Philippine Native Trees Mga Nobela at Kwento

bulong ko nang bumungad sa aking mga mata ang malawak na lupain at sa dulo ay may mga bundok. "I never thought we have like this in the Philippines. It's like I am in Switzerland, the difference is that, they have snow. Pero maganda pa rin naman dito kahit wala!" bulalas ko. Hindi ko maalis ang mga mata sa dalawang bundok na magkatabi. Iyong titignan ko lang ito ay kumakalma na ako. The pine trees, tall mountains and sill water makes my anxiety away.

"Bantayan mo siya. Maghahanap akong malilipatan nating mas ligtas na lugar." Tumango si Marlyn. "Mag-ingat ka." The island was bigger than it seemed and it's teeming with life...dahil nang akyatin ni Mark ang elevation, he emerged into a mass of tropical vegetation, with dense thickets of vines and shrubs. Nagtataasan ang mga dambuhalang puno doon na karamihan ay niyog--with leaves of every shape and size creating a canopy above that filters the sunlight.

Samantala, nananatiling luntian ang mga puno sa tabi ng kalsada, sumasayaw ang mga dahon nito sa hangin, kumikinang sa sinag ng araw. Ganito sa Indonesia—dalawang panahon lang ang mayroon: tag-ulan at tag-init. Parang Pilipinas lang din. Palaging berde ang mga halaman at kahit anong oras ng taon, namumukadkad ang iba't ibang uri ng bulaklak sa kalsada.

Mahinahon kong paalala sa sarili ko. Just like the conference room, it is surrounded by wall to ceiling windows. The wide landscape of Metro Manila seems like a painting from here. Ang palibot ay merong mga matataas na snake plants at heart-leaf philodendron, meron kaming parehas na halaman sa bahay, alaga ni Mama noon, aside from that, I have this innate knowledge with plants. Humugot muna uli ako ng malalim na hininga bago ako humakbang papasok sa bahagyang nakaawang na Pinto.

tanong ng isa sa mga hardinero, si Mang Carding. “Doon sa gilid ng walkway, Mang Carding. Gawin nating natural ang bagsak, huwag masyadong pantay. Gusto ko magmukhang bahagi sila ng slope,” sagot ko. Maya-maya, pumarada ang pick-up ni Rajah. Bumaba siya na may suot na straw hat at cargo shorts, bitbit ang isang malaking cooler ng bottled water at sports drinks. “Looks like a forest nursery in here,” bati ni Rajah habang lumalapit sa amin. “Handa na ba ang mga butas para sa mga malalaking tree ferns?”

"Yes mom, and you said you live in the Philippines. I also want to live there, mom. I've seen on the TV how beautiful the Philippines is. So I want to move there too." "Yes honey. The Philippines is a beautiful country. We can live there for as long as you want, okay?" "Can I also have a friends in Philippines mom? Are they also good to me?" tanong nito. "Of course, you can also make many friends there, honey, as long as you tried to speak tagalog. Kung gusto mo ng magkaroon ng maraming kaibigan sanayin mo na ang pagsasalita ng tagalog upang maiintindihan ka rin ng mga bata doon, okay?" Paliwanag niya sa anak.

The view caught my attention kaya naglakad ako patungo roon. I stopped right in front of the christmas tree saka pinagmasdan ang pag-ilaw-ilaw ng christmas lights. October pa lang at malayo pa ang pasko pero may ganitong dekorasyon na dito. Philippines do really have the longest celebration of christmas. It's already winter in Canada. Kapag winter, doon mo mararamdaman ang papalapit na pasko. But, we usually starts decorating kapag pumasok na ang month ng december. Hindi kasing excited ng pilipinas ang canada kapag pasko.

tanong ko. Nasa mataas na burol kami ngayon kung saan ang lugar na naisuko ko ang sarili ko sa kanya ng buong puso at walang pag-aalinlangan noong isama n'ya akong mag-night camping. I felt in love with this mesmerizing place the first time I get lost in the woods and accidentally came here. Nalalatagan ng carabao grass ang malawak na lupa at may mangilan-ngilan na puting mga ligaw na mababangong mga bulaklak. Nag-iisang napakalaking puno ang ginawan namin ni Marco ng tree house ang punong kahoy ng Oak sa gitna ng burol na halos sumayad na sa lupa ang napakaraming malalaking sanga. Maraming ibat-ibang kulay na bulaklak ng orchids sa katawan ng kahoy.

They never had a child kaya kalaunan, kay Tita naipamana ang hacienda. Kaya ako narito dahil isinama nga niya ako. It's been three years since that day. Marami na ang nagbago. Kagaya kung paano hindi na rin ako tumapak sa Manila. I've been here in Bukidnon for three years. Naging pamilyar na bundok ang tanawin ko imbis na city. Sa malayo kita ang ang mga rolling hills. May malawak na pineapple plantation sa kabilang bahagi, coffee trees at cacao farm sa likuran, cattle ranch na may wooden fences sa mas mataas na bahagi ng lupain… marami pang ibang plantation sa malayong parte ng lupain.

Kung noon ay iilan lang ang nagkakainteres dito, sa mga sandaling iyon ay ang dami na nila. “Kakaunti pa lang ang nakakakuha ng ganyang halamang gamot na kadalasan ay sa mga bulubundukin matatagpuan. Datapwat kalat ito sa Luzon, Visayas at Mindanao. Kinakailangan pa nilang umakyat ng bundok upang makahanap kagaya na lang ng Cordillera Mountains, Sierra Madre Mountains, Quezon Province. Negros Island, Panay Island. Zamboanga Peninsula, at sa Davao Region.” paliwanag ni Monel na halatang ginawan na niya iyon ng ayos na research, “May mga peke din na ulasimang-bato at artipisyal, Boss. At malalaman iyon ng mga eksperto sa unang tingin pa lang.” “I-ban mo ang ulasimang-bato sa black market.” uto