Novel & Cerita Poem For My Mother

Ngunit agad ding nawala ang ngiti niya nang makita ang seryosong mukha ng kanyang ama. “Anak… hindi pwede. Nandito ang Tita Aurea mo, at asawa ko siya. Hindi pwedeng dito tumira ang Nanay Grace mo. Naiintindihan mo, ‘di ba?” Malungkot man para kay Wilfred, alam niyang iyon ang tama. Ayaw niyang magbigay ng maling pag-asa sa kanyang anak. Unti-unting naluha si Bridgette. “E, Tay… paano po kami magkikita ni Nanay kung hindi naman pala siya pwede rito?”

She sniffed next. Tinalikuran niya ako at lumapit na siya sa glass wall. Palubog na ang araw at bigla akong nalungkot sa sunset na natatanaw. And the weight of my mother’s sadness was all over her, clouding her mighty aura. Why, for an instant, I felt like she was like the sun…

kahinahunan kong sabi dito. Tumango siya, ngunit hindi nagsalita. Naramdaman ko ang bigat sa kanyang puso, at alam ko na kahit anong sabihin ko, hindi ito magiging sapat upang mapawi ang sakit na dulot ng pagkawala ng kanyang ina. Ngunit sana, sa mga oras na iyon, ang mga salita ko ay magbigay ng kahit kaunting ginhawa. "Kung gusto mong magsalita tungkol kay Mama, nandito ako. Kung gusto mong umiyak, okay lang. Huwag mong gawing sarili mo lang ang sakit na ito. Sabay tayong maghihilom," bigkas ko dito.

Ilang taon niyang kinimkim ang sama ng loob na ‘yon, at ngayon lumabas lahat, wala akong nagawa kundi tanggapin. Naiwang nakatayo ako roon, tahimik, habang si Mama ay patuloy na puno ng galit. Nanghina ang buong katawan ko, parang dinadala ng mga salita niya ang lahat ng natitira kong lakas.

Na kahit na bata pa siya noon at walang ka alam-alam sa mundo ay tumatak iyon sa kaniyang isipan hanggang siya ay tumanda. "Huwag mong sisihin ang iyong Ina, sapagkat nangyari ang lahat ng ito dahil sa akin. You know your Mother, she's selfish and only think of herself. Perhaps it was my fault for not giving her what she wants. Before I die, I wanted you to understand your Mother..."