Presensya Meaning Novels & Stories

Ang presensya niya ay parang nakakaapekto sa bawat parte ng katawan niya—ang puso niya ay mabilis ang pintig, ang isip ay umiikot sa alaala ng kanilang nakaraan, at ang bawat segundo ay tila tumitigil. Tumigil si Edison sa isang hakbang lamang mula sa kanya. Ang distansya ay sapat para manatiling propesyonal sa mata ng mundo, ngunit sobrang lapit para hindi maramdaman ang tensyon. Ang kanyang presensya ay parang invisible na pader na humahadlang at sabay na nag-aanyaya.

Bukod sa sinisiguro niyang wala talagang kalaban, alam kong may nararamdaman siyang mga presensya, o mata na nakatitig sa kaniya. Ganoon naman kasi katalas ang kaniyang pakiramdam, eh. Kahit nga hindi niya ako nakikita, dahil nakatalikod siya minsan, alam niyang ako ‘yon. Siguro ay kabisado na talaga niya siguro ang presensya ko. Kahit nga ako, eh. Alam na alam ko ‘yong presensya niya. Pati ‘yong mga titig niya, kahit hindi ko na siya tingnan, alam kong sa kaniya ‘yon.

Ngunit bago pa ako makalabas ng silid, isang kakaibang presensya ang aking nararamdaman mula sa paligid, dahilan upang napatigil ako sa akmang paglabas. My senses were even more enhanced now, dahil pati presensya ng iba ay nararamdaman ko. Hindi ko lang matukoy kung tao ba ang may-ari ng presenyang yun. Pero wala naman sigurong mga halimaw o mabangis na hayop dito, diba? Kaya tao nga talaga siguro yun. Pero ang nakapagtataka nga lang, hindi yun presensya ni Master Shu o ni Elvis. Familiar ko na kasi ang kanilang aura at presence, eh, kaya alam kong hindi sa kanila yung naramdaman ko. Ibig sabihin nito, may ibang taong nandito maliban sa amin.

Ang presensya ay hindi laging kailangang iparamdam sa ingay. Pagdating niya sa opisina, mas ramdam ang tensyon. May mga empleyadong pilit umiwas ng tingin, may iba namang nakatingin sa kanya na parang naghihintay ng sagot sa isang tanong na hindi nila kayang itanong nang malakas. Pero tulad ng nakasanayan, tuwid ang lakad ni Elena. Hindi mabilis. Hindi mabagal. Sakto—kontrolado.

May presensya na kahit hindi mo pa nakikita, alam mong hindi mo puwedeng balewalain. "Owner entering," narinig kong bulong ng isang staff. Lalong bumigat ang dibdib ko. Humigpit ang pagkakayuko ko. At pagkatapos ng ilang segundo... may pumasok. Hindi ko siya nakita agad. Pero ramdam ko. Yung klase ng presensya na parang sumasakop sa buong hallway kahit hindi pa siya nagsasalita.

salubong ang kilay na tanong ko pabalik. Nakita ko kung paanong parang natauhan naman siya sa sinabi. "A-Ah... I didn't mean it like that. Pero kasi diba, usually kapag malakas makaramdam ng presensiya ay mga ninja? Not to mention, your exceptional observation skills?" I shrugged my shoulders at him. "I don't know, I am not a ninja for your information. Ang alam ko lang tungkol sakanila, kaya nilang itago ang presence nila."

Unang beses lang nitong magpunta. Simple lang ang suot, walang yabang, pero ramdam ang bigat ng presensya. Isang taong sanay pumasok sa kahit anong espasyo na parang pag-aari niya iyon, hindi dahil sa karapatan, kundi dahil sa kumpiyansa. “Daryl,” bati nito, may ngiting hindi pilit. “Kumusta? Mukhang busy ka.” “Opo, Sir,” magalang na sagot ni Daryl. “Pasensya na po at magulo.”

Ang bawat hibla ng buhok niya na nakatabing sa kanyang mukha ay kumikislap sa ilaw ng buwan mula sa bintana. At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, ay naramdaman ko ulit ang isang uri ng katahimikan na hindi dulot ng pagkawala kundi ng presensya. Presensya niya. Presensiya ng babaeng kaytagal kong inasam na makasamang muli! “Goodness she’s here…” Mahina kong bulong, halos pabulong sa sarili ko dahil baka bigla itong magising at maabala sa pagkakatulog niya.

tanong nito habang tinitingnan ang listahan ng mga pangalan. "Oo," sagot niya, marahan ngunit matatag. "Magaling. Kung nais mong maging isang modelo, tandaan mo ito: Hindi lang ito tungkol sa paglalakad. Ito ay tungkol sa presensya—isang presensyang hindi nila makakalimutan kahit pa matapos ang show."

Ngunit sa loob ng silid na iyon, may isang bagay na nagbago. Hindi pa pag-asa. Hindi rin kapayapaan. Ngunit isang presensya. At minsan, sapat na muna iyon—ang pagdating ng isang taong matagal nang hinihintay, sa sandaling halos wala nang natitirang oras.