Novelas y relatos de Pitifully

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Were they tired searching for me? Napaismid ako at napayuko habang pinaglalaruan ang mga buhangin gamit ang paa ko hanggang sa hindi ko na namamalayan na may mga tubig na pumapatak mula sa mga mata ko. I was pathetic. So naive. Desperate. I feel so hopeless.

Staring at those, I can see his pain, grief and anger. "Iniisip ko pa lang ang sakit na idinulot sa'yo ng nangyari ay para akong inuubos. Thinking about the pain you have to feel makes me weak... Para akong paunti-unting pinapatay..." A tear escaped on his eyes. "Wala man lang akong nagawa para sa inyo... I'm sorry for being so fucking useless."

Ano bang inaasahan ko? But instead of softening, my heart stayed hard and cold. Mahirap man sila… hindi nito nababago kung sino siya. Poverty is not an excuse for everything, I insisted silently, shutting off any hint of pity before it could even start. Maraming mahihirap yung lumalaban ng patas, nagtratrabaho ng marangal, at hindi oportunista.

Hinila nya naman ang buhok ko ng sobrang lakas dahilan para mahulog ako sa upuan Napaiyak naman ako "I-I'm sorry*sniff*"Pagak naman syang napatawa "I'm sorry?really?HA!do you think i can forgive you?IN YOUR DREAMS!"Pagkatapos nyang sabihin yun agad syang lumabas ng kwartong toh Napahikbi naman ako 'I'm sorry Yna I'm sorry Paul Sorry kung sinira ko ang buhay nyo' Nararamdaman ko ng nanghihina ako napangiti naman ako is this the end of my Life?

hinging paumanhin ko. Inirapan lang ako ng buwisit.. 'I Hate her.'

Pagkaraan ng ilang minuto ay tuluyan nang dumilim ang aking paningin at nawalan na ako ng lakas. 'What a miserable life, I guess this is it for me.' Naisip ko nalang sabay pikit ng aking mga mata.

Hinalikan ko siya sa mga labi bago ako unti-unting umulos. Napakapit siya ng mahigpit sa balikat ko at naririnig ko mahihina niyang paghikbi. Alam kong nasasaktan siya base sa paninigas ng katawan niya. Tiningnan ko siya sa mga mata habang patuloy ako sa pag-ulos. "Bite my shoulder if you can't bear the pain anymore."

Patunay lang ang hindi nito pagpapakita sa kanya sa loob ng tatlong araw sa kabila nang alam nitong nagdurusa siya sa pag-aakalang magkapatid sila. Nanghihina na unti-unti siyang dumausdos sa sahig. Ang pag-asa na matatakasan niya pa ang kamiserablehang dinadanas ay tuluyan ng naglaho. She is hopeless. Sa sobrang kamiserablehan ay tuluyan na siyang napahagulgol. Can someone please.. please save her? She cried in misery and in dispair. Hindi niya alam kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon nang marinig niya ang pag-click ng pinto.

dagdag niya pa. Halos madurog ang puso ko sa nasaksihan na paghihirap ng kapatid ko. Umikot ako sa kanyang harapan at pinantayan siya. "You are not a bad person. Okay? Y-you will never be. You're just hurt kaya ka ganyan. All you need is the person who will understand your pain and that is me Kiara. I w-will never turn my back on you." nahihirapang saad ko. "If I am not a bad person why am I suffering in this pain? I deserve to be happy right? But why can't I be happy? Why am I always crying? B-bakit iniiwan ako?"