Payphone Lyrics Novels & Stories

“Sabi niya, twenty-four hours bukas ang phone niya. I can call her anytime.” “Ma’am, maayos po ang linya namin. Baka mali po ang numerong na-dial n’yo,” sagot ng receptionist. Inabot ni Sonya ang papel. “Ikaw na lang ang mag-dial. Tingnan mo kung mali ba.” Kinuha ng receptionist ang papel at muling nag-dial. Ilang sandali, saka ito tumingin kay Sonya. “Ma’am, ang numerong ito ay hindi na po active. Empty number na.”

he said then hang up the phone Ackkk hindi pa pala siya nagbabago sweet pa din Another massage popped into my phone from unknown number From: Unknown See you soon darling

"Magtrabaho ka muna bago ka humingi ng bayad." Matapos ang ilang minutong nakakabinging katahimikan kung saan ang tanging naririnig lang namin ay ang hampas ng alon sa pier, biglang nabulabog ang moment ko sa marahas na pagvibrate ng cellphone ko. Tiningnan ko ang screen. Unknown Number naman. Pero alam ko na kung sinong tanga 'to. Pinindot ko nalang ang accept. Hindi ko pa nailalapit sa tenga ko ang phone, boses na agad ng isang galit na tambay ang umalingawngaw.

Ang pagtunog ay biglang tumigil. Hinihintay ni Jay na sagutin ang kaniyang tawag nang may isang tinig na nagsabi sa kaniya na ang telepono sa kabilang linya ay namatay. Ang gwapo niyang mukha ay nagdilim. ‘Ang lakas naman ng loob niyang patayin ang kaniyang selpon?’

Nagsalin lang ako ng tubig ng umilaw ang cellphone kong ipinatong ko sa table, hudyat na may nareceive itong message. Habang umiinom ng tubig ay tiningnan ko 'yon at binasa ang laman. Hindi registered ang number kaya hindi ko alam kung kanino nanggaling. Nang buksan ko 'yon ay unti-unti kong nailayo ang baso mula sa bibig ko at naibaba iyon sa mesa saka napatingin sa kawalan. 'Ready to meet me my precious? I was just around---roaming, passing like a dead air--- you can feel me...but you can never see me. Clock is ticking, it's either you'll find me? Or I'll find you.'

Hinanap kung sino ang bastos na may kakayahang suwayin ang pinaka-una sa pinag-uutos niya. “Pangarap kong maging anghel sa lupa na mahal mo gaya sa mga fairy tale, spreading my arms to become wings to protect you—” Nagising at natigilan si Phoebe mula sa kanyang litanya nang marinig ang malakas na bagong set ng phone ringtone niya. She stuck out her tongue, picked up her phone, and went to the side to answer the call. Hindi alintana ang ginawang pagkamot ng ulo ni Kenan sa kanyang ginawa at sa istorbong cellphone nito.

Wala ni isa mang clue kung paano niya mabubuksan ang vault. Maya-maya, narinig niyang tumunog ang cellphone niya. Napatingin siya sa screen—unknown number. Nag-aalangan man, sinagot niya ito. “Hello?” “Camilla.” Isang mabigat na boses ng lalaki ang narinig niya, pamilyar at may halong pananakot. “We’ve been patient enough. Nasaan na ’yung bayad namin?”

Naawa naman sakin si manong. Kita niyo! Buti pa si manong naawa sakin pero yung mga alagad ni satanas— wag nalang! Pinakain niya talaga ako at siya pa nagbayad. Hiyang-hiya ang mandirigma niyo. Wala eh! No money ako. “Wag kang mag-alala manong kapag magkita tayo at may kailan ka, one call away lang ako. Heto number ko manong. Save mo sa phone mo huh?”

Inihanda pa niya ang ganitong uri ng napakahusay na pagmamalasakit para sa akin, para hindi ko na kailangang sabihin ito nang malakas. Sa sandaling ito, tumunog ang phone ni Alex. Sa isang sulyap, isa itong hindi kilalang numero. Kaswal niyang sinagot ang tawag. Sa kanyang pagtataka, nasa kabilang dulo ng linya si Phoebe Larsen. “Hello, nasaan ka ngayon?”

Tumunog ang telepono. Speak of the devil. Napangiti siya nang m****a ang naka-register na pangalan ng caller sa cellphone. Nag-swipe siya pakanan at itinuon sa tainga ang phone. “Brod,” kaagad na bungad ni Chad sa kabilang linya sa usual na baritono at masayahing boses. Maingay ang background. Nasa gig si Chad kaya ganoon ang ingay na ummabot sa tainga niya. “Ikaw na munang bahalang magsara ng bar ha. Hindi ako makakaalis dito. Kausap pa ng road manager ang isa sa mga representatives ng toothpaste na possibly ay gagawan namin ng jingle.”