Poison Every Rose Has Its Thorn Novels & Stories

Umawang na lamang ang bibig niya at namamanghang nilibot ang mga mata sa lugar na biglang nag-transform at mistulang indoor garden ng roses at sunflowers. "Roses represents immortality, while sunflower's meaning is loyalty and a bright future. Magandang combi, di ba?" Hinawakan siya ni Martha sa braso at pinauupo sa silyang nasa sulok. "I-check mo kung may kulang pa, para maidagdag natin." Umiling siya. "Naku, wala na. Thank you so much for the effort," naluluha niyang sabi.

The shadows were lengthening, and the scent of the sea salt—that impossible, haunting smell—was beginning to overpower the roses. ​I looked at my hands. They were covered in the sticky, fragrant oil of the broken perfume bottle. It looked like blood in the dim light. ​"Let her come," I whispered into the darkness, my eyes wide and unblinking. "I have turned this manor into a maze of thorns. If she wants her King, she will have to bleed for him. And I... I will be the one holding the blade."

Tinuro niya ito at tinanong ang may-ari, “Anong klaseng bulaklak ito?” “Sir, ito po ay eustoma. Sumisimbolo ito ng dalisay at inosenteng pag-ibig at katapatan sa pagmamahal. Maganda po itong ibigay sa mga kasintahan,” sagot ng may-ari. “Puwede po kayong bumili ng bouquet para sa girlfriend ninyo. Kilala rin ito bilang ‘thornless rose,’ na ang ibigsabihin ay pagmamahal na tapat at para sa iisang tao lamang,” dagdag pa niya. Narinig ni Rico ang paliwanag at tumingin sa puting eustoma. Saglit siyang sumulyap kay Ella bago muling humarap sa babae, “Hindi niya ako boyfriend.”

"But it does not mean na hindi kita pagbabayarin sa lahat ng kaperwisyuhan na ginawa mo sakin, napakalaking pera ang nawala sakin dahil sayo!" "At maraming buhay ang nasisira dahil sayo at sa mga druga na pinakakalat mo." Sagot ni Izabelle at mahigpit nyang hinawakan ang katawan. Parang hangin ang bilis at kidlat ang kinang ng bawat pagkiskis ng katana sa mga oras na nagsasagupa ang dalawa. Dumaplis ang blade ng katana ni Palos sa pisngi ni Izabelle at unti unting naramdaman ng dalaga ang pagdaloy ng mainit na likido sa kanyang mukha.

Kung hindi niya magawa sa normal na paraan, plano niyang gamitin ang kanyang sariling paraan sa kwarto. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, hindi niya maintindihan kung paano, sa gitna ng dalawang pagtanggi, biglang nagpadala si Theodore ng mga rosas. Isa itong puzzle sa puso at isip niya, parang isang panaginip na kumakalabit sa kanyang alaala. Ang puso ng lalaki ay parang karayom sa dagat—hindi mahuhulaan, mahirap kapitan. Ngunit sa kabila ng lahat, ito ang unang bouquet ni Theodore para sa kanya.

tanong habang naka-krus ang mga braso. Pagpasok mo palang, bubungad na agad ang mga halaman at mga veins na nakasabit sa kung saan. Meron sa bintana, sa may kama at pati sa table. Hindi lang iyon dahil may mga bulakbulak pa na sa tingin ko ay plastic. “You’re so funny ate, ginamit lang naming ‘yan sa school. Ako na ang nag-uwi kasi ako naman bumili,” pagpapaliwanag ni Shanize habang nagkukusot ng mata.

Tutal naman ay nandito na ako, kung kaya't kahit ako na lang muna ang kumilos. Ang ganda-ganda na nga ng hardin. Ibang iba na ito kumpara sa dati. Madaming ibat ibang halaman kasi at dagdag mo pa yung mga damong hindi matatayog na maganda naman tignan, bumagay sa mga halaman na nakapaso. Ang lulusog din ng mga bulakbak ang ganda-ganda tignan, yung tipong hindi mo pagsasawaan titigan. Ang ganda din ng mga paso na kulay puti at ginto na kahit walang disensyo, bagay na bagay sa may halaman. Puputulan ko na nga itong halaman dahil matayog na masyado. Naglakad ako papunta sa may mansion para kumuha ng gunting, ngunit napatigil ako nang makarinig ako ng halinghing ng babae. Kung kaya't sa kuryosid

Parehong nagulat ang kanilang mga mata. Ang paligid ay tila naglaho, tanging sila at ang nagkalat na pulang rosas ang naiwan. Ironically, the same place, the same flowers, kung saan sila unang nagkita. Destiny had a cruel yet beautiful sense of humor. Si Rozein ang unang bumawi mula sa pagkagulat. May hawak pa itong cellphone, ngunit halatang nabura lahat ng iniisip nang makita si Thara.

The roses bloomed vividly under the early summer sun. Bahagya siyang napangiti, walang kamalay-malay sa titig na galing sa binatang na sa itaas na floor. ON THE second floor, a man stood by the window, half-hidden in shadow. His face sharp, eyes dark and still. Thorn. Through drifting smoke, he watched the girl beneath the roses. Saglit siyang natigilan sa ngiti nito. At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, parang may kung anong gumalaw sa kanyang dibdib. Sudden. Unmistakable.

Tumango ako at sumama sa kanila. Iniwan niya ako dito pero alam kong siya ang nagpasunod ng mga bodyguard ko dito. Bago ko iniwan ang Kubo at ang Rosas na bigay niya ay mabilis ko pa itong sinulyapan. The rose and the thorn, and sorrow and gladness are linked together.