Positive Quotes About Stress Novels & Stories

"Kung may kailangan ka at may maitutulong naman ako, huwag kang mahihiyang magsabi, ha? Walang magbabago kahit hindi na ikaw ang manager ni Grantt, Yongsann." Napangiti naman ako. Ganito ang bumabalik sa'yo kapag naging mabuti kang katrabaho. "Opo, Ate Pi. Salamat uli. Bye." "Bye." Pinatay ko na ang tawag at naupo na lang muna sa bakanteng couch. Hihintayin ko na lang na magising siya. ["Iwasan na lang po muna ang ma-stress siya nang sobra. Hindi po biro ang magkaroon ng anxiety. Hindi niya maiiwasan ang sucidal thoughts."]

paliwanag niya, at isa-isa na ngang tinanggal ang butones ng damit ko. “Malungkot nga ako. Stress…” Naputol naman ang pagsasalita ko, dahil sa labi niyang banayad na lumapat sa labi ko. “Stress reliever din ‘to. Rest assured, tanggal ang stress mo, at tiyak matutulog tayong masaya mamaya.” Dagdag paliwanag niya, at nagsimula na ngang umarangkada sa ibabaw ko.

Simula nang sabihin nya yon at halikan nya ako ay hindi na rin mawala sa isip ko ang bagay na yon, kung posible nga bang totoo ang sinasabi nila. Funny it may sound but I am not sure about myself as of the moment. Ginugulo na ng sinabi nya at ng ginawa nya ang isipan ko, pilit ko na lang hindi pinapansin yon dahil ayokong mabaliw sa kakaisip. "Wag kayong masyadong magpa-stress sa pag-aaral, dapat ay ineenjoy nyo ang pag-aaral, hindi yung stress kayo." "Opo, ma."

It feels good to say that out loud. “Don’t say that. Huwag mong sabayan ang stress ko. You of all people should know what I’m going through. The guilt. The stress. The pressure. I feel like I’m going to explode.” Umupo siya sa kama at inihilamos ang palad sa mukha.

Baba na ang araw nang simulan niyang maglakad. Bitbit ang tsinelas, binagtas ni Annabelle ang kahabaan ng dalampasigan. May mabuti ring dulot ang pagsama niya roon. Matagal na siyang hindi nakakalanghap ng hanging dagat. Baka makatulong iyon para mabawasan ang stress niya kahit sabihing stressor sa kaniya ang makita ang dalawa. Puwede naman niya itong iwasan.

"'Wag mo nang pansinin 'yon, 'La. Mas lalo ka lang mai-stress." "Talagang mai-stress ako, Theo, lalo na kung malalaman kong hindi ka magseseryoso! 'Wag ka ngang magbuhay binata. May asawa ka nang tao kaya ayusin mo 'yang ginagawa mo sa buhay," pangaral pa ng matanda. Hindi na lang nagsalita pa si Theo, ayaw nang dagdagan pa ang stress ng matanda. Pero ang nas nakatawag ng pansin niya ay huling sinabi nito bago matulog.

Sa aking isip ay pinagsasabihan ko siya. "Mag-enjoy na lang tayo sa bakasyon natin. Chill, anak. Bawal ma-stress. Ang wrinkles." Bawal ma-stress? Eh, siya tong nagbibigay ng stress sa akin. Dumagdag pa ang lalakeng iyon. Akala siguro niya uto-uto pa din ako. Mamumuti lang ang mga mata niya sa paghihintay sa akin mamaya. Napangisi ako.

Iyan lamang ang tangi kong naisagot dahil hindi ko pa tuluyang na pro-process ang sinabi niya. “P’wede niyo naman isama si lolo mo. Para na rin mabawasan ang stress niya, at mapadali ang recovery,” dagdag pa niya na nakangiti. “Talaga? Pumapayag ka na lumabas ako ng bahay?”

Melinda ay patuloy na nagngingiti, tila ba siya’y nanalo sa sugal kagabi kahit talo naman talaga siya. Ganito nga siguro ang buhay—kapag akala mo’y susuko ka na, bigla kang binibigyan ng pag-asa. Masayang-masaya ang pakiramdam niya. Ang balita na natanggap niya ay para bang nagpawala sa kaniyang stress.

May time na napi-pressure rin naman ako, pero nagawa ko na rin naman na ‘yong kontrolin. Hindi na ako masiyadong nagpadadala sa negative, at naka-focus na lang talaga sa positive. Kaya kahit ano pa ang kalala ang trabahong kinahaharap ko, kalmado pa rin ako. Go with the flow lang, at hindi ko dapat hinahayaan ang sarili ko na ma-pressure, dahil paniguradong hindi gagana ang aking isipan kung ginawa ko nga ‘yon.