Introduction Poem About Yourself Novels & Stories

Napangiti ako. Parang may bagong pintuang bumukas sa buhay ko. Hindi ko alam na kaya ko pala itong gawin. Hindi ko akalaing ganito pala kasaya ang lumikha. Parang bawat guhit ng stylus ay may kasamang pangarap. Parang bawat kulay ay may sariling kuwento. At sa unang pagkakataon... Pakiramdam ko mayroon akong mundong matatawag na akin.

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Sigurado nasa akin na talaga ang tingin ng lahat. "Pasok ka na!" Mahina niya akong tinulak papasok gamit ang kanang kamay niya. Doble doble naman ang kaba ko ng makapasok ako ng tuluyan at makitang sa akin nga nakatingin ang lahat. Yumuko na lang ako habang naglalakad papunta sa unahan. "Ms. do you want to introduce yourself?"

Naramdaman ko biglang sumakit ang balikat ko saka likuran. Hinahanap-hanap ko si Kuya sa malawak na kakahuyan. Opo kayo na ang magandang dandelion at kung saan man kayo padparin, tumubo sana kayo ng maayos. Halamang gamot ka na minsan wild weeds lang. Nakadepende talaga sa mga tao ang role mo dito sa mundong ito. And advice ko lang be yourself na lang. Kung ano nga ba ang purpose mo dito.

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Nagsimula na siyang maglakad papalabas ng aking kwarto upang maisipan ko na bumangon at salubungin siya kaso bigla siyang nagsalita muli, kausap ang sarili. "Ayaw kong ganitong pag-uwi. Tulog na sila tuwing uuwi ako. Kung kaya't kailangan kong tapusin ang dapat tapusin at bigyan ng linaw ang lahat. Kailangan kong kilalanin ang sarili ko sa madaling panahon." **********

"Lahat ng kilos ko sinusukat, lahat ng galaw ko may schedule. Minsan nga parang nakakalimutan kong may sarili akong utak." "Hindi mo kasalanan ‘yon. You just grew up in their world. Pero ngayon, welcome sa sarili mong mundo." Nang gabing ‘yon, habang naglalakad ako pauwi ng dorm, bigla akong napahinto. Tumingin ako sa mga poste ng ilaw, sa kalye, sa paligid ko. Tiningnan ko ang sarili ko sa screen ng phone—nakangiti, free. Pero kasabay ng ngiti ko, may lungkot sa mata ko. Kasi kahit gaano kasaya, kahit gaano kalaya, alam kong hindi pa rin ako ganap na ako.

Nagbuga ako ng hangin, baka maibsan ang pag-init ng pisngi ko at nagbabakasali na mawala ang mabilis ng tibok ng pusong ‘to. Hindi ko na talaga makilala pa ang sarili ko, hindi naman ako dating ganito. Gusto ko’ng isisi kay Lordan ang mga hindi angkop na nangyayari sa sarili ko lalo na ang nangyari kagabi. Kung alam lang n’ya, magdamag akong gising! Bakit kasi may pagbisita pa s’ya sa ‘kin?! Hindi naman kailangan ‘yon.

May mga bituwing hindi gaanong maliwanag, meron ding sobrang ningning. And just like stars... we shine at our own lights, too. And I think that the brightest star, is the closest star in the planet. And I guess it symbolises people's perspective towards others. Those who doesn't shine much are called introverts...and I think I belonged in that category. “Thank God you're still awake.” Napalingon ako sa lalaking biglang nagsalita. Umupo sa tabi ko si Hector na aking ikinaangat ng kilay.

"Mabuti na ang pakiramdam ko, ngayong nandito ka na." Hindi ko napigilan ang ngumiti nang malapad. "Hay nako! Ikaw talaga, pinag-alala mo pa ako, babanat ka lang pala." "You're like a poem, you know that? You make everything around you beautiful." Naramdaman ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko dahil sa sunod-sunod na banat nito.