Novel & Cerita Poem About Eyes

Halos ako lang din ang nakarinig sa sinabi ko. Lalong nanlabo ang aking paningin nang magtama ang mga mata namin. Looking at his beautiful gray eyes is like I'm looking at my young self. mas bumuhos pa ang mga luha ko nang huminto ito at humarap sa akin.

I almost wasn't able to pay attention with it. "But from a far, clouds are beautiful, aren't they?" Nonetheless, I managed to smile despite our awkward position. His words are beautiful. Beautiful like his eyes, his smile, his perceptions, his overall. "They are. But your eyes are more beautiful." Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob na sabihin ang mga 'yon.

Halos ibigay na niya ang buong mundo sa akin. Naramdaman ko ang panginginig ng nakatikom kong mga labi. Wala akong mabigkas na salita. Hindi ko alam kung paano ko pa dedepensahan ang sarili ko. Napayuko na lamang ako. Hindi ko magawang tumitig sa kulay brown niyang mata. Kung noon, gumagaan ang pakiramdam ko sa tuwing tumitingin ako sa magagandang mata niya, ngayon ay parang may malaking batong nakadagan sa dibdib ko. Hindi ko kayang makita ang sakit sa mga mata niyang iyon. Baka hindi ko na kayanin.

Bulong niyang muli sa akin. Dahan dahan siyang bumitaw saka hinawakan ako sa baba para i-angat ang tingin ko sa kaniya. Tinignan ko ang napaka ganda niyang mga mata gamit ang luhaan kong mga mata. I really hate that pair of eyes. A glimpse of it makes me forget all the bad things that had happened and is currently happening.

I am living with his legacies and I would forever treasure that. In him, I saw eyes. Eyes of truth and justice. Eyes that saw mirrors of reality. Eye that saw myself. Eye that saw everyone. Eye that saw you. "Do you think it's really over now, Leighton?" Bigla akong napatingin kay tita Sahara matapos niya iyong sabihin sa akin. Napakunot ang noo ko. "W-What do you mean?" She heaved a sigh. "You think we really cut the roots? Do you think we really hit the eye?" she continued, looking at me in the eyes.

Dalangin na sana ay hindi nito mahahalata na may dinamdam siya. Tumitig lang ito sa kanya na parang may inaaninag sa mukha niya. Saka lang niya naalala na kagagaling niya lang pala sa pag- iyak at wala siyang dalang sunglass. Hindi niya alam kung yuyuko ba siya o mananatiling nakatingin lang rito. Pero magkaganun man ay huli na rin nito ang pamamaga ng mga mata niya. Napakunot ang noo nito na tumingin sa kanya. "What happen to your eyes, Ami? Did you cry recently?"

Those eyes are sparkling. To me. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>

Nagtama ang aming mga mata at iyon na ang pinakamagandang tanawin na nakita ko sa buong pagtatrabaho ko rito. As our eyes met, I felt safe from what happened. As our eyes met... I got bothered to the fact that my heart starts to be abnormal as those sincere eyes are capturing my soul.

Sa halip na matakot ay bakas pa sa mga mata niya pagkamangha. “Ang galing naman ng mata mo! Violet ang kulay! Isa pa, mga walang puso lang ang magsasabi na halimaw ka! Hindi nila naappreciate ang kulay ng iyong mga mata! At ang mga mata mong iyan? Isa yan sa mga pinakamagandang mata na nakita ko sa buong buhay ko!” ang sambit ni Father Juan. Natulala ako sa sinabi ni Father. Ngayon lang ako nakatagpo ng tao na hindi natatakot sa mga mata kong ito. Nagulat ako nang iabot ni Father Juan ang kanyang hinliliit.

Naiinis na utos niya pero tumatawa pa rin ito. “Ikaw naman ang makakapagsabi dahil nakikita mo ikaw sa salamin.” “Ikaw nga ang magsabi.” “Malamang. Lahat nga ng babae nakatingin sa'yo kahit saan. Parang pumupuso ang mga mata nila, sa totoo lang.” “How about your eyes.” Umiwas ito ng tingin kaya agad niyang hinawakan sa baba at iniharap sa kanya.