Pencil Booked Meaning Novels & Stories

Mabilis itong umiling ng sulyapan kami. Tiningnan din nila ang libro at napakunot ang noo ko ng may maliit na papel na nahulog mula doon kaya dali-dali ko itong dinampot. Mukhang hindi naman nila napansin iyon dahil inuusisa pa nila ang bag. Inilagay ko sa bulsa ang maliit na papel na 'yon, sakto namang humarap sila sa akin. "I-reschedule nalang kaya natin ang book signing mamaya?" Nag aalalang sabi ni Miss Yves.

Saktong-sakto ito dahil short-term investments lang din ang gusto ng iba sa mga kliyente ko ngayon. Kinuha ko ang kulay berde kong sticky note sa drawer ko at kumuha na rin ako ng ballpen para isulat ang pangalan ng kumpanyang ito na bibilhan ko ng stocks. Nang matapos kong isulat iyon ay ididikit ko na sana iyon sa pc ko nang mapatalon ako nang bahagya sa gulat nang makita ko si Kleinder na nakaupo sa harapan ko at nakatingin sa akin habang pinaglalaruan ang itim niyang ballpen. Parker pa ang tatak ng ballpen na iyon pero kung laruin niya iyon ay parang ballpen lang ito na tig-limang piso sa kanto.

Kinuha niya ang isa pang notebook at ngumiti nang malamig. "And this," tinuro niya gamit ang dalawang daliri, "is my personal ledger. Dito naka-log ang tunay na presyo para sa mga kliyente natin. No one outside this table knows this book exists." Itinaas niya ang dalawang daliri at ngumisi. "Two books, two worlds." Tumango ang mastermind, parang lalong natuwa sa kahusayan ni Marco. "Perfect. Finance is always the backbone."

There really is. Gosh, why am I using this staedler pencil now? Where did I get this? How did it happened that I was holding it right now? So, all this time, I was fooled by myself? That this pencil isn’t really missing and maybe, I just didn’t get to see it right away earlier? Wtf! I'm so stupid. “Vida!” said Sir Brenzon as he noticed that I stopped from sketching my outline. “S-Sorry, Sir hehe.” I faked a smile to him and so he is. Damn plastics.

Maingay, buhay na buhay, at puno ng pag-asa. "To new designs?" taas ni Marcus ng kanyang baso ng juice nang maupo na kami. "To new beginnings," pagtatama ko. Inabot ko ang aking bag at inilabas ang mechanical pencil na galing sa box. Ginamit ko ito para isulat ang pangalan ko sa isang napkin—Architect Hera Valeriano. Sa unang pagkakataon, ang pirma ko ay hindi na nakakabit sa kahit kaninong pangalan.

sabi ko at tinulungan siyang tingnan ang lapis sa kanyang bag. "It's not here. Can you get it from my room? I think I forgot to put my mechanical pencil in my bag." "Bibili na lang ako ng lapis diyan sa labas," sabi ko at tumayo na. "Do you have cash?" "Meron akong five hundred dito—" "Nian," napahawak siya sa noo, mukhang nadismaya. "I need my mechanical pencil, not the ordinary one." "Anong lapis ba 'yon? Bibilhin ko—"

Pagkarating na pagkarating nila sa book store ay tila nawala sa isip ni Chyna na may kasama siya ng maglakad ito ng mabilis patungo sa isle na puro ballpen at stationary sets. "Mahal," tawag dito ni Hendrix ng hindi siya nito nililingon at abala sa paghanap ng mga gagamitin. "Dito ka," sagot lang ni Chyna kaya napangiti na lang at napailing si Hendrix, 'Siya nga 'tong nangi-iwan' isip pa ni Hendrix.

Yung sketchbook na binigay ni Mia two years ago. May dedication: “For Ethan, my favorite artist. Please fill these pages with life even on days you feel empty.” He flipped the pages. Blank. Lahat. Hindi niya ginamit. Pinabayaan niya lang. Pero ngayong gabi, habang nanginginig ang kamay niya, he picked up a pencil for the first time. At doon bumuhos ang lahat ng pinipigilan niyang ilabas:

Nang makuha ko na ang lapis ko’y dali-dali akong nagtungo sa opisina ni Sir Luciano, bitbit ko ang mga nagustuhan n’yang paintings. “Nakuha mo ba ‘yong lapis mo?” “Opo.” Nangingiti kong tugon. “It’s just a pencil. Pinahirapan mo pa ‘yong sarili mo. P’wede ka namang bumili na lang ng bago.” “Sir, this is not just a pencil.” Tugon kong bahagyang iniangat ‘yong kamay kong may hawak sa lapis. “Kasangga ko ho kasi ito sa lahat ng ginagawa ko. Sa bawat planong pinaghirapan ko’y ang lapis pong ito ang naging katuwang ko. Maaaring simpleng bagay lamang po ito sa paningin ng iba, pero para sa akin po’y isa itong mahalagang bahay na hindi ko kayang basta-basta na lamang pong itapon.”