Poem About Valuing Yourself 4 Lines นิยาย & เรื่องราว

“What? You’re a princess, Atasha, show them your worth. Hindi ka isang tau-tauhan lang ng kung sino. Realize your worth, Tash. You are worth much more than you think of yourself. Isipin mo ang sarili mo at ang anak mo.” Napa-isip ako sa mga tinuran ni Aki. Tama siya, hindi ako dapat matakot kay Yulence at kay Ofelia. I am much more powerful than them. And it's time that I realize what I am worth. It’s time for me to step-up and be the princess that I should be. Hindi para sa sarili ko kung hindi para sa anak ko. “I will, Aki. From now on, no one can make me feel inferior.” Lumapit ako sa kan'ya at yumakap, gumanti naman siya ng yakap sa akin.

“Hindi ko siya iiwan. Nangako ako sa kanya--” “Promises are meant to be broken,” pagputol ni Mommy sa akin at saka hinawakan niya ako sa baba. “Anak, learn to value yourself too. Hindi lang pagmamahal ang nandito sa mundo. Marami at bata ka pa. Marami ka pang magagawa sa buhay mo. Hindi ka dapat makuntento…” Napayuko ako. Pero magagalit sa akin si Felecity kapag hindi ako babalik.

"Sabi ko sa'yo, Vios lang ang dala ko eh." "Ang mahalaga, may napundar ka para sa sarili mo. Wag mong isipin iyong halaga, na kailangan mahal, pareho lang naman na apat ang gulong mga sasakyan natin. Pareho lang din na nababasa ang bubong kapag umuulan." "Kung sabagay, masyado ka namang positive, umaalingawngaw na sa tenga ako ang salitang swerte," biro nito. Natawa naman siya.

Ako ang nagbigay ng ilusyon sa sarili ko, na mahalaga ako sa isang tao. No one treasure me, because I am the worst person.

I was into the reason that I made all of this, na niloko ko siya and I deserve this pain pero habang tumatagal nasisira na ako. Nawawala na yung pagpapahalaga ko sa sarili ko dahil sa sakit na nararamdaman ko. Dahil sa pagmamahal ko sa kaniya at sa patuloy na pag-asa na magkakaayos pa kaming dalawa. "I questioned my worth, Luther." "Thaliana... you are more than what you think you are." Nakagat ko ang aking pang-ibabang labi dahil sa isinagot ni Luther.

“Makinig ka nang mabuti. Ang pagnanasa ang naging daan para magtagpo tayo, pero hindi na iyon ang tanging dahilan kung bakit ako nandito. Huwag mong sukatin ang halaga mo sa kung ano ang nakikita ng mga mata ng iba. Ang ganda at kabataan ay panandalian lang, ngunit ang kung anong meron ka — ang iyong talino, ang iyong katapangan, ang iyong puso — iyon ang tumatakbo sa isip ko araw-araw.” Lumapit siya nang mas malapit hanggang sa dumampi ang kanyang noo sa akin. “Tungkol kay Vanessa, wala iyon. Isang empleyado lang iyon. At kahit gaano pa siya kaganda o kabata, wala siyang halaga sa paningin ko kumpara sa iyo. Ang takot mong baka hindi ka sapat? Makinig ka sa akin — higit pa sa sapat ang mero

He knows what exactly are the words to use to me. Dinala niya ang kamay ko sa kaniyang mga labi at hinalikan ang likod ng palad ko. "You're not worth just a million, but millions, and billions, and trillions, and all that I have. My money is nothing against your worth to me, remember that when you're worrying for things like this, alright?" Kinagat ko ang labi ko at sa huli ay napatango.

At ito siya tinupad niya ang sinabi, kahit pa may nangyari kanina. "Why are you mending my wound? Hindi ba galit ka sa akin? At hindi ba't sabi mo hindi ko nirerespeto ang sarili ko at hindi ko rin pinapahalaagahan ang aking sarili? Bakit mo gagamutin ang isang taong gano'n naman pala sa sarili niya?" I said with attitude and took few steps forward, towards him. "Exactly. You don't value yourself, kaya alam kong hindi mo aasikasuhin ang sugat mo. You might die of infection without knowing you have infection."

He made me feel like I was worth more than all the diamonds and gold in the store. Being with him made me realize that true worth isn't about how much money you have or how flashy you look. It's about how someone sees the real you, underneath all the glitz and glam. So, thanks to him, I learned to see myself differently. I stopped feeling like a cheap imitation and started feeling like a valuable treasure, because to him, I was priceless.

A smile suddenly creeps out on her lips as she read what has been written on the letter. 'If I could give you one thing in life, I would give you the ability to see yourself through my eyes. Only then would you realize how special you are to me. No other woman can be fierce and at the same sweet as you are. I've been wondering if I would deserve someone like you. I would be thanking God that you exist. I really hoping that I would have any courage to say that to you without the fear of rejections. You're the only one who give that fear to me.'