Philippine Fables Novels & Stories

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

Samantalang kung si Papa ang titingnan ko ay hindi siya kakikitaan ng pagmamahal sa sariling asawa. Ayon sa kwento ni Mama sa'kin noon, arranged marriage daw ang nangyari sa kanila. Galing kasi sa kilala at mayamang angkan sa Pilipinas. My mother is a Filipino and my father is a Japanese. Nagpakasal ang mga ito dahil na rin sa kagustuhan ng kani-kanilang mga magulang. At dahil na rin sa kagustuhan ni Mama ay sa Pilipinas nila napagdesisyonan na tumira. Kung kaya't kung titingnan si Papa ay mahahalatang banyaga ito. Pero kapag magsalita na siya ng Tagalog ay diretso na ang dila na akala mo'y isang tunay na Pinoy. Nag-aral kasi siyang magsalita ng Tagalog kung kaya't gan'on siya kahusay.

ang nahihiyang sagot ni Serena. “Oh,please,call me Jasmine.I’m so excited about this project,Serena...Imagine,half of the scenes is in the Philippines,so there’s a bigger chance na makakauwi tayo ng Pilipinas!Oh,I can’t wait for the shooting to start!” ang excited na sabi ng babae. “S-Sure,Jasmine...I miss going back home,too.It’s been ten years since the last time I went to the Philippines...” ang pagkukwento ni Serena.

"Kung alam mo na, bigyan mo na kami ng sagot.'' Hindi muna sumagot si Sachiel, naglangoy muna siya papunta sa gitna kung nasaan ang mga kabibe. Pumulot siya ng dalawang perlas pagkatapos ay nagsarado ang kabibe na parang bibig na nakatikom. Nagpaikot-ikot ito sa kanyang palad at unti-unting naghuhugis buntot ng sirena. Dalawang pares na kulay asul na kwintas ang kinalabasan ng kanina'y hugis bilog na perlas. Gamit ang kanyang hintuturo ay nagawa niyang pumitas ng mahahabang halamang dagat. Ang manipis at malapad nitong dahon ay kanyang pinatibay. "Dalawang kwintas ang sagot ko sa solusyong nais ninyo," sabi niya habang hawak na ang bagong anyong kwintas.

Humarap siya sa amin habang patalikod na lumalakad, "hindi, may mga iba rito na tao rin pero naging bampira lang. May mga kalahating bampira at kalahating tao, katulad ko! At, mayro'n ding purong mga tao." Napatanga kami sa sinabi niya, may purong tao na nandito sa kaharian nila? Mukhang nakita niyang nagtataka kami ni Fille, "purong tao pero nawalan ng alaala o sa maikling sabi mas pinili nilang sumama rito at kalimutan ang mundo ng mga tao, mundo niyo." paliwanag niya sa amin at tumingin na ulit sa kanyang harapan.

KAGAYA ng inaasahan, laking tuwa ni Hedeon ng sabihin ko sa kanya na pupunta kami sa probinsya ng ate Nosgel niya at sa mansion ng lolo't lola niya. “I can't wait, mommy. I'm so excited to go there. I want to explore the Philippines and meet new people there. Ate Nosgel said that Filipinos are known for being hospitable and always doing the bayanihan!” Kulang na lang kuminang ang mga mata ng anak ko habang nagsasalita. Ganoon siya ka-excited.

Kulay nga hindi paputiin tapos pagtitiwalaan niya? Sabagay, kahit tarantado ang hayop na yon ay hindi naman yon sinungaling. Kahit wala agad nakukuhang kapalit yon pero nagsasabi pa rin yon ng totoo. Yon nga lang naniningil talaga at pag hindi ka nagbayad, kusa nang nagnanakaw sa mga ari-arian mo nang hindi mo namamalayan. "Kay Penelope ko na lang sasabihin." Good idea yang naisip niya, pero mas good ang idea ko.

Sumandal ako sa kahoy na nasa aking likuran at pinagkrus ang magkabila kong braso "Kilala mo ako, hindi ba? dahil kung hindi, ay hindi mo ako tatakbuhan na parang daga na inuusig ng pusa." Mahinahong saad ko ngunit napatadyak ako sa lupa nang makuha nitong tumawa ng malakas. "Sino ba ang hindi makakakilala sa iyo binibini? Anak ka ni Don Rafael, ang isa sa pinakamayang tao sa Pampanga. Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Vergara."

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

WALANG manners, no etiquette, wala man lang itinatagong kahinhinan sa katawan. Sa tagal ni Ibrahim na naninirahan sa Pilipinas alam niyang kilala ang mga Filipina sa pagiging malambing at mahinhin, bukod sa pagiging maasikaso. Pero heto at kaharap niya ang isang babaeng basta na lang nambabato, at wala man lang galang na basta na lang siya tinalikuran kasabay ang pagsagot sa phone.