Poem About Myself Novels & Stories

I look my reflection on the mirror, I look tired and wasted. Sa loob ng ilang buwan luha, sakit at dalamhati ang kasama ko at sandalan ko. Ayoko naman na gumamit ng tao para lang sa sariling kapakanan ko, hindi ko kailan man naisip na gumamit ng ibang tao. Dahil kaya ko ang sarili ko, problema ko dala ko.

Na ang simpleng pagihip ng hangin, paglipad at ang pahuni ng ibon, ang musika, ang magagandang tanawin, ang araw, ang buwan at ang mga tala ay may makubuluhang simbolo na nagpapahiwatig sa ating buhay. Andrea said that a butterfly doesn't see how beautiful their wings are but other people can see the beauty of it. Parang tao lang. Nakikita ng ibang tao ang kabaitan at kapangitan ng ugali mo at mismong sarili mo, hindi mo nakikita. We often see the disaster of ourselves instead on focusing on how to appreciate the beauty and disaster of one self. I gathered air and courage to open the letter. This is what my Mama want to say to me but failed because I am always busy.

Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong manatili sa lilim ng kanyang liwanag. Habang siya ay nasa harap ng camera, ako naman ay nasa likod ng bawat awitin na isinusulat ko. Isang boses na walang mukha. Isang pseudonym lang ang gamit ko, at sa mundong ito, sapat na ‘yon para hindi ako makilala. Para hindi ako makaladkad sa anumang intriga o isyu.

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Typical Suarez. Hindi ko mapigilan ang sumagot sa note niya. You're an asshole that's why you're bored - EDZ Napatitig ako sa blankong papel at nagsimula ng magsulat ng isang tula. I read my own title and I don't know why I suddenly felt how empty my heart is. 'Go Beyond Limitations'

Nang makarating sa banyo ay saglit kong natitigan ang sarili ko, bagsak ang katawan, matang punong-puno ng sakit, all I can see is a broken version of myself. "You tried so hard to be happy..." mapait kong ani habang nakatitig sa lumuluhang repleksiyon ko sa salamin. "Naalagaan mo ng maayos ang anak ng Iba, pero sarili mo sanang a–anak.... wala na...." hirap na hirap na akong huminga.

Kung umamin sila ay hindi na sana kami aabot pa sa korte. Ilang beses ko ring sinaktan ang sarili ko, siyempre. Hindi nga lang iyong kasing lala kagaya noon. Parati kong sinusuntok ang pader. Iyon lang ang ginagawa ko. Hangga’t kaya ko ay pinipigilan kong saktan ang sarili ko dahil iniisip ko ang mga taong masasaktan ko. It’s hard. I lost everything. Wala na akong gana sa lahat, miski sa mga bagay na hilig ko. Writing is my passion, but I’ll just found myself staring at the ceiling, unable to form a sentence.

It’s just about business and my mission and nothing more. I hate myself for hoping. Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili. Then I fix myself. Hindi ko na dapat hayaan ang sarili kong magpakita ng kahinaan. This isn’t me. This isn’t what my parents taught me. I fucking need a distraction.

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”