Poison Every Rose Has Its Thorn นิยาย & เรื่องราว

Sa hindi mawaring dahilan, wala siyang maramdamang kakaiba sa kanya. "Alam niyo ba ang naging katapusan ng kwento?" pagtatanong ni Rosie na umalis sa pagkakasandal. Tumagilid pa kaunti ang ulo nito't pinagmasdan ang buong mukha ng matanda. "Sa huli, nawala sa lahi ng mga bampira ang angkan na iyon. Nakakatuwa lang dahil tama lang sa kanilang mamatay. Dahil dapat parusahan ang mga katulad nilang walang tamang nagagawa sa mundong ito. Kung tutuusin, napakagaling ng sumulat ng kwentong iyon. Alam niyo kung bakit?" Sinandal ni Rosie ang kanyang ulo sa kamay nitong nasa hita na niya. "Dahil bukod sa pagpaparusa, tama lang na masunog ang kaluluwa nila sa ilalim ng impyernong pinanggalingan nila. T

Ito ay pagod na may pinoprotektahan. Sa kabilang banda, si Mariel ay nagtatanim. Ang kanyang mga kamay ay puno ng lupa. Bawat butas na ginagawa niya ay para sa isang bagong halaman. Naalala niya ang kanyang mga kamay na puno ng dugo, sinusubukang itigil ang pagdurugo mula sa mga sugat na hindi na kayang gamutin. Ngayon, ang kanyang mga kamay ay nagbibigay-buhay. Ang mga crimson na rosas ay ang kanyang sagot sa lahat ng pulang nakita niya sa digmaan. Ito ay pulang simbolo ng pag-ibig, hindi ng kamatayan.

used to be a paradise, a solemn place for those souls who wants to find their self and turn their back away from vampiric sins is now a place filled with deadly and poisonous flowers. The vast forest of this old paradise was invaded with flowers and trees that had blood thirst and urge to inflict harm to intruders. Kalikasang tila mapagparusa ang siyang namayani sa buong sangtwaryo at sa pinakapusod nito ay isang toreng nababalot ng makakapal na ugat na may matatalas at itim na mga tinik. Flowers are blooming on the tower's body yet they have deadly and sharp teeth for those who wanted to get near or attempt to climb the tower. Their mouth emits acid that can burn flesh and bones of the unlu

Napakurap ako sa nakitang kaunting dugo sa palad niya at sa rosas. "Uhm, I didn't see the thorns. Sumabit sa tinik ang balat ko," mabilis niyang paliwanag. Tumango ako at hinawakang mabuti ang rosas. "I will just take a bath. Set up your painting tools right now."

Piniling manahimik bago nito kinasa ang baril, itinutok sa lupa at sa mabilis na pangyayari ay umaalingawngaw muli ang putok. Muli akong nagsisigaw. Takip ang tainga. Natatakot sa maaaring mangyayari na sa akin mismo tumama ang bala. "This thing will happen if you'll always choose being hardheaded. I hate stubborn woman," maikli nitong pahayag. Boses nambabanta. Hindi ko ito magawang tingnan. Natatakot akong salubungin ang malamig nitong mga mata.

Ngunit pinutol siya ni Cressida, malamig at mariin: “Ibinigay ko na ang lahat ng pagkakataon sa’yo, Arcturus. At ito ang isinauli mo sa akin—isang kasinungalingan at isang pagkakanulo. Huli na.” Tumindig siya, taas-noo, at walang lingon-lingon na lumabas ng bahay ng mga Thorne. Ang kanyang mga magulang ay agad na sumunod, handang buhatin siya mula sa bangungot na pinasok niya.

It’s time to end this. “Boss, isang Red Roses ang gumalaw. Isang organisasyon,” sabi ng tauhan ko sa kabilang linya. Biglang nanlamig ang pakiramdam ko. Red Roses? Hindi ito ordinaryong grupo. Isang underground criminal organization ang Red Roses, kilala sa high-profile assassinations, black-market dealings, at deep government infiltrations. Hindi sila basta-basta kumikilos kung walang malaking dahilan. At ngayon, sila ang sumira sa plano ko?

Tahimik ang unit at wala na din ang sapatos ni Thomas. Nagkalat sa sahig ang mga damit nila kahapon. Kinuha niya ang polo ng binata at sinuot saka nagtungo sa kusina. Napakurap siya ng makita ang boquet of roses na nasa basurahan. Kinuha niya iyon at napabuntong-hininga. Sigurado siya na may nalaman na naman ito tungkol sa nakaraan niya. Bakit ba hindi siya simpleng lubayan ng pangit na nangyari sa buhay niya?

A big tattoo of roses and a gun. Guns and roses. Because both symbolize me and not because I am a fan of the band from the 90s. Though I admit that I like the band's song titled November Rain. I like that song, for that is the song that always reminded me of my hopeless love for Ice before. And it was November when I staged the accident.

"N-natusok ako mom, but it never hurt me nabigla lang ako." "Darling, always remember this, those who fear thorns cannot pick roses. Pumasok ka muna sa loob anak at lagyan mo ng antiseptic 'yan. Ililigpit ko lang itong mga naputol ko na." inalalayan siya nitong tumayo. Nag-ingat naman siya kanina at papaanong natusok siya ng hindi niya namamalayan? Somehow she realized the rose doesn't fit her.