Poem About Myself Novels & Stories

Ni hindi ko nga magawang lumabas ngayon dahil ayaw kong makita ako ng ibang tao at kaawaan. Tuluyan na akong napahikbi sa tuwing naiisip kung ano itong katangahang pinagagawa ko sa sarili ko. Hindi ko na kilala ang sarili ko. This is not me. This is not the life I am dreaming. Pero hindi ko magawang kumalas dahil pakiramdam ko, mas ikalulugmok ko kung papayag ako sa kagustuhan ni Zander na makipaghiwalay.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

Sa lahat ng mga salitang aking isinulat, sa lahat ng mga karakter na binigyan ko ng buhay, sa lahat ng mga emosyon na aking ipinasa sa mga pahina ngayon, ako naman ang nasa harap ng sariling salamin Ako ang kwento. Ako ang manunulat. At ako rin ang mambabasa ng sarili kong buhay. Lumaki ako na hindi laging sigurado sa direksyon ko. May mga araw na alam ko kung ano ang gusto ko, pero mas marami ang mga araw na parang nawawala ako sa gitna ng mga tanong na wala akong sagot Parang tao na naglalakad sa madilim na kalsada, umaasa na sa dulo ay may liwanag na maghihintay.

I comforted myself. Hindi ko alam kung gaano katagal ang naging pananatili ko sa loob ng cr. Sinigurado kong maayos ang itsura ko ng lumabas ako doon at nang iikot ko ang tingin ko sa buong k'warto ay wala na si Gideon. Isang malungkot na pakiramdam ang lumukob sa dibdib ko. No one can stand beside me forever. I only have myself, so I just need to trust nothing but myself too...

Tumayo ito at kinuha ang kanyang diary para magsulat. DIARY, Sometimes being weak is not bad after all you can be weak pag hindi mo na talaga Kaya. I don't need anyone because whenever i see myself in the mirror the reality of my life wouldn't change. I hate it when my heartache , I feel so fragile, I being insecure to someone because their happy. I really missed you Shie kung nasaan kaman ngayon Sana masaya kana . Alam mo ba I've been insecured to others because they have a friend na laging nandiyan para sa kanila and me? Ayokong pinagsisiksikan ang sarili ko sa mga taong na sa simulat sapol ayaw naman talaga sayo. Katulad ni Liam he betrayed me. But I already accept this is the reality ,

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Walang halaga. Gusto kong sumigaw. Gusto kong saktan ang sarili ko. Gusto kong mawala. Pero hindi ko magawa. Dahil naroon pa rin ang katotohanan na may batang umaasa sa akin. Na kahit sa pinaka-madidilim kong gabi, may munting buhay na lumalaban sa loob ko. Dahan-dahan kong tinakpan ang sarili ko ng kumot. Yumakap ako sa sarili kong parang ako lang ang tanging nagmamahal sa akin.

Sigaw ko na lamang sa kawalan. Papunta na Ako kay Mojahid at kahit kabisado ko na kung ilan ang footsteps nito ay binilang ko pa rin ulit."Malay ko bang mali ang una kong bilang? Just to make it sure, count countless times iyan ang sabi nila! Sa talino kong ito? Nalilito lang Ako minsan pero never pa nagkamali!" Natatawa na lang Ako sa sarili ko dahil may ugali pala akong ganito at ngayon ko lang talaga na imagine.

Bago dumiretso sa banyo, tumingin ako sa salamin sa harap ko, ang mukha ko ay nammula mula sa galit at pagod, ang mga mata ay parang antok na antok na ngunit dilat pa. Isang ngiti na puno ng poot ang gumuhit sa aking labi habang tinitingnan ko ang sarili ko, isang ngiti na nagsasabing hindi ako papayag na hayaang sirain ng sinumang tao ang tahimik na buhay na pinaghirapan kong itayo.

At doon ko mas lalong kinain ang sariling pride. Hindi ka espesyal, Leah, paalala ko sa sarili ko, mas mahigpit na ngayon, mas desperado. Isa ka lang sa mga madadaanan niya. Ganoon din naman ang tingin ko sa sarili ko at sa mundo na tila hindi naging patas sa akin.