Novel & Cerita Phil Countryhumans

Sayang naman. Kahit kumukulo ang dugo ko sa hinayupak na Huang na iyon ay hindi ko maiwasang mapangiti. I'm excited to get back to the Philippines. I missed my bestfriends. I missed my hometown. Dumako ang tingin ko sa huling mensahe niya.

Dapat ay ganoon din ako sa kanya. May mga ibinilin siya sa mga tao sa villa at natuloy nga ang sinabi niyang pag-uwi. We were back into chatmates and videocall buddies. The Philippines is 6 hours ahead of Arcipelago Almerino, but he always checks on me. Sabay kami minsan sa pagkain, habang magkausap kami sa phone. Siya kumakain ng tanghalian, ako kumakain ng agahan.

"what sacrifice are you talkig about?what kind of stupidity are you blabbing huh?Hindi ka makakalusot ng gnaun lang Remedios" gigil na sabi ni Phliip. "May sinasabi pa itong sakripisyo.Sino?siya ?saan ?kelan.Pwe! wala it9ng hinawa kundi i torture sya verbaly at pasimpleng kalabanin giy ang pagkahumalong ng kanyang ama noon. Siya ay magtitiyaga sa traffic at ulan pero ang babaeng ito ay sinusundo o sinasalubong pa ng ama ng payong" naghihimutok si Phillip kapag naaalala sng dinanas sa babaeng kaharap.

tanong nito. Tumango ako bago mag salita. "That's true, pinaayos ko sa mga tao ko ang papeles nila mula dito sa Pilipinas hanggang Australia, para naman hindi na sila manga-ngamba pa. Masaya ako na naka tulong sa ating kababayan. And mostly of my employees is Filipino." nakangiti kong sagot.

Sabay-sabay kaming bumaba at mukhang nakasunod naman sina Nathan sa amin, bumungad saamin ang mga tauhan ni Velasquez na sobrang sama ng tingin sa amin. "Oh, ano naguwapuhan kayo ano?" Sabi ni Nathan at nilagay pa ang dalawa niyang daliri sa ilalim ng baba niya. Kumindat-kindat naman si Joshua kaya nilapitan ko siya at pinitik ang tainga. "Aray! Ano ba Philippines!" What the heck?! Philippines? "Tigil-tigilan mo ako sa pagtawag ng kahit ano sa pangalan ko papalipitin ko leeg mo! Sabi ng i-kuya mo 'ko, eh, bata!"

tanong ni Phil, ang gay na member ng marketing team at isa sa mga pioneer na dito sa team na ito “Okay naman siya Phil but I think hindi masyadong catchy ang phrase natin!” komento ko sa kanila “Pwede po naming baguhin ma’am kung hindi ninyo nagustuhan!” magalang na sagot sa akin ni Phil “Sa Segogesic, sigurado ang kalidad at bisa para sa pamilya! Gawa ng Segovia Pharmaceuticals. Ang gamot na gawa ng Pilipino, para sa Pilipino! Yan ang gusto kong ilagay ninyo sa tagline.” I suggested at tumango naman si Phil

Ang mahalaga ay nagsisimula na siyang magustuhan si Phil ngayon, at habang dumadaan ang mga araw, nagsisimula itong omokupa ng espasyo sa kanyang puso. Madalas silang mag-date tuwing weekends, at minsan ay dinadala pa siya nito sa ospital para ipakita ang trabaho nito. Phil was a gentleman and kind-hearted too. She could attest to that based on how he treated his patients and the genuine concern she saw in his eyes as he tended to and cared for them. My sense of you humor din ito at iyon ang pinaka nagustuhan niya dito. He always made her laugh and was really fun to be with.

Parang bigla akong natauhan sa mga salitang iyon na galing kay Claudia. "Pero, ten years ago, tadhana na mismo ang nagsabing, "bakit hindi kung kaya namang maghiganti?" Eh? "Bakit ang creepy niya sa side na iyan?" bulong na tanong ni Amariya. Napapatango na lang kami dahil totoo nga naman. "Dahil ten years ago, natuklasan namin na ang pinakamalaking human trafficking sa mundo ay may base dito sa Pilipinas at miyembro ang pitong babaeng nasa screen na nakikita ninyo ngayon."

biro nito at nagpaalam na. Tamemeng sinundan niya nang tingin ang lalaking lumabas sa pintuan. He's unbelievable. He didn't even give her time to think it over. Mukhang mapapasubo siya sa agent na iyon. Binuksan niya ang envelope at sinilip ang laman. Mapa iyon ng lugar na pupuntahan niya. Nephilim City, formerly Andromida estate is an island that lies near the border of Philippine National territory and part of La Salvacion Province. It is a fast-growing city officially owned and developed by the Andromida family.

Tunog puring-puring perpekto. Humiga ako sa aking kama, ang mga kamay ay nasa likod ng aking mga tainga, nakatitig nang pakshet na walang pag-iisip sa kisame, kahit papaano ay nag-e-enjoy sa panonood ng pag-ikot ng bentilador. Isang kaisipan ang nasa isip, *“Paano ko sasabihin kay Jackson?”*