Poem About Self Novels & Stories

Ano ba talaga? Bakit ang gulo at hindi ko maintindihan ang mundo? Ibinagsak ko ang sarili ko sa kama kaya gumawa ng ingay ang kadena ko sa paa. Sa huli, heto ako, parang hayop na nakatali at hindi ko na rin kilala ang sarili ko. Amoy dugo na ang tingin ko sa sarili ko.

Sometimes playing safe is not bad because we need to settle on the circle where we can win the silent battle. If I want to be self-centered then I'll go for it. I'm not being selfish. I'm not being sensitive. I'm not exaggerating. I'm not arrogant. I'm not greedy. I'm not thoughtless because I just need myself. I just need myself to be my own zone and shelter. I want to let go the self blaming and self regrets that my mind and soul has. I want to be self centered. I want to be strong. I want to be my own medicine.

bulong niya sa hangin, pakiramdam na ang bawat salitang iyon ay isang hakbang patungo sa mas maliwanag na bukas. Ang bawat araw na lumilipas ay isang pagkakataon upang itaguyod ang kanyang sarili, magpatuloy, at tanggapin ang mga bagong pagsubok. Hindi niya alam kung saan siya dadalhin ng tadhana, ngunit natutunan niyang yakapin ang hindi tiyak, na may tiwala na darating ang panahon na magiging buo siya, hindi na bilang isang asawa, kundi bilang isang ina, isang babae, at higit sa lahat—bilang isang tao na muling natutong magmahal, hindi sa ibang tao, kundi sa kanyang sarili.

Kaya pumasok agad siya doon samantalang ako napa sandal sa pader at inaayos sa proseso yung sarili ko. "Umayos ka self... Bakla ka, hindi ka lalake kaya umayos ka," pagpapaintindi ko sa sarili. Humarap ulit ako sa salamin at bumuntong hininga sakto naman nakita ko lumabas ng cubicle yung kumag kong kapatid.

Ayan kasi kakasigaw ko 'to kagabi! Speaking of kagabi, dumaan muli sa utak ko ang nangyari sa amin kagabi. Gusto kong sampalin ang sarili. Hindi na ako lasing sa mga oras na 'yun pero bakit nagpadala pa rin ako sa mga haplos niya? T*nginang self ka ah. Bilis mong maakit sa kanya.

Hindi ko alam kung anong mas masakit—yung katotohanang tama siya o yung realization na buong buhay ko yata ay iyon mismo ang ginagawa ko. Trying to prove myself. Trying to be enough. Trying to make people acknowledge my worth. "You have nothing to prove to them," he continued quietly. "But you do have something to prove to yourself." Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. Because no one had ever said those words to me before. People always told me to work harder. To be better. To earn respect. But no one ever told me that maybe... I was fighting the wrong battle all this time.

I look my reflection on the mirror, I look tired and wasted. Sa loob ng ilang buwan luha, sakit at dalamhati ang kasama ko at sandalan ko. Ayoko naman na gumamit ng tao para lang sa sariling kapakanan ko, hindi ko kailan man naisip na gumamit ng ibang tao. Dahil kaya ko ang sarili ko, problema ko dala ko.

I ran, I hid, and didn't want any people to know where I was. This isn't freedom for me as of now... I was being so selfish, and it made my bones prickled. Dahil sa haba ng panahon kong pamamalagi rito, ay ngayon ko lang iyon napagtanto. My life, at this particular moment, was a mess. I gave a piece of myself to a man who was still grieving a woman who looked exactly like me. But I was still here. Still thinking. Still breathing. And the fact that I could see it clearly enough to name it, that felt like the first thing in a while that was actually mine.

Nakaramdam ako ng mga pakiramdam na hindi ko pa kailanman nararamdaman. That's why I let myself burn. Hinayaan ko ang sarili kong matupok ng apoy. Because I am craving for that. I cried my heart out inside my car. At nang bahagya akong kumalma ay doon lang ako nagmaneho paalis. I drove my way back to my penthouse. I am tired to feel this pain for almost everyday. I am so tired to be a robot. I am fine alone.

Ang bawat pagod na aking tiniis, bawat gutom na aking pinagtiisan, at bawat patak ng pawis na tumulo sa lupa — lahat ng iyon ay naghubog hindi lamang sa aking katawan kundi pati na rin sa aking kalooban. Sa huling linggong ito, tila napuno ako ng lakas na hindi ko naramdaman kailanman noon. Masigla ang aking bawat pagkilos, magaan ang bawat hakbang, at hindi na ako tulad ng dati na laging hinihingal at tila pasan ang mundo. Tuwing haharap ako sa salamin, halos hindi ko na makilala ang aking sarili. Ang dating bilugan at matabang mukha ay napalitan ng maselang hugis at kinis. Ang aking katawan na dati ay tila walang hugis, ngayon ay may kurba at tikas na — payat, matikas, at puno ng sigla. Na