Novel & Cerita Poem About Myself

“Hindi ko naman habol ‘yon. Ang gusto ko lang, kapag tiningnan ko ‘yung sarili ko sa salamin, masasabi kong proud ako sa kung ano na ako ngayon.” At sa loob-loob ko, napangiti ako nang bahagya. Kasi alam kong kahit gaano ako ka-busy, may dahilan kung bakit ako nagpupursige. Hindi lang si Azael. Ako rin.

Bigla ko na namang naalala. I can't help myself but to keep thinking of it. If I have an other self, I would pat my back and feel pity. Naaawa na rin ako sa sarili ko dahil wala na akong magawa. Hindi ako malaya, sa lahat ng aspeto, saan ko man tingnan, hindi ako malaya. Ang aking mga paa'y nakakadena sa iba't ibang tanikala. Iba't ibang problemang nagdaan na 'di man lang nasosoluys'yunan na patuloy lang na nadadagdagan. I'm a mess!

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

So no one should feel like they are above me. Inaamin ko na napaka mahiyain kong tao. I am not into showing my self kasi hindi ako confident. But when it comes to this, when it come's to a situation where I felt like I was being underestimated too much. Napupukaw ang dragon na mahimbing lang natutulog sa aking kalooban. No one should mess with me because I can breathe out a fire anytime.

Kinakabahan ako na baka mawala din saakin si nick kagaya ng pagkawala leion saakin Ayoko nang maiwan, ayoko nang mauoit ang nagyari noon na mawala ang mahalagang tao saakin. Sya nalang ang meron ako at hindi na ako papayag na mawala pa ang nagiisang tao na pinahalagahan ako higit pa sa buhay nya, minahal ako ng higit sa pagmamahal ko sa sarili ko at ang lalaking nasa tabi ko at hinding hindi ako iniwan ng mga panahong nawala ang lahat saakin at nakasama ko sa paglalakbay ko sa madilim na pagsubok ng buhay ko i can't live without him, not now. Not forever

Still trying to smile even when her world is crumbling. I stare at the drawing, and it hits me like a punch. It’s me. I drew myself hurting. I close the sketchbook, unable to look at it any longer. My throat burns. Another tear escapes. “Why am I like this?” I whisper. “Why can’t I be enough?” The room feels smaller, like the walls are leaning in. I turn off the lamp, hoping the darkness can hide me better than the blanket did. But I guess darkness is honest too, just like rain.

Napangiti ako. Parang may bagong pintuang bumukas sa buhay ko. Hindi ko alam na kaya ko pala itong gawin. Hindi ko akalaing ganito pala kasaya ang lumikha. Parang bawat guhit ng stylus ay may kasamang pangarap. Parang bawat kulay ay may sariling kuwento. At sa unang pagkakataon... Pakiramdam ko mayroon akong mundong matatawag na akin.

Pero kapag hinawakan mo, wala kang madarama kundi hangin. Alam kong may hangganan ang lahat. Alam kong hindi ako bagay sa mundo niya. Isang gabing nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit kong kwarto sa mansion, tinitigan ko ang sarili ko. Simple. Ordinaryo. Walang espesyal. “Hindi ka dapat umasa,” sabi ko sa repleksyon ko. Pero ang puso ko, hindi marunong makinig.

saad ko sa aking sarili habang nakatingin ako sa salamin. Pinagmasdan ko ang aking sarili. Nakita kong sobrang layo na ng pinagkaiba ng sarili ko noon. Isang basurera na namumulot lang ng basura noon, pero ngayon isa ng modelo. Bumuntong hininga ako. Halos nakakamit ko na ang lahat pero hindi pa rin ako masaya. “Zane, Zane, Zane. Ahhhh! Umalis ka na sa isip ko.”

he said and slowly tapped my head. Mariin akong napapikit dahil sa kaniyang ginawa lalo pa nang akbayan ako nito na walang pasabi. Rinig ko pa ang marahas nitong buntong hininga sa tabi ko habang pareho kaming naka titig sa dagat. Hindi ko alam kung bakit kami umabot sa ganito, I am nobody, i considered myself as a small insect. That no body will care and loved as much as I do.