Kakaiba ang pakiramdam ng sumusulat sa mga kaibigan na malayo, parang naglalakbay ka sa mga salita upang makipag-ugnayan sa kanila. Una sa lahat, mahalaga ang simula. Gusto kong batiin sila nang puno ng enerhiya at kagalakan. Isang magandang paraan ay ang pagsasabing, ‘Hey! Kamusta ang buhay mo diyan sa malayo?’ Agad na tumutok sa kanilang mga hilig o mga bagay na alam kong interesado sila. Halimbawa, ‘Nakita mo na ba ang bagong episode ng 'Attack on Titan'? Ang ganda ng mga pangyayari!’ At kung maaari, isama ang mga kaganapan sa iyong buhay na makatutulong upang maging mas personal ang mensahe. Minsan, nagkukuwento ako tungkol sa isang bagong libro, laro, o kahit isang simpleng karanasan; ito’y nagiging tulay sa ating pag-uusap at parang nagdadala sa kanila sa aking mundo kahit na hindi tayo magkakasama nang pisikal.
Isama rin ang mga tanong para maengganyo silang sumagot. ‘Anong mga bagay ang pinagkakaabalahan mo sa ngayon?’ o ‘May mga bagong kaibigan ka na bang nakilala?’ Sa tingin ko, ang mga ganitong tanong ay nagpapakita ng tunay na interes at nagiging simula ng mas masiglang pag-uusap. Tinatry kong maging mapanlikha sa pagbuo ng mensahe, nag-iisip kung ano ang maaaring magpalakas ng kanilang ngiti kahit na nasa malayo sila. At bago matapos, huwag kalimutang ipaalala sa kanila kung gaano sila kahalaga sa akin; ‘Miss na kita!’ o ‘Umaasa akong makapagkita tayo sa lalong madaling panahon!’ Ang mga simpleng salita na ito ay tila nagdadala ng init at koneksyon kahit na ang distansya ay namamagitan sa atin.
Sa huli, ang pagsulat sa mga kaibigang malayo ay hindi lang tungkol sa mga salita kundi sa pagbibigay-pansin sa relasyon. Ang pagbabahagi ng asam ng mga tao at inaasam na pagkakataon ay isang magandang paraan upang ipakita ang malasakit. Kaya’t sa tuwing naghahanda akong magsulat, puno ako ng inspirasyon na isipin ang lahat ng alaala at mga kwento na gusto kong iuwi sa kanila, na parang nag-aanyaya ng pagsasama sa kabila ng distansya.