay mas lalong lumala ngayon. Sabi na nga at ayaw niyang sumama muna para masigurong makauwi ng maayos ang asawa bago s'ya.

Hindi nagtagal ay natapos na rin silang dalawa, papasok na sana kami sa loob nang pinigilan kami ni Timothy, "Teka lang! 'Wag na muna tayong pumasok sa loob! Hindi pa nga tapos ang picture e!" Puno naman ng pagtataka ang mukha ni Issa, "Anong hindi pa tapos? E naka-picture na tayong lahat tapos by pair pa tayong lahat. Mag-a-alas sais na rin at nagugutom na ako kaya pumasok na tayo."

ani ko pa. Tumango naman ito saka tumingin sa akin. "First of all, I am so sorry" panimula nito. "Kanina pa akong nagso-sorry sa'yo, pasensya na" dagdag pa nito saka mahinang natawa. "Ako na ang humingi ng patawad sa kasalanan na nagawa sa'yo ni Martin" ani nitong muli. "Oh, honey, don't go there" agap ko rito.

Third Person's POV Pumunta sila sa bahay ni Claire, at kitang-kita ang kasiyahan sa mukha nito nang makita silang magkasama. Matagal na niya itong hinintay, ang araw na magkakasama sila na bibisita sa kanya. "Uy, magkasama kayong dalawa? Diyos ko, mamamatay na ba ako?" bungad ni Claire sabay palakpak ng kamay sa gulat at tuwa.

Mas mahigpit pa sa amo, grabe. 𝘈𝘯𝘰 𝘱𝘰 𝘺𝘶𝘯𝘨 𝘗.𝘈? “Do you have a resume?” “Ano po yung P.A” Sabay kaming nagsalita. Nakita ko ang pag igting ng panga niya at pagtalim ng titig niya sa akin, hindi siya makapaniwala sa tanong ko.

“Hello? Wala pong narinig ha? Thank you.” Huminga ako nang malalim. “Focus. Serious tayo.” Tumayo ako ng tuwid, parang magpe-present ulit. “Conclusion:” Taas-noo ako. “Hindi ako dehado.” Pause. “Medyo… panalo pa nga.” Ngumisi ako pero bigla akong napahinto ulit. “Wait…” Napakunot ang noo ko. “Kung panalo ako…” Dahan-dahan akong napatingin sa pinto. “Eh bakit parang siya pa rin ang lamang?”

Bakit? "Are you serious right now?" tanong niya pa. "Oo, gutom na ako," sagot ko. "Hindi naman ako nakakain sa bahay kanina," dahilan ko. Totoo naman kasi! "Tuloy na lang natin mamaya..." sabi ko pa. Hindi naman siguro kailangang matuloy agad 'to, hindi ba? Pwede naman ang pause, parang sa mga laro lang.

"Sorry" Napangiti ako sa paghingi niya ng tawad sa akin. "Kalimutan na lang natin iyon" "No" nag-iwas siya ng tingin sa akin. "Itigil na natin to" Agad akong kinabahan sa sinabi niya. Itigil?