Peter Pan X Wendy Novels & Stories

“If it weren’t for this woman, paano siya makakaabot sa tuktok? She’s just a latecomer at your shadow!” “Wendy!” singhal ni Hanna, kunwari nagagalit. Pero obvious sa lahat—wala talaga siyang balak pigilan ang kaibigan niya. Puro salita lang, at lalong nagbigay ng permiso kay Wendy para maging mas bastos. “Am I wrong?” tanong ni Wendy, nakataas ang kilay at may pagka-righteous pa ang tono. “Put it nicely, she’s a latecomer. Put it bluntly, she’s a thief, a third party!”

Cloud's POV. "Papa! Thank you for my toys" sabi ni Celestine. She still calls me Papa. "Of course you're my baby princess right? May gusto ka pa ba?" tanong ko dito. Umiling sya sakin at ngumiti. "This is more than enough papa" "Celestine, tara na maligo ka na at uuwi na ang daddy mo" sabi ni Wendy. She's Celestine's nanny.

Hindi makapaniwala si Alexander habang nakatitig kay Wendy. “Wendy, ano ang ginagawa mo?!” Hindi siya pinansin ni Wendy. Lumapit siya, kumuha ng panyo mula sa kanyang bag, at marahang pinunasan ang ulan sa mukha ni Paolo. “Lumayas ka!” sigaw ni Paolo, pilit siyang sinisipa, ngunit agad siyang pinigil ng mga bodyguard. Hindi man lang natinag si Wendy. Tinapos niya ang pagpupunas, saka dahan-dahang humarap kay Alexander.

Patuloy niya habang hawak ang mga kamay ng asawang nakasalampak sa kama. "Tapos kung ikaw si Peter Pan, sino ang gumanap na Wendy?" tanong nitong sinisinok na sa katatawa. Inabot niya ang bote ng mineral water sa sidetable at binuksan. "Si Vhendice," ibinigay niya rito ang tubig. "Ano?" Nanlaki ang mga mata nito at sinundan iyon ng mas malakas na tawa. "Hindi ko ma-imagine ang mukha niya. Wala ka bang pictures?"

Pakiramdam ni Tyler ay nilagay siya on the spot na nakaharap sa maingay na madla. Kalaunan ay gustong iwasan ni Tyler ang ganitong eksena. Kung tutuusin, si Wendy ang bida ngayong gabi. Kung gagawa siya ng anumang gulo sa oras na ito, ibig sabihin ay hindi niya binibigyan ng respeto si Wendy. Bukod dito, si Wendy ay isa nang executive ng York Enterprise.

Pero kaagad din akong napatingin sa costume ko, only to find out that I am his Tinkerbell! “Aba! At bakit ka naka Peter Pan?” Naniningkit ang mga matang tanong ko sa kanya pero napatawa din. Tumawa naman si Darius at pinisil ang pisngi ko. “Didn’t know you were my Tinkerbell,” he giggled. “Pero sana ikaw na lang ang Wendy ko.”

Parang biglang tumigil ang mundo ni Aster. "Pa... Papa..." tinawag niya ito habang nilalapitan, nanginginig ang boses at katawan. Hinawakan niya ang malamig nitong kamay. "Pa, gising po kayo..." bulong niya, pero wala itong sagot. Pumatak na lang ang mga luha niya, sunod-sunod, habang yakap ang braso ng ama. Sa likuran, nanatiling nakatayo si Wendy, pinipigilan ang ingay ng kanyang hagulgol, pero nanginginig ang buo niyang katawan sa takot at pangamba.

Isa lang siyang tranferee student na naligaw ng daan at nagpatulong sa 'kin maghanap ng department building niya. "I am Wendy! Gosh, kahapon lang tayo nag-meet then you forget about me agad-agad! Madali naman tandaan ang name ko, ah? I'm Wendy Nuñez, as in Wendy ni Peter Pan. Jeez, kalimot-limot ba ako?" Hindi niya makapaniwalang tanong at napahawak pa siya sa dibdib niya. "I don't know?" "Ay, gano'n?" Ngiwi niya.

Humalakhak si Wendy pagkatapos niyang magsalita. Bakit nandoon pa rin sina Wendy at Sylvia? Dahil plano nilang ipasyal ang mga anak nila sa Paris. Pero tingnan niyo ang ginagawa ng mga Daddy roon? Imbes na ipasyal ang mag-ina nila, busy pa ang mga ito sa paglalaro ng game.

Binuksan ko ang pinto at nakita ko si Harry na nakatayo sa labas. “Pwede ba akong pumasok?” Tanong nito. “Please…?” “Hindi!” pigil ang malakas na boses kong sabi dito. “Diyan ka nababagay sa labas dahil isa kang basura!” “Tam, makinig ka muna sa akin…” nagmamakaawa nitong sabi. Mukhang nasabihan na ito ni Wendy na alam ko na ang lahat. “Tumawag sa akin si Wendy. Yung libro, hindi ‘yun totoo. Hindi totoo kung ano man ‘yang iniisip mo. Alam mo kung gaano siya kagalit sa akin, Tam. Matagal niya na tayong gustong paghiwalayin. She’s a spiteful bitch!”