Piano In Tagalog Novels & Stories

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

“No way! Akin ka lang!” Natahimik lamang kami nang makarinig ng tunog ng piano. Malungkot ang pyesa na pinapatugtog ng kung sino. Gayunpaman ay maganda iyon sa pandinig at nakakatunaw ng puso. Nilingon ko ang hagdan na natatanaw mula sa kinauupuan ko. Mula sa ikalawang palapag ang tunog ng piano. “Tara!” ani Ma’am Eisha at saka tumayo.

tila mapanuksong tanong niya " Syempre naman ate.. magkaibigan kami ". paliwanag ko ngumisi naman siya..." Magkaibigan ba talaga? or magka-IBIGAN ". pang-aasar nito " Para kang baliw ate.. kaibigan kasi.. friends kung sa English ". kaunti nalang maiinis na ako pinanlakihan ako nito ng mata.." Asuss!alam ko budhi mo!lumalandi ka nanaman ah ". landi agad?

puri pa nito at malawak na ngumiti. Tipid lang siyang ngumiti. Muli siyang bumaling sa keyboard ng piano sa harap niya. Naaalala niya ang mama niya na siyang nagturo sa kaniyang magpiano at ang papa niyang naging kauna-unahang audience niya. She can still remember they're bond everytime they play piano together in the living room of their mansion. Ang mga papuri ng mama niya sa kanya, ang paghaplos nito sa buhok niya habang nagtutugtog siya at masaya itong nakikinig at nagtuturo. And then sa pagdating ng papa niya ay sabay nila itong sasalubungin ng yakap. Hihikayatin siya ng mga itong tutugtog habang masayang nanonood at nakikinig ang mga ito sa kanya.

Iyong tipong mapapasabay ka at mapapikit dahil sa ganda pakinggan. “Ano naniniwala kana?” Itinigil niya ang pagtugtug. Dahan-dahan ako tumango. “Oo, galing mo nga, e.” Napangiti siya. “I-Ikaw? May instrument kaba na kayang tugtugin?” tanong niya. “Oo naman. Marunong ako mag piano,” sagot ko.

tanong ko sa kanya. Everything is not adding up sa sinasabi niya. Kaya hanggang ngayon hindi pa rin ako kumbinsido “ Ang palatandaan niya ay ang kung paano ka magpatugtog ng piano, katulad na katulad kung paano magpatugtog ang mother niya. Seven, the moment he hears your music. He instantly know na ikaw ang matagal na niyang hinahanap” Hindi pa rin ako kumbinsido sa sinasabi niya. Pero hindi rin naman ibig sabihin nun ay hindi na totoo.

May parte rito na hindi ka makakakita ng ibang tao. "This is nice," I murmured as I touch the grand piano that I saw. Mag-isa lang ito rito sa isang gilid. Wala ring nakalagay na price tag. Mukhang bagong-bago pa at dinidisplay lang. Naupo ako sa upuan at pinagmasdan bawat tiles ng piano. Hindi ko alam pero pumindot na lang ako. Wala namang tao rito. Hindi ako mahihiya. Pinlay ko ang pinakaunang kantang natutunan kong tugtugin sa piano; moon river. Napapangiti ako habang nagpiplay. Ang saya kasi makinig ng music. Nakakarelax. Para bang kinukulayan nito ang mundo kapag pakiramdam natin, empty na tayo.

Sa gilid, narinig naming biglang sigaw ni Julie, “Mommy! Daddy! Tingnan n’yo—ang ganda ng piano!” At doon kami sabay napatingin sa kanya. Sa gitna ng music room, nakaupo ang aming anak, marahang tinutugtog ang ilang nota sa piano. Tahimik kaming nagkatitigan ni Alessandro—puno ng pagmamalaki, at pagmamahal.

“A-anong... anong note po 'yon?” Halatang nanginginig na sa sarap ang kaibigan niya dahil siguradong yung "note" sa ibaba ang pinaglalaruan nung teacher. Ang hot masyado nung piano teacher kaya napakagat-labi na lang din siya habang nanonood. “Dito o.”