Poem About Myself Novels & Stories

It seems like it's giving me back the energy I lost for doing my best to survived the day. "I want to be like you," wala sa sariling sabi ko sa buwan na para bang naririnig ako nito. "I want to be someone's light in the dark," I added then I smiled bitterly. "But how will I do that if I can't even provide myself the light to get out of the dark I'm in right now? How can...I help someone if I can't even help myself? H-How can I stop someone from drowning when I'm also trying my best not to drown? H-How can---" I stopped and tightly closed my eyes when I felt that my tears were about to fall.

Simula ngayon kailangan ko na talaga sigurong sanayin na ako lang talaga. Hindi ka pa rin ba sanay, Adriana? I smirked at that thought. "Five minutes Kuys." nakangiti kong sabi pero alam kong hindi ito umabot sa aking mata. Pinasigla ko pa ang boses ko pero alam ko lang din na niloloko ko lang ang aking sarili. Just give me time to sing for myself and blow my candle. Sayang naman itong aura ko. Ano ngayong kung walang gustong bumati sa akin? Ano ngayon kung walang gustong maki-celebrate sa akin? E di ako ang babati sa sarili ko. Happy birthday self!

Ako, bilang ama nila. Subalit, biglang sumabog ang dilim sa loob ko at pinalibutan ang lahat. Agad akong napamulat at napaatras mula sa sanggol. Suddenly, I saw myself, a younger version, huddled and weeping in some forgotten corner, a picture of despair.

At sa pagkakataong ito, sa harap ng pag-alis, dala niya ang mabigat na katotohanan na hindi lang siya basta bayani—siya rin ay may karapatang masaktan, umiyak, at mangarap ng mas mabuti. Habang nakatingin siya sa bintana ng bus, lumipad sa isip niya ang mga linya ng kanta — isang paalala ng kanyang tunay na sarili, na higit pa sa mga imahe sa labas, higit pa sa mga inaasahan ng mundo. "I can't stand to fly I'm not that naive I'm just out to find The better part of me..."

Agad naman ako tumalikod at doon ko na binuhos ang lahat ng sama ng loob ko sa loob ng sasakyan. I was in the darknest, so darknest I became. I don't blame anyone. I did this to myself. It's my fault. Everything is my fault.

Kahit minsan lang ay hinayaan ko ang sarili ko na lunurin ng emosyon na kahit matagal ko ng pinipigilan ay mas lalo lamang bumagsak ang langit sa akin. Hindi ko parin kayang tanggapin kung anumang aking nalaman. I wasn’t my mother’s child. I was a mistake. I was a sinner. Gusto kong matawa. Kaya pala kahit anong pilit kong maging mabait, o mabuting tao ay palagi parin akong sinusubok. Kasi I was what? A fucking bunga ng isang kasalanan. Tumingila ako, umaasa na may kakampi at hahaplos sa aking balat ngunit wala. Tanging hikbi at paghinga ko lang ang naririnig sa madilim na kwarto.

Sa likod ng bawat tagumpay at luha, naroon si Lucas—ang taong naging sandigan ko sa lahat ng bagay. At higit sa lahat, naroon ang anak ko—ang aking inspirasyon, ang dahilan kong bakit araw-araw akong bumabangon na may lakas at pag-asa. Sa wakas, handa na akong harapin ang bukas—hindi bilang isang dalaga na puno ng pangamba, kundi bilang isang ina, isang babae, at isang mandirigma ng kanyang sariling buhay.

Nakaramdam ako ng mga pakiramdam na hindi ko pa kailanman nararamdaman. That's why I let myself burn. Hinayaan ko ang sarili kong matupok ng apoy. Because I am craving for that. I cried my heart out inside my car. At nang bahagya akong kumalma ay doon lang ako nagmaneho paalis. I drove my way back to my penthouse. I am tired to feel this pain for almost everyday. I am so tired to be a robot. I am fine alone.

Gusto kong malaman niya na karamay niya ako at nandito lang ako sa tabi niya. “I'm just like you I fall in love and I get my heart broken too I like being with my friends and family but sometimes I wanna be with myself just in my room But that doesn't mean that you know everything I've been through…” Akala ko mabigat na ang problema ko pero nang makita ko siya bilang isang pamangkin at anak ngayong gabi, nalungkot ako. Akala ko ako lang ang may mabigat na isipin sa buhay, pero mas grabe pa pala ang pinagdadaanan niya.

Hinawakan ko ang dibdib ko at pabulong kong sinabi sa sarili, “Hindi ako pag-aari ninuman. Hindi ako bagay na pwedeng kunin o sirain.” Tumayo ako at dahan-dahan kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko. Ay pinilit kung mag tungo sa aking maliit na banyo. Kailangan kung maligo upang mahimasmasan kahit pa panu ang aking nararamdaman. Alam kong darating ang araw na makakaalis ako rito hindi bilang biktima kundi bilang babae na marunong lumaban, magmahal muli at bumangon. At sa sandaling iyon habang nakatingin ako sa sarili sa salamin at habang basag man ang tingin ay nanatiling buo ang paninindigan ko.