Postpartum Quotes Novels & Stories

"Sa isang banda, ang sakit. Sa isa pang banda, narinig ko na ang training kapag postpartum ay mas miserable." "Kung pananatilihin mo ang iyong pagsasanay ngayon, makakabawi ka ng napakabilis." "Wala pa nga akong partner kaya malayo pa ako na magka-baby!" Pinunasan ni Lilith ang kanyang mga kamay gamit ang napkin. "Avery, maghapunan na tayo! Amoy na amoy ko na ito at mabango Ito!" "Hmm." Tumayo si Avery at sumabay sa kanya na maglakad papunta sa dining room.

Really insàne! Nagpatigil Naman ako sa pagluha at agad hinagilap Ang Cellphone ko, I search the word "Postpartum Depression and it's effects" may duda na ako eh. I wasn't aware of this pero Minsan ko na itong narinig Mula sa kanila ni Mom. At natutop ko Naman Ang bibig dahil sa nabasa. So, posible ngang isa itong effect nun Ang nararamdaman ko ngayon?

“Aba, hindi ka niya dapat inaaway. Kakapanganak mo pa lang at namatayan ka ng anak. Baka magkaroon ka ng post-partum depression.” “Ano ang post-partum depression?” curious niyang tanong. “Kapag bagong panganak, posibleng makaranas ng matinding kalungkutan ang isang ina. Ang mga sintomas ay madalas na pag-iyak, kawalang gana na mag-alaga ng anak, at umaabot pa sa punto na gusto mong lumayo sa mga taong mahal mo. At kung minsan ay possible itong humantong sa suicide.”

"Opo, Mrs. Villacorta. Siguradong magkakaroon iyon ng kaugnayan sa physiological, psychological, at behavioral development ng bata sa loob ng iyong sinapupunan." Nagpatuloy ang doktor sa pagbibigay ng babala. "Bukod pa rito, kung palagi kang nasa masamang mood, mas malaki ang tsansa na magkaroon ka ng postpartum depression. Kaya naman, Mrs. Villacorta, dapat ay bawasan mo ang pagkagalit at mas mahalin mo ang iyong sarili." Tumango si Ophelia bilang pagsang-ayon sa sinabi nito. "Tama ka. Para sa sarili ko at para sa kapakanan ng aking anak, kailangan kong panatilihin ang aking emotional stability."

“Wala nga, pagod lang ako. Nakakapagod sa school.” Mariin itong pumikit, para ba’ng kinakalma ang sarili. “Babe, alam natin pareho na hindi ‘yan ang rason. Tell me what is it? What’s bothering you?” Halos magmakaawa na nitong tanong. Pagod niyang hinilamos ang mukha gamit ang palad. “Post partum lang ‘to. I’m sorry.” Tumalikod na s’ya at nagkulong sa banyo nang halos isang oras.

Sa mga gabing halos pumutok sa sakit ang kaniyang dibdib dahil sa sobrang dami ng gatas, si Grasya ang tumutulong magmasahe at maglabas niyon upang mabawasan ang kirot. Noong unang mga araw matapos siyang manganak at napakahina pa ng katawan niya upang bumangon, si Grasya rin ang tumulong sa kaniya sa paglilinis at pag-aasikaso sa sarili. Ang sama ng loob na nabuo sa panahon ng panganganak at postpartum recovery ay hindi madaling makalimutan. Ngunit ang samahang nabuo nila ni Grasya sa parehong panahon ay parang pagkakaibigan ng dalawang sundalong sabay na dumaan sa isang mahirap na digmaan.

Para itong pagsuntok sa bulak hindi siya makahanap ng butas upang gumawa ng eksena. "Kinilaw na tuna? Aliyah, ginagawa mo ba ito nang sadya? Gusto ko lang kainin ang luto mo, hindi mo ba naiintindihan?" Nawalan ng pasensya si Daisy kay Aliyah at agad na nagbago ang kanyang tono. Talagang ipinilit niya na pumunta si Aliyah ngayon! "Daisy, dapat kang panatilihing maganda ang iyong kalooban sa panahon ng iyong postpartum period, kung hindi ay makakasama ito sa iyong kalusugan."

Takot na hindi magustuhan ng mga ito at masaktan siya. “Anong agahan?” “Ay, validation!” Nabitawan niya ang hawak na kutsara dala ng pagkagulat. Sinamaan niya ng tingin si Kaye na nakangisi na ngayon. Ganito ba ang nakakaranas ng postpartum? Parang buntis na iba-iba ang mood? “Wow, pancake!” “Nasaan ang asawa mo?” tanong na lang niya dahil mukhang wala naman itong balak lumayas sa kusina.

Ito pa nga ang nagbigay ng advice kung ano ang gagawin ko. "My Millow, everything has changed; people have come and gone, yet there are many blessings in store for you. Be grateful, my dear. Why not hold a vigil for your late husband and children? Don't forget that I'm just here for you, Millow. Lake is gone and I am real." Ito ang sinabi ni George habang umiiyak ako. Nakukunsensya ako sa sinabi nito kaya panay ang tango ko at kalaunan ay humingi rin ako ng paumanhin, "I'm sorry, babe. Maybe this is a postpartum depression?"

Mas mabuti na ang maging maagap kaysa sa hindi. Akala ko kasi noon ay hindi ako dapat magselos dahil asawa ako. Pero kung may topak ako noong buntis ako ay mas lumama naman noong nanganak na ako. Ang sabi naman nila ay normal lang dahil maraming babae ang dumadaan sa postpartum after manganak. Ako kasi ay may mga pagkakataon na hindi ko maintindihan ang sarili ko.