Playing Victim Quotes Novels & Stories

“Delikado na yan, Nathalie.” Ngumiti ako sa sarili ko sa salamin. “Mas delikado kapag ako ang natalo.” Pinatay ko ang tawag bago pa siya makasagot. “Ma’am, trending ka ulit.” Hindi ako lumingon. Nakaupo lang ako sa sofa habang pinapanood ang news sa TV. Yung mukha ko. Yung pangalan ko. Yung kwento ko. “Victim.” Napangiti ako.

Umiyak ang babae, nauutal sa mga salita, "I-I'm sorry... I-I just want to—" “Sorry? Alam mo ba kung ilang araw ako na na-trauma at umiyak sa bahay namin dahil kinailangan kong balikan ang nakaraan? I'm a victim, and you, of all people, know that! Ginamit mo ‘ko! Alam mo ba ang tunay na pakiramdam ng tunay na biktima?” Patuloy ito sa paghikbi, nakikiusap, "I'm so sorry, Lily!"

But the way I see it, he's just like the other people, he will still judge me. And I realized, I should just stop hoping that someone out there will protect me and understand me at the same time. There's no such thing, for victims like me, fairytales are quite just a dream. **

Kung naitago ko lang ang bawat ebidensya. Kung may paraan lang para ipakita sa lahat ang tunay niyang pagkatao. Iyon ang isasampal ko sa mukha niya. Siya ang puno't dulo ng lahat kung tutuusin. She framed me. She set everything up. Siya ang babaeng gumiba ng buhay ko. Ang babaeng pinagkatiwalaan ko. And now she's standing in front of me, acting like she was the victim while pretending I never was.

Nais niyang siya ang pakinggan ko at hindi ang mga bagay na paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. “Hindi mo kasalanan ang nangyari, Lucy. Kasalanan ‘yon ng taong nag-utos na patayin si Tito Leandro at pahirapan kayo. Wala kang ginusto sa mga ‘yon kaya bakit kailangan mong sisihin ang sarili mo?” Hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang hinlalaki niya. “You're a victim too, Lucy,” bulong niya at unti-unting pinagdikit ang aming noo.

Hindi para ipahiya ang biktima kundi para ipaalala sa lahat na ang kasalanan ay nasa gumagawa ng karahasan, hindi sa taong nasaktan. Sa lecture hall kanina, malinaw niyang sinabi, “Bullying is never the victim’s fault.” Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umuukit sa isip ni Amarah. Parang may maliit na ilaw na biglang sumindi sa loob ng matagal nang madilim na kwarto. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin ang lahat. Gusto niyang aminin na nilapastangan siya ni Professor Villalobos.

Kitang kita sa video kung paano lamasin ni Yvo ang aking dibdib habang hinahalikan ako sa leeg. Sa video, kitang kita ang mukha naming dalawa na kung panunuorin ay parang scandal. Masaya kong ibinalik ang aking cellphone sa ilalim ng unan. "Still awake?" tanong niya sa 'kin. Pikit ang isang mata nito habang ang isa naman ay mapungay na nakatingin sa akin. "Ano kasi, nagising ako kasi 'yung kamay mo." sagot ko sabay turo sa kamay niyang nakahawak sa s*s* ko.

Dahil kung hindi ay baka napano na siya. “Miss, with all due respect, don’t you think you’re crossing the line here? Just because Dianne is in that clip, doesn’t mean your guess was right. Don’t you think, she’s the victim here?” bulalas ko. “Huh? Are you blind,” sagot nito na parang maka paniwala sa sinabi ko. “We don’t have the right to judge her. We still do not know what happened here and yet you already drew your own conclusions as if you know her a lot,” mariin kong saad sa kanila.

Until now I’m still looking forward for my dad to notice me, pero dahil sa kanila I’m still an invisible to my dad’s eyes. "If you’re not thief, then what do you call that? You just caught in action holding her cam. As if may pambili ka niyan, " Vivi sarcastically said. "New definition of thief 'caught in action'." She added as she quotes the last phrase in air. "Nagpaalam naman ako kay Tito Damian—."

But she shook her head and left with no words coming from her mouth. I'm feeling hopeless again. Wala akong kakampi. I aggressively wipe away my tears and stand still. I was harassed, but it seems like I'm into a reverse card; where the criminal plays as a victim, and the victim is one who is accused to do crimen. It was a foolish thing, but even the world cannot defend you even though the world was the biggest thing who saw everything. I glared at the man. He was now smiling so widely while looking at me.