Pitifully Mga Nobela at Kwento

Siya ay isang tao, at halos sumigaw siya habang siya ay nagsasalita. Patago pang pinahid ni Felicia ang luha niya. Ang family ay nakadama ng hindi kapanipaniwalang pagka-depress. Ang isang miserable at walang silbing sitwasyon ay iniwan sila ng pagkawala ng pag-asa” Doon lang ...

Pakiramdam ko mamamatay ako sa sobrang laki ng napunit sa 'kin. "I'm sorry to break it to you... but. It's still halfway inside." "Fuck you!"

Pero ang hirap naman tuparin niyon kung sarili kong ama dina-down ako. "Ang hirap magsumikap sa buhay. Yung walang may proud sayo. Walang naka-appreciate sa pagod at hirap mo. Yung hindi nila nakikita ang pagsusumikap mo, " pinahid ko ang luha na kumawala sa mga mata ko. "Ang hirap lang kasi mismong tatay ko pa ang nang-da-down sa akin. "

Ano bang inaasahan ko? But instead of softening, my heart stayed hard and cold. Mahirap man sila… hindi nito nababago kung sino siya. Poverty is not an excuse for everything, I insisted silently, shutting off any hint of pity before it could even start. Maraming mahihirap yung lumalaban ng patas, nagtratrabaho ng marangal, at hindi oportunista.

Hinila nya naman ang buhok ko ng sobrang lakas dahilan para mahulog ako sa upuan Napaiyak naman ako "I-I'm sorry*sniff*"Pagak naman syang napatawa "I'm sorry?really?HA!do you think i can forgive you?IN YOUR DREAMS!"Pagkatapos nyang sabihin yun agad syang lumabas ng kwartong toh Napahikbi naman ako 'I'm sorry Yna I'm sorry Paul Sorry kung sinira ko ang buhay nyo' Nararamdaman ko ng nanghihina ako napangiti naman ako is this the end of my Life?

Pagkaraan ng ilang minuto ay tuluyan nang dumilim ang aking paningin at nawalan na ako ng lakas. 'What a miserable life, I guess this is it for me.' Naisip ko nalang sabay pikit ng aking mga mata.

Patunay lang ang hindi nito pagpapakita sa kanya sa loob ng tatlong araw sa kabila nang alam nitong nagdurusa siya sa pag-aakalang magkapatid sila. Nanghihina na unti-unti siyang dumausdos sa sahig. Ang pag-asa na matatakasan niya pa ang kamiserablehang dinadanas ay tuluyan ng naglaho. She is hopeless. Sa sobrang kamiserablehan ay tuluyan na siyang napahagulgol. Can someone please.. please save her? She cried in misery and in dispair. Hindi niya alam kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon nang marinig niya ang pag-click ng pinto.

Slut, famewhore, someone who uses beauty to gain things and live better than what I truly deserve, a miserable life. But I am living... a miserable life. They just know what I allow them to know. Ngunit pagtapos niyon ay pumikit lamang ako at ininda ang mga salita. I tried to wash the pain away. Bumitaw ako sa kaniya para umalis. Mas mahalaga sa ‘kin na makaalis kami ngayon din.

Matalim ang tingin nila sa akin na para bang isa ako sa mga kinasusuklaman nilang nilalang sa mundo. I want to ask how they found out but my pain overpowered all the other emotions. Pinupunit ako nang paunti-unti at ramdam ko sa dibdib ko ang langitngit ng mga napipigtas kong piraso. Sa puntong ito, gusto ko na lang takasan ang lahat. I feel so helpless and worthless. I am so angry at myself. I have told myself many times how stupid I was to ruin everything like this.

Parang demonyong saad ni Dani habang tumatawa ito. Hindi ko na mabilang ang ungol at sigaw na nagawa ko dahil sa hapdi at sakit na nararamdaman ko dahil sa latigo na dumadapo sa likod ko. Sobrang sakit at walang tigil ang pagdaloy ng aking luha dahil sa sakit. I am strong but I am still human and I don't have a high tolerance with pain. Sobrang sakit na parang gusto ko ng mamatay na lang. The pain is extremely unbearable and my toes are curling everytime the whip hits my back.