Philippine Native Trees Novels & Stories

So far, wala pa naman akong nakikita kaya wala rin akong dahilan upang maniwala. Walking alone here would be something you'd never like. It's indeed scary and I don't deny it. Lalo na't nasa tabi lang ng building ang school's mini forest na sabi ay puno rin ng kababalaghan. Masyadong liblib, napakaraming nagtatayugang mga puno, na kung titingna'y mahigit ilang dekada nang nakatayo. But there's this one tree, narra tree to be exact, that caught my attention as I roamed around. Its size was really huge. Ang mga naglalakihang ugat nito'y nakagapang patungo sa gusali na kupas na ang mga pintura at nababalot na ng mga lumot.

Tanong kothrough my mouth full of food. "It's the city's fruit. Ang yabang nila. Sila ay sikat sa pagkakaroon ng masarap na prutas na ito na tinawag na 'The Durian Capital of the Philippines' sa lungsod." "Oooohh," Tumango ako at nagpatuloy sa pagkain. Mula sa isang sulok, nakita ko siyang nakatitig sa akin, may ngiti sa kanyang mukha.

Napatingala siya nang pumatak ng marahan ang ulan, parang ambon lang naman na habang palapit siya sa taas ng burol ay lumalakas kaya inilabas niya ang payong at ginamit na. Nang marating niya ang paborito nilang pwesto wala ng katao-tao doon. Wala ng mga estudyante na nagtatambay sa hapon, siguro dahil takip silim na. Nakahinga siya ng maluwag ng matanaw ang view sa baba ng kanyang kinaroroonan, napakapayapa at tahimik. Mas maganda pa sana ang view kung hindi umuulan, tinungo niya ang isang kubo at sumilong doon.

Anong klase kaya ng bansa ang Pilipinas ngayon? ~•~•~ Third Person's POV Pagsapit ng alas sais ng gabi ay nagpahatid na ang dalawa pabalik sa Johanne's Gardining kung saan sila kasalukuyang naghahapunan. "That tour was so fun. The garden was beautiful and has a refreshing ambiance. The Maharlika one was insightful. I can't believe I've finally got to try street foods in the Philippines in the best way possible. My favourite was quek-quek." Masayang-masaya na kwento ni Heeton.

Austin Pov The salty breeze greeted me the moment I stepped out of the SUV. The turquoise sea stretched endlessly before my eyes, while rows of towering coconut trees swayed with the wind. No matter how many countries I'd visited for business, Palawan had a charm that was impossible to ignore. Ito palagi ang number one choice ko kapag gusto ko mag-unwind kung pagod na sa trabaho.

Kaya hindi sila nahirapan na dumaan sa likod kasi wala naman itong bakud. The shortcut that Puferto was talking about is a foot of a tall mountain filled with tall trees. Even though the sun rises up with quite delightful heat, the path is shaded by those trees kaya hindi sila naiinitan. Sa mga matatayog nitong mga puno, may mga ibon na nagsisikantahan, simoy ng hangin na pilit pumapasok sa loob ng kagubatan, at pinagmulan ng mga halimuyak ng mga tuyung dahon na maladagat sa paligid.

Mayroon siyang mga farm sa iba’t-ibang panig ng Pilipinas. Ang pinakamalaki niyang nabiling farm ay iyong nasa Mindanao na nasa 500 hectares. Pinatiniman niya iyon ng cacao, mangga, lansones at iba’t-ibang fruit bearing trees. May Babuyan rin siya, mga kabayo, manok, kambing at baka duon. Sampong tao ang nangangasiwa ng kanyang farm sa Minadanao and so far ay maganda naman ang resulta niyon. Nag-ROI na nga siya last year. Mayroon rin siyang farm sa Bisaya, Bicol at Quezon Province na tig da-dalawang daang ektarya. Mga cacao naman ang nakatanin duon at within this year ay sisimulan na niyang mag-export sa ibang bansa ng chocolates at iba’t-ibang cacao products. Sa ngayon ay pini-perfec

Nagulat naman si Analyn sa pagkakahalintulad nila ni Mercy sa hilig nila. Nasa likod-bahay sila ng napansin ni Analyn ang mga maliliit na mga punong-kahoy doon na may mga kulay puti at pink na mga bulaklak. Napakarami ng mga iyon at nakahilera papunta sa isang burol. “Ano’ng puno po ang mga ‘yan?” tanong ni Analyn. “Ahh… iyan ang Philippine Cherry Blossoms. Kamukha iyan ng mga Cherry Blossoms sa Japan.”

Sasagot pa sana si Raven pero pumailanlang na muli ang malamyos na boses ni Maddison na nasa itaas pa rin ng stage. “Ang Sheik Karim ang kauna-unahang mosque sa Pilipinas, at isa sa pinakamatatanda sa buong southeast asia. Sa loob ng mosque ay mayroong apat na kahoy na haligi na itinuturing na sagrado ng mga lokal. Natuklasan ng national museum na mas matanda pa sa taong 1380 ang apat na kahoy na iyon kaya tinatayang nasa 400 daan taon na ang mga ito.”

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.