Novel & Cerita Picture Ng Naglaslas

nakangiting kwento sakin ni manang habang kumukuha ako ng tubig sa ref. Pagdaan namin sa sala, bago umakyat ng hagdan ay naroon ang mga picture frame na umagaw ng atensyon ko. Nung unang punta ko kasi dito ay puro picture nya lang na nakasimangot ang naka-display dito. Pero ngayon ay mga picture nyang nakangiti ang naka-display. Meron ding picture ng isang babae, siguro ay ito ang mommy nya. "Sino po itong nasa picture?" Tanong ko saka ko itinuro ang larawan ng isang bata at isang babae.

Kaagad na sumugod si Luna at hinawi si Alice. Nagkabasag-basag ang salamin ng frame at mayroong malaking butas sa kung nasaan ang mukha ni Luna sa larawan kung saan ito tinapakan ni Alice gamit ng kanyang takong. Buti na lang, buo pa rin ang parte ni Nigel sa larawan.

Nakita kong naglilinis si Lola Nanding, tinatrapuhan ang mga picture frame sa dingding. Hindi ko masyadong nakita ang mukha nya. May pumatak na luha sa mga mata nya. Nabigla sya ng makita nya ako at pinunasan ang mukha nya. "O, gising ka na pala, apo." Inayos nya ang picture frame sa dingding. Nginitian nya ako. Why is she crying?

What did he have to go here? "I don't think it's advisable for you to move, Nigel. Or else you will lose your foot." Napatingin naman si Nigel sa kanyang paa. From myself, I can see a red laser pointed on his foot. Sinundan ko ng tingin kung saan nagmumula ang pulang laser na ito. The red light penetrates the glass wall. You don't need to be smart to understand the situation. There is a sniper at the other building waiting for the trigger to be pulled. Kahit si Georginna ay may nakatutok na pulang ilaw sa kanyang noo.

98% probability—napaatras siya. Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Agnes. Nanlaki ang mga mata niya nang makitang totoo ang lahat. Kasunod ng mga dokumento ay ilang lumang larawan—mga litrato ng batang babae, may birthmark sa balikat, ngiting—ngiti sa isang pic na kuha pa sa probinsiya. Ang batang nawawala nila... si Nica.

Naguguluhang tanong ni Ling Yiran. “Itong picture mong to...” napatigil ito. “Ilang taon ka rito?” Tiningnan ni Ling Yiran ang bata sa picture, nakasuot ito ng floral dress at nakatayo sa harap ng bakod at may mga bundok itong background.

“What pictures?” Natawa siya nang mahina ngunit puno ng sama ng loob. “Seriously?” Hindi siya makapaniwalang parang walang alam ang lalaki. Unti-unti ring bumalik ang sakit na matagal niyang itinago. Huminga siya nang malalim bago mapait na ngumiti. “Hindi mo talaga alam?…” Sandaling natahimik ang sasakyan. Hanggang sa muli siyang nagsalita. “Alam mo bang halos gabi-gabi akong pinapadalhan ng pictures ninyong dalawa?

Supladong Prinsipe nga lang. Halos medyo may pagka-slow-mo pa noong nagbaba siya ng tingin sa akin na nakataas yung dalawang kilay. Noong nagtama mga mata namin doon ako nabalik sa realidad ko! Shoot! Ilang segundo ko ba siyang tinitingnan? "Why? Is there something wrong? Ayaw mo ba magpakuha ng pictures?" Nag-aalalang tanong niya

excited na sabi nito at may itinuro kung saan. Nilapitan ko ito. Nakita kong ang itinuturo nito ay pictures namin noong high school kami at mayroon din noong college. May mga stolen shoots din doon. Pero kapansin-pasin na sa lahat ng mga pictures ko na naroroon, may isang pares ng mga mata ang hindi humihiwalay ng tingin sa akin. At iyon ay kay Franco.

Da*n. A sudden memory flash on my mind. Lasing na lasing ako kagabi. Mabuti na lamang at nasa private room kami. I don't know kung papaano pa ako nakauwi. Marahil ay may isa sa amin na hindi naman masyadong lasing. Mabuti na rin lamang at walang nakakita sa akin, dahil kung mayroon man, tiyak nakakahiya at pinagpipyestahan na ako ngayon sa social media. Kahit masakit ang ulo ay nagawa ko pa rin na makapaghilamos.