روايات وقصص ضمن Poem About Myself

"Because for the past six months, I lived in that huge building but I felt like a ghost. I realized that all the money and power in the world mean nothing if I can't look at myself in the mirror because I broke the only person who saw me for who I really am." Lumapit siya sa akin, sapat na para maamoy ko ang ulan at ang pamilyar niyang scent. "Sef, hindi ko inaasahan na mapapatawad mo ako ngayon. O bukas. O sa susunod na taon. Pero hayaan mo akong maging ganito. Hayaan mo akong maging maliit sa paningin mo, dahil doon ko lang nararamdaman na nagiging totoo ako. I don’t want to be the CEO of San Real right now. I just want to be the man who takes care of you."

I ran, I hid, and didn't want any people to know where I was. This isn't freedom for me as of now... I was being so selfish, and it made my bones prickled. Dahil sa haba ng panahon kong pamamalagi rito, ay ngayon ko lang iyon napagtanto. My life, at this particular moment, was a mess. I gave a piece of myself to a man who was still grieving a woman who looked exactly like me. But I was still here. Still thinking. Still breathing. And the fact that I could see it clearly enough to name it, that felt like the first thing in a while that was actually mine.

Kung mangyayari 'yun, magagawa ko siyang labanan not because I am choosing myself. I will fight him, for choosing those people around me over him, yet choosing him over myself. Mamatay ako para sa mga taong pinili akong samahan at mahalin hangang dulo. I'm selfless I know. Pero ang pagiging selfless ko'y isang paraan para maging makasarili ako. Dahil kung mawawala ako, sisiguraduhin kong kami ni draven hangang dulo. Umuwi ako sa condo kinagabihan, pakiramdam ko ng araw na 'yon nauubos na ang oras ko. Madalas kong marinig ang tunog ng orasan tila napakabagal, pero nauubos parin.

Ang tahimik ng paligid. Pero sa loob ko… parang may sumisigaw. Hindi ka anak ng Daddy mo. May taong gustong burahin ka sa mundo. Napapikit ako. Masakit. Hindi lang dahil sa nangyayari… kundi dahil sa pakiramdam na parang hindi ko na kilala ang sarili ko. “Hindi ko na alam…” mahina kong bulong sa sarili ko. “Hindi ko na alam kung anong totoo.”

Sa tunog ng ulan. Sa paraan ng paghinga ko. Parang multo siya sa loob ng katawan ko. “My obsession stopped feeling like a cage…” Napatawa ako nang mahina. “…and started feeling like home.” Ngayon wala na ang home na iyon. At hindi ko alam kung sino pa ako. Humigpit ang hawak ko sa lighter. “Am I doing this for revenge…” bulong ko sa sarili ko. “…or because I don’t know who I am without him?”

Pero hindi ko pwedeng sabihin sa kanila kung saan ako nabibilang, na isa akong anak ng lobo at bampira. “Hindi ko po alam, hindi ko alam kung paano ko maipapaliwanag basta nagising na lang akong ganito na ako.” humugot ako ng isang malalim na hininga. Ang hirap mabuhay ng kahit ang sarili mo ay hindi mo naman kilala.

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

At bawat dahilan ay humuhubog sa akin para lumipad nang mas mataas sa susunod. Kaya kahit na ngayon, sa gitna ng alingawngaw ng bulung-bulungan at kasinungalingan sa social media, huminga ako. Tumayo ako. Tumingin sa sarili sa salamin ng banyo, at ngumiti sa sarili. Ako si Kaylee Sydney Carnegie. Hindi ako perpekto. Hindi rin ako ganap. Pero handa na akong bumangon. Handa na akong makita siya muli.

“Hindi ko naman habol ‘yon. Ang gusto ko lang, kapag tiningnan ko ‘yung sarili ko sa salamin, masasabi kong proud ako sa kung ano na ako ngayon.” At sa loob-loob ko, napangiti ako nang bahagya. Kasi alam kong kahit gaano ako ka-busy, may dahilan kung bakit ako nagpupursige. Hindi lang si Azael. Ako rin.

Bigla ko na namang naalala. I can't help myself but to keep thinking of it. If I have an other self, I would pat my back and feel pity. Naaawa na rin ako sa sarili ko dahil wala na akong magawa. Hindi ako malaya, sa lahat ng aspeto, saan ko man tingnan, hindi ako malaya. Ang aking mga paa'y nakakadena sa iba't ibang tanikala. Iba't ibang problemang nagdaan na 'di man lang nasosoluys'yunan na patuloy lang na nadadagdagan. I'm a mess!