Novel & Cerita Poem About Country Philippines

“Are we still in the Philippines?” Napatingin ako sa aking anak at tumango. “Yes, Love. We’re still in the Philippines.” “The place is giving Switzerland vibes,” he replied. “I didn’t know such place like this exists here in this country.” Me too. Ito ang unang pagkakataon kong makapunta rito sa lugar na ito. Naririnig ko lang ang lugar na ito sa mga balita at nakikita sa internet ngunit hindi sumagi sa isip ko ang magpunta rito.

"Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?" Tumango ito. "Yes, mother superior said it's a tropical group of islands, near Pacific ocean and I learned that Philippines has three main parts, the Luzon, the Visayas and the Mindanao. I wonder, how does Philippines look like." Dagdag pa nito. "Don't worry Quil, we will visit Philippines, soon." Sabi pa ni Mara rito. Ngiti lang ang isinagot ko sa kanila. Hindi kasi alam ni Mara na hindi na ako pwedeng bumalik sa Pilipinas, dahil sa paningin ng lahat ng tao doon, I am peacefully gone for once.

I still have to wait for that damn punishment before I can finally free myself from this damn life I am facing right now. "Do you want to go to another country?" she suddenly asked, still following me. I laughed because of her question. "As if I can go to another country without having you around me," I told her. The Philippines is not a bad country, after all. I like it here. I can speak their language if I want to. I just feel like I'm making their language suck if I use them.

“Mommy, is the Philippines a beautiful country? You know, we’ve already been to many countries, but this is the first time we’re going to the Philippines.” Walang tigil sa pagtatanong at pagsasalita si Daviah pagkasakay sa eroplano. Even now that they are already in their seats, Daviah kept asking, and the way she talks really seems so mature.

dagdag niya habang ang luha ng kaligayahan ay tumutulo sa kanyang mga pisngi, “na hindi namin makakalimutan ang aming mga ugat sa Pilipinas. Bawat taon, bumabalik kami para bisitahin ang Isla ng Ligas, ang aming mga pamilya, at ang mga taong tumulong sa amin na makamit ang lahat ng ito. Ang Pilipinas ay palaging nasa aming puso — at ang aming pag-ibig para sa bayan at sa mga tao ay walang hanggan.” Pagkatapos ng kanyang mensahe, sinimulan ni Alex na kumuha ng gitara at nagsimulang kumanta ng kantang “Isla” — isang kanta na ginawa niya para sa Isla ng Ligas at para sa lahat ng lugar na minamahal nila. Unti-unting sumali ang lahat sa pagkanta, hanggang sa ang buong dalampasigan ay umalingawnga

Mabilis kong iniling ang ulo at nag-isip kung anong magandang gawing trip kapag nakawala na ako sa mga mata ni emp. ... [Dillie's PoV] "Ano ang buong pangalan ni Kapitan Tiago?" Agad na isinulat ko sa 1/2 lengthwise kong papel ang sagot. It was Angielyn, our Filipino teacher, who suddenly conducted a surprise quiz for everyone. Swerte pa nga ng mga 3-3 dahil mukhang naaral na nila ang libro ni Rizal na Noli Me Tangere dahil kahit mukhang nagulat sila dahil sa surprise quiz nga naman, may naisasagot sila.

The whole village was asleep already dahil late na rin kasi kaya tahimik. This is beyond magnificent. Totally mind-blowing dop na ngayon niya lang nasilayan sa tanang-buhay niya. No kidding at all! Walang ganitong kagarang lugar o pueblo sa Pilipinas na naitampok sa libro, tabloid o kahit sa telebisyon. Sigurado siya roon.

bulong ko nang bumungad sa aking mga mata ang malawak na lupain at sa dulo ay may mga bundok. "I never thought we have like this in the Philippines. It's like I am in Switzerland, the difference is that, they have snow. Pero maganda pa rin naman dito kahit wala!" bulalas ko. Hindi ko maalis ang mga mata sa dalawang bundok na magkatabi. Iyong titignan ko lang ito ay kumakalma na ako. The pine trees, tall mountains and sill water makes my anxiety away.

“Nagtatampo ka pa rin ba dahil umuwi tayo rito sa Pilipinas?” “Sí!” [Yes!] sagot ko bago malakas na napabuntong-hininga. “I-I just can’t understand your decision, ‘My. Why divorce Papá? Why left Spain for this… this...” I paused. Ni hindi ko nga alam kung ano ang tamang salitang idudugtong ko para lang ma-i-describe ko ang bansang ito. “This is also your country, Sasha. You are a Filipina, like me. Hindi ba’t marapat lamang na malaman mo ang isang parte ng pagkatao mo?”

Napatango naman ako ng mahina sa sinabi niya. It has been ten years… My life in the Philippines was never easy. Ang dami kung pinagdaanan. I was the one who fed myself, worked for my education and settling in marriage at the age of eighteen was a disaster. A catastrophe that made me who I am today. Broken and vague. I scoff and play with my hands as it trembles with coldness. "what for?" I laugh feebly. Niyakap ko ang sarili ng mas lalong lumamig ang hampas ng hangin. Living near the coastal is always been my dream. Sitting in front of the ocean tonight just restore my energy to continue life tomorrow despite how unruly it would be.