Novel & Cerita Period No Erase

Luna Herrera – Room Attendant – Shift: 6:00 PM to 2:00 AM – Assigned Floor: East Wing, 17th Floor. “Sir,” aniya sa tawag, “nahanap ko na ‘yung record. But—wait.” Nag-scroll siya pababa. Blanko na naman ang file. Walang history. Wala ring profile picture. At higit sa lahat—wala na ang employment file ni Luna Herrera sa main database. Deleted. Nagtagal siya sa screen, tulalang pinagmamasdan ang nawawalang impormasyon. “This was erased,” bulong niya sa sarili. “Someone tried to wipe her out.”

"Hindi ka na mag-isang haharap sa kanila, Zion." "Copy that, partner," sagot niya habang dahan-dahang inilalapit ang kaniyang mga labi para ihilig ang isang malambot at totoong halik sa aking noo. "The old files are permanently deleted na sa registry natin. We are starting a fresh development cycle na walang kahit sinong pwedeng sumira."

"Rebirth, simulan ang The Erase." Sa isang iglap, ang libu-libong clones ni Elara ay nagsimulang gumalaw nang sabay-sabay. Hindi sila sumusugod; nagsimula silang umawit. Isang mababang frequency na tono na nagpapakirot sa utak ni Mariel. Ito ang Sonic Erasure—isang teknolohiya na dinesenyo para burahin ang neural pathways ng mga tao sa paligid.

Idinugtong niya, “Tingnan mo ang pulseras na suot mo. Mula noong 2015 hanggang ngayon, hindi ito nawala sa iyo. May mga gasgas na, may mga bahaging kumupas, ngunit nananatili pa rin ito. Ganyan din ang ating pagmamahal. Hindi ito perpekto, may mga marka ng nakaraan, ngunit ito ay mas matibay pa kaysa dati.” Sa mga sandaling iyon, nararamdaman ko ang ganap na kapayapaan. Ang mga tanong na bumabagabag sa akin ay unti-unting nawawala, napapalitan ng katiyakan na ang taong nasa tabi ko ay hindi lamang aking kasama, kundi ang aking lakas at tahanan. “DUMPED TO FOREVER”

Doon ko lang din napansin iyon nang tignan ko ang huling video ni Eros sa’kin. “So, it was recorded indeed,” panimula ni Lander. “What does it mean?” I asked. “Means that the videos are only visible once the timer ends.” Kunot-noo kong hinarap si Lander kaya natawa siya. “In short. It was programmed, Era.” All my hopes about him being alive were gone when he said that. Programmed. Tangin*, programmed lang pala. Akala ko tuwing taon at occasion na nagpapadala ng videos si Eros as clues that he’s still alive.

maikli ngunit nakapanlalamig niyang sagot. "What do you mean reset?" tanong ko habang lumalapit sa kaniya. "Paano magre-reset ang system nang walang pahintulot ni Timothy?" "Iyon nga ang problema" seryosong saad ni Trevor, ang kaniyang boses ay bumaba sa isang bulong. "Walang kahit anong footage na natira sa pagitan ng alas-dos hanggang alas-kwatro ng madaling araw. Deleted. Clean wipe. Maging ang mga backup servers natin sa main office, hindi ma-access ang oras na 'yan."

] Pagkababa ng telepono, agad na nagbunyi si Eris. “Yes!!!” Nagkatinginan ang mga empleyado na naroroon. Para namang wala lang iyon kay Eris, agad siyang nag-utos sa sekretarya niya. “I-cancel mo lahat ng appointment at meeting ko bukas.” “Pero, Sir–” “Walang pero-pero. That’s final!” “Y-Yes, Sir.” Pagkatapos ay binalingan ni Eris ang iba pang naroroon sa loob ng conference room.

Kung maibabalik niya lang ang oras, sana hindi niya na lang nakilala si Morgan. [Are you sure you want to delete this post?] Pagkakita sa pop-up prompt, walang pag-aalinlangang pinindot ni Eryn ang button. Saktong pagpindot niya, isang manipis na sinag ng araw ang pumasok mula sa bintana. Hindi niya namalayang umaga na pala.

Tumango lang siya at ngumiti no’ng mga sandaling iyon kahit may bikig na sa lalamunan. At ngayon, kahit ilang taon na ang lumipas, nananatili pa rin ang sakit na dulot ng sandaling ’yon. Gamit ang nanginginig na mga daliri, i-right-click niya ang mouse. Pinili niya ang opsyong “Delete.” Are you sure you want to move “Serenité_Prototype_v1.0” to the trash? Pinindot niya ang “Yes.” Maingat niyang tinanggal ang wedding ring at inilagay sa tabi ng flash drive na ngayo’y wala nang laman.