Peter Pan X Wendy Novels & Stories

It is enough for her knowing that August is alive. The End ___________________________________ Thank you so much sa pagsuporta sa THE ADVENTURE OF AUGUST IN PANDORA'S WORLD!

Dahilan pa iyon para wala siyang magawa kundi ang magpahinuhod na lamang sa kanyang stepsister. Yes, Wendy is her stepsister. Anak ito ng pangalawang asawa ng kanyang ama. Catalina was only fifteen when her mother died because of cardiac arrest. Five years later, her father remarried. Pinakasalan nito si Floria Alonzo, ang ina ni Wendy.

Sa susunod na sandali, parang napaso siya at biglang itinulak ang babae palayo. Napaatras si Wendy ng ilang hakbang hanggang sa tumama ang kanyang likod sa malamig na pader. “Aray...” ungol niya sa sakit. Nawala ang kanyang mapang-akit na ngiti at napalitan ng hiya at gulat. Huminga nang malalim si Erol, matalim ang kanyang tingin. “Wendy, ano ba ang tingin mo sa akin? Ha?”

Noon pa man, sa paaralan, siya na ang babaeng may bagyong bitbit sa kanyang mga hakbang, maganda, matapang, at mapanganib. Ngunit sa kabila nito, pumasok pa rin si West. Mabilis siyang sinabayan ni Wendy, marahan ngunit matatag na isinara niya ang pinto. Nilingon niya si West, saka mahinang tinanong, "Bakit sa kanya mo ibinubuhos lahat?" Hindi agad sumagot si West. Ang panga niya’y mahigpit na nakatikom, ngunit litong-lito ang kanyang paningin.

Wika ni Clement tsaka ito nagtungo sa direksyon na ibinigay ni Trist. Humahagulhol na lamang sa iyak si Wendy sa gilid ng pinto habang yakap nito ang sarili, takot na takot ito dahil ang mga gamit ay kusang gumagalaw, umaangat tapos biglang babagsak ito dahilan upang masira. Sa mga sandaling iyon, naniniwala na siya sa multo dahil hindi lang naman ito ang unang beses na naranasan niya. Iyon ay ang kagabi kasama nito si Helen. "Tama na please.." Mangiyak-ngiyak na pakiusap ni Wendy. "Itigil niyo na ito, pakiusap!"

Even tho this trick only works tonight, kinuha na ni Wendy ang pagkakataong makatakas sa presensiya ni Michael. Ugh, she really needs to fasten the pace of her plans, or else she would get grey hairs early if his time with this idiot prolongs. Bumalik na siya sa kaniyang vanity table at muling tiningnan ang kaniyang sarili. Tomorrow would be the day. Once her parents were free, they would have the leverage they needed. Trixie thought she was safe because she had Sebastian. But Wendy Bolivar had damn something better. "You think seven years was enough for me to see you suffer, Trixie?" Wendy whispered, her eyes turning dark and lethal.

Wendy uttered as a greeting upon seeing me. "Para namang hindi tayo magkasama last month." I chuckled. "I'm doing fine. Hindi mo kasama today 'yung baby mo?" "Ah, he's with his father." She responded. Sobrang daming nangyari sa mga lumipas na buwan. Wendy got back with her ex-boyfriend, the father of her child. Mabuti na lang dahil nagkaayos sila. That way, the child will finally grow-up with a complete family.

“Kung gano’n, bakit ka umuwi sa dito?” “Because Wendy is coming here. Have you seen her?” Napahinto si Kerstyn. Si Wendy, ang panganay na anak ng Salen. Umiling siya. “Hindi pa.” “That’s good.” Sa sandaling iyon, kumatok ang waiter at pumasok nang bitbit ang sandamakmak na pagkain, halatang higit pa sa kaya kainin ng dalawang babae. Kumislap ang mga mata ni Xeline, halos parang batang nakakita ng laruan.

Palalayain ko kaya ang sarili ko mula sa walanghiya kong ama at kapatid? Panghahawakan ko kaya kung ano mang iniwan sa akin ni Mom? Wala na rin namang kwenta isipin. Patay na ako at 'di na pwede ibalik ang oras. *** Dumating din ang birthday ni Wendy. Puno ng bisita ang bahay, may mga sorpresa kung saan-saan, at si Wendy napapaiyak sa tuwa. Pagkatapos ng birthday song, umakyat siya sa stage para magsalita. Halata ang pagkukunwaring naiiyak siya.

Maririnig ang pitik ng mga camera sa lugar at ang kislap ng mga flash mula rito. Nagpakilala ang mga bata. ”Hello, I am Wendy.” Kumaway si Thea. “I am your Peter Pan.” Yumukod si Teo bilang paggalang sa paraan ng mga Hapon. “And I am Little John,” sabi ni Matthias at nagpasalamat siya dahil pumunta ang karamihan doon. Napaluha ang mga nakapanuod ng mahagip ng mga mata ni Matthias ang ina. ”Mommy! Mommy! Mommy!” Niyakap ni Prim ang mga anak at noon niya na-realized na na-miss niya ang mga ito.