Pause In Tagalog Novels & Stories

"Isa pa babatukan ulit kita." "Ayaw mo na nga talaga sa'kin." Pinandilatan ko s'ya ng mata kaya natahimik s'ya bigla. "Stop saying nonsense.'Di kita pagpapalit no." Saad ko kaya nakatanggap ako ng pangaasar sa kan'ya. Please kelan po ba matatapos misyon neto?Kunin n'yo na nga po.

Halata ang pagka disgusto sa nakikita. "Hoy! Ikaw ba't di ka tumalikod? Tumalikod ka walang hiya ano pang hinihintay mo pasko? Malayo pang pasko uy! February pa ngayon. Kita na ngang hubo't hubad na ako ni wala man lang respito naku--- Akmang magsasalita yung lalaki sa gilid na may kulot na buhok ng pinanlisikan niya ito ng mata.

Paglilinaw ko tapos hihilain na sana paalis si Saji kung hindi lang ako hinawakan ni Mila sa braso. "What?" "I can't let you past." Galit niyang sabi ngunit halos pumikit ako ng mariin upang pigilan ang pagtawa dahil yung kasama ko mamatay matay na kakahampas sa sarili niyang dibdib dahil nauubo ubo pa. "Spell?" "Past yung P.A.S.T. like pasta without a," naiinis niyang explain kaya naman sumama ang mukha ko at hinila na ng tuluyan si Saji papaalis sa harap ng babaeng yon.

I'm out of words to say. “Ilang buwan na rin simula noong nanligaw ako sayo. I-I am not pressuring you to say yes b-but umaasa ako na baka may sagot ka na? Kapag hindi ka pa talaga handa, sabihin mo lang. I still can wait.” Bakas sa tono ng boses nito na umaasa siya sa magiging sagot ko. Mali ba ang maghangad ng kalayaan sa nakaraan? Gusto ko lang naman makaahon sa pangakong tuluyan nang naipako.

'Yon pa naman ang daming mentioned sa user tapos puro 'HAHAHA' ang reply. Because of my curiosity, I copy the text and translate it in go-gle. Ito 'yong lumabas. - Parang wtf ang babae dahil tinago pa niya ang mukha niya. 'Yan 'yong lumabas sa s-in-earch ko. Hindi ko maintindihan ang meaning no'ng wtf pero pamilyar sa akin ang text. So, sinearch ko na rin para malaman ko. Ang lumabas...

3rd Person POV Sino nga ba hindi pangarap na maikasal?. Ang maikasal sa lalaking pinakamamahal mo. Ang magsuot nang puting gown at belo habang naglalakad papuntang altar. Kung saan sa dulo noon ay naghihintay ang taong pinakamamahal mo. Kasabay nang musikang malumanay na sumasabay sa bawat mong hakbang. Habang ang oras ay nasa inyo lamang dalawa. At ang mga mata nyo ay nakatitig lamang sa isa't isa. Ang atensyon nang mga tao ay pawang sa inyo lamang rin dalawa. Hindi ba't ang sarap sa pakiramdam?. Ang saya'y walang paglagyan. Dahil sa wakas ang pagiisang dibdib ninyong dalawa ay masasaksihan rin ng lahat. Hindi lamang sa mata nang madla. Kung hindi, lalong lalo na sa mata nang Panginoon.

singhal nito. Pesteng 'to napaka pasmado ang bibig kahit kailan. "Pirmahan muna lang agad. Dami mo pang sinasabi." pabalang na sambit ko. "Shut up! Naiingayan ako o baka hinihintay mong labi ko ang magpatahimik sa'yo." "Aba naman talaga. Napa gag* mong tunay, anong tingin mo sa--"

Sa mababa nyang boses “Ah… sorry po..baka po kasi naiirita na kayo sa amoy ko…” ( Hindi ko na alam paano tapusin.) “Mhiya.”( Soft, mababa, pero commanding na napatigil ako sa sasabihin ko) “Stop explaining. (Natahimik ulit si sir Lorenzo. Hanggang sa—) *tuut tuut tuut.* (Namatay ang Tawag.)

“Tapos ka na bang titigan ako?” Halos mapasigaw ang puso niya sa gulat. Mabilis siyang napaiwas ng tingin at napayuko. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang mahigpit na hawak ang laylayan ng kanyang blouse. Pilit niyang pinipigilan ang mga luhang kanina pa nakikipagtulakan sa gilid ng kanyang mga mata. Ayaw niyang umiyak. Sanay na siya sa mga salitang malamig at mahapdi, pero hindi kailanman madali. "Pasensya na ho—" agad siyang natigilan, "Pasensya na. Hindi ko sinasadyang titigan ka. Hindi na mauulit," mahina at may pigil na hikbing sabi niya habang nakayuko pa rin.

mas gumagawa siya ng paraan para pigilan na? "Yanna, wait. This is too sudden." pigil ni Lucas, ang boses niya ay mababa at bakas ang mariing pagtitimpi. Lumingon siya nang bahagya sa direksyon ko, at sa isang maikling sandali, nagtagpo ang aming mga mata. May kung anong lungkot at pakiusap sa kaniyang paningin, pero ano ang magagawa niyon? Ang sakit-sakit pa rin.