Poem About Self Novels & Stories

Gusto ko lang makialam, bakit ba? “Every tear I’ve shed is watering seeds, To grow a wild garden from buried dreams and needs, I’ll paint my own horizon with colors of hope – This restless soul won’t just learn to cope” Pinagpagan ko ang aking kamay at napapangiti nang makitang lalong umaliwalas ang paligid. And if fear is a mountain too steep to climb, I’ll lace up these boots and make it mine. No more waiting for signs or dreams slipped away –

"lintik!umayos ka self!focus!focus self!" Humiga akong muli sa kama at itinaas ang kaliwang kamay ko,tiningnan kong muli ang singsing sa daliri ko.malawak akong ngumisi."nagsisimula ka palang self,pero may improvement na,kunti pa,lina.kunting tiis pa."pabulong kong sabi sa sarili ko.

Hinawakan ko ang dibdib ko at pabulong kong sinabi sa sarili, “Hindi ako pag-aari ninuman. Hindi ako bagay na pwedeng kunin o sirain.” Tumayo ako at dahan-dahan kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko. Ay pinilit kung mag tungo sa aking maliit na banyo. Kailangan kung maligo upang mahimasmasan kahit pa panu ang aking nararamdaman. Alam kong darating ang araw na makakaalis ako rito hindi bilang biktima kundi bilang babae na marunong lumaban, magmahal muli at bumangon. At sa sandaling iyon habang nakatingin ako sa sarili sa salamin at habang basag man ang tingin ay nanatiling buo ang paninindigan ko.

Buong araw lang akong nakahiga sa kama ko habang nilulunod ang sarili ko sa kakaiyak at kakasisi sa situation na meron ako ngayon, sobrang naawa ako sa sarili ko at sa situation na mayron ako ngayon at sobrang kumikirot ang puso ko sa isipin na lahat nang iyon ay awa lang. Buntong hininga naman akong bumangon sa kinahihigaan ko at humarap sa salamin, habang pinag mamasdan ko ang sarili ko ay hindi ko maiwasan ang mapa-isip. "Sinong hindi maawa sa akin kung kahit ako mismo ay naawa na sa sarili ko..."I whispered.

Maghapon. Natatawa pa ako sa naiisip ko. Ang dami kong pinagdaanan para lamang makarating dito. Ilang beses akong napagod. Ilang beses akong nagduda sa sarili ko. Ilang beses kong gustong sumuko. Pero narito pa rin ako. At kahit anong mangyari, proud ako sa sarili ko. Nang hindi ko inaasahan na may kung anong presensiya na tumayo sa harap ko.

tinalasan ko pa lalo ang aking pakiramdam at binuksan ang ilaw sa aking cellphone dahil sa sobrang dilim na rito sa ibaba. "Ano ba 'to? Wala akong ibang makita kungdi puro hagdan! May hangganan kaya ito? Ano langit lang self?" Nakakabaliw ang sobrang katahimikan dito kaya ang sarili ko na lang ang aking kaka-usapin. "Dapat pala binilang ko kung naka-ilang hakbang na Ako! Balik kaya Ako sa itaas? Dios ko, nababaliw na talaga Ako!"

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Kainis! 'Limot mo na siya self kaya umayos ka! Iyang pagiging marupok mo ang nagtulak sa iyo kaya ka nga napasabak sa buwis buhay na training eh tapos sa isang iglap, magiging marupok ka lang. Haysssst, isusumpa na talaga kita self' of course sa sariling isip ko lang iyun sinabi. Hindi po pwedeng iparinig sa iba dahil baka mapagkamalan akong baliw.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.