Philippine Journalism の小説・ストーリー

"I-ni-lock din namin ang mga *accounts* ng mga *editors* at *journalists*. Walang kahit isang litrato ni Ms. Celestine at Zion ang makakalabas." "Good. Kapag may nakalusot na kahit isang letra ng pangalan ng mag-ina ko, kayong lahat ang ipapakain ko sa mga aso," nakakakilabot na banta ni Zeno. Sa sumunod na dalawampu't apat na oras, naranasan ng Pilipinas ang pinakamalaking pagyanig sa kasaysayan ng negosyo.

“I’m not an enemy. M-Mrs. F-Fernando, a-ako po si Grysa Montecrisanto, f-from The Philippine Gazette. I’m also working at the MMB Network as a reporter.” Ang The Philippine Gazette ay itinuturing na isa sa pinakatanyag na pahayagan sa Pilipinas. Sa pagkakaalam niya, marami nang nakuhang mga parangal ang nasabing pahayagan dahil sa maganda nitong performance at kakaibang istilo ng pagpapahayag ng mga balita.

Humalukipkip ako saka umambang de-deretso na sa mga upuan. "Ms. Reisha!" Tawag sa akin ng isang reporter. Plastic akong ngumiti nang humarap ako sa kaniya. Mabilis niya akong dinaluhan kaya napalayo sa akin si Carlo. May iilan din kasing reporter pa ang naki-ususyo sa amin. "After your successful career here in Philippines, are you planning to consider some projects abroad?" Maarte akong tumawa. "I'm not yet considering myself as successful here in Philippines..."

"Two of the most successful business couples in the Philippines were declared dead on arrival this morning. Engineer Akem Jhyun Lee and his wife, Architect Oseanna Lee, had a plane crash after their business trip in Palawan..." My teary eyes remained on the television as my parents' pictures were flashed after a popular female newscaster had declared the headline. My heart started to beat fast and loud. Hindi ako makapaniwala sa napanood ko. But the footage and information were all there. Pero wala akong maintindihan kahit isa! Maybe because I was still holding on to my parents' promise that they will come home early today. Umaasa na baka marahil, gawa-gawa lang ng may mga galit sa kanila.

Maybe I can get an award for being matyaga. For the last 3 years namin dito sa Manila ay hindi naging madali. Umabot din kami sa point na akala 'ko ang magiging ulam 'ko ay toyo. At sa 3 years na 'yon hindi 'ko pa din alam ang klase nang trabaho na meron si Alen.

Adrian Velasco was already moving the pieces. Inside Velasco’s office, Adrian sipped his espresso calmly, as if he hadn’t just proposed one of the craziest deals in Philippine business history. “Sir,” marahang sabi ng kanyang secretary, “was that wise? Proposing marriage to a journalist? To thee Elena Vargas?” Adrian didn’t look up. “Wise is relative. She’s the only journalist na hindi nagpapasuhol at nagpapasilaw sa pera. Which makes her reliable.”

"Bakit naman ako magpapakamatay? Gaga to!" "Ay bes, hindi mo pa knows?" Knows ang ano? "Ang alin?" "Girl, si papa Kei lang naman ay nasa news all over the Philippines!" Hysterical na sabi niya. "Tapos? Ano naman kung nasa news si Kei? Hindi naman na bago ‘yon ah?"

Sobrang laki talaga ng pasasalamat ko sa mga 'to dahil naging sobrang bait nila sa akin, at sinusuportahan nila ako rito. "Congratulations, Ms. Allison, you really are a big hit here in Paris. Do you ever cross in your mind to go back home? In The Philippines? And also build your own brand there?" Natigilan ako mula sa nagi-interview sa akin dito, Pilipino rin ito, isang journalist. Inaasahan ko na ring itatanong ito sa akin, at handa akong sagutin ito. Pero sa mga sandaling ito, parang nawala ako sa 'king sarili.

Matagal na niyang hinanap si Cherry, ngunit bigla itong naglahong parang bula. Tinitigan niya ang dokumentong hawak niya—ang huling detalye ng pagbaba ni Cherry. "Philippines." Tanging iyon lang ang impormasyon niya. Pero sapat na ito para magsimula siyang maghanap.

Mukhang pinaghandaan naman ni Janina ang eksenang ito dahil may inilabas itong ballpen para pagpirma na lang ang gagawin ko. "No way! It won't happen unless I'm dead. Kahit kailan ay hinding-hindi ko matatanggap ang babaeng iyan bilang asawa mo, Phil!" humihingal sa galit na sigaw ni Lolo Fidel. Wala na itong pakialam pa kahit na nasa harapan ito ng maraming reporter. "Wala na kayong magagawa pa, Lolo. Buo na ang desisyon ko at hindi na iyon magbabago pa," final ang boses na sagot ni Phil.