Pencil Booked Meaning Mga Nobela at Kwento

Inilagay ko 'yon sa basket at napansin ko ang suot kong damit kahapon ng makauwi ako dito upang makapag palit bago ang book signing. Kinuha ko ang pantalon ko at naalalang may papel nga pala ditong isiniksik ko kahapon. Nangungunot ang noo ko ng makita ang papel na nandoon parin. Dali-dali ko itong kinuha at binuklat upang mabasa. 'Condolence in advance' Nangunot ang noo ko ng mabasa ito. Condolence in advance? Bakit? Sino naman kaya ang gagawa ng kalokohan-

Saktong-sakto ito dahil short-term investments lang din ang gusto ng iba sa mga kliyente ko ngayon. Kinuha ko ang kulay berde kong sticky note sa drawer ko at kumuha na rin ako ng ballpen para isulat ang pangalan ng kumpanyang ito na bibilhan ko ng stocks. Nang matapos kong isulat iyon ay ididikit ko na sana iyon sa pc ko nang mapatalon ako nang bahagya sa gulat nang makita ko si Kleinder na nakaupo sa harapan ko at nakatingin sa akin habang pinaglalaruan ang itim niyang ballpen. Parker pa ang tatak ng ballpen na iyon pero kung laruin niya iyon ay parang ballpen lang ito na tig-limang piso sa kanto.

Kinuha niya ang isa pang notebook at ngumiti nang malamig. "And this," tinuro niya gamit ang dalawang daliri, "is my personal ledger. Dito naka-log ang tunay na presyo para sa mga kliyente natin. No one outside this table knows this book exists." Itinaas niya ang dalawang daliri at ngumisi. "Two books, two worlds." Tumango ang mastermind, parang lalong natuwa sa kahusayan ni Marco. "Perfect. Finance is always the backbone."

There really is. Gosh, why am I using this staedler pencil now? Where did I get this? How did it happened that I was holding it right now? So, all this time, I was fooled by myself? That this pencil isn’t really missing and maybe, I just didn’t get to see it right away earlier? Wtf! I'm so stupid. “Vida!” said Sir Brenzon as he noticed that I stopped from sketching my outline. “S-Sorry, Sir hehe.” I faked a smile to him and so he is. Damn plastics.

Maingay, buhay na buhay, at puno ng pag-asa. "To new designs?" taas ni Marcus ng kanyang baso ng juice nang maupo na kami. "To new beginnings," pagtatama ko. Inabot ko ang aking bag at inilabas ang mechanical pencil na galing sa box. Ginamit ko ito para isulat ang pangalan ko sa isang napkin—Architect Hera Valeriano. Sa unang pagkakataon, ang pirma ko ay hindi na nakakabit sa kahit kaninong pangalan.

sabi ko at tinulungan siyang tingnan ang lapis sa kanyang bag. "It's not here. Can you get it from my room? I think I forgot to put my mechanical pencil in my bag." "Bibili na lang ako ng lapis diyan sa labas," sabi ko at tumayo na. "Do you have cash?" "Meron akong five hundred dito—" "Nian," napahawak siya sa noo, mukhang nadismaya. "I need my mechanical pencil, not the ordinary one." "Anong lapis ba 'yon? Bibilhin ko—"

Binuksan niya iyon. Nandoon ang isang lumang mechanical pencil—parehong modelo ng ginagamit niya noong college. May maliit na note sa ilalim. “Para sa unang sketch ng sarili mong studio.” Hindi nakalagay ang pangalan. Pero alam niyang si Duke iyon. Napangiti siya habang hawak ang pencil. Hindi niya alam kung magiging sila ba. Hindi niya alam kung kailan.

Pagkain man, makukulay na stationeries, pens o maliliit at cute na stuffed toys iyon. Hindi niya maiwasang mapangiti sa nakasulat sa bookmark na anito ay ipinasadya nito nang ipa-print nito ang naturang bookmark na nakaipit sa hardbound novel ni Jane Austen na siyang talagang regalo nito sa kanya. Ayon sa bookmark: JUST A NOTE TO SAY I’M ALIVE! KEEP IT. IT WILL COST A FORTUNE WHEN I’M RICH AND FAMOUS! JAKE.

Yung sketchbook na binigay ni Mia two years ago. May dedication: “For Ethan, my favorite artist. Please fill these pages with life even on days you feel empty.” He flipped the pages. Blank. Lahat. Hindi niya ginamit. Pinabayaan niya lang. Pero ngayong gabi, habang nanginginig ang kamay niya, he picked up a pencil for the first time. At doon bumuhos ang lahat ng pinipigilan niyang ilabas:

tanong nito. “Paper works.” maigsing sagot ni Pierce. “Ibaba ko na.” sabi niya at pagkatapos ay mabilis na ibinaba ang tawag at ibinaba ang kanyang cellphone sa mesa maging ang ballpen na hawak niya sa kabilang kamay niya. Dahil dito ay hindi sinasadyang mapatitig siya sa ballpen na iyon kung saan ay nakalagay ang initial niya. Biglang nanlamig ang kanyang mukha. Hindi niya matandaan kung kailan niya ito dinala doon at kung kailan niya inumpisahang gamitin iyon. Kapag nakikita niya ang ballpen na iyon ay hindi niya maiwasang maalala ang mga mainit na sandali na pinagsaluhan nila, ngunit sa kabila nun ay hindi niya rin maiwasang na isipin na bigla na lang nitong ibinigay sa sarili sa ibang la