Your Presences Novels & Stories

Hindi ko maalala yung mga mata niya, kung paano siya tumingin, kung anong expression niya habang nandoon kami sa parehong espasyo. Nothing. Just the presence. At kahit yung presence na ‘yon, pakiramdam ko dumudulas din sa alaala ko. Parang usok na kahit anong habol ko, hindi ko mahawakan. Parang isang bagay na alam kong nangyari, pero hindi ko mapatunayan sa sarili ko kung paano. Hindi naman ako lasing nung nangyari ron, pero wala talaga akong maalala na kahit ano.

Ang presensya niya ay parang nakakaapekto sa bawat parte ng katawan niya—ang puso niya ay mabilis ang pintig, ang isip ay umiikot sa alaala ng kanilang nakaraan, at ang bawat segundo ay tila tumitigil. Tumigil si Edison sa isang hakbang lamang mula sa kanya. Ang distansya ay sapat para manatiling propesyonal sa mata ng mundo, ngunit sobrang lapit para hindi maramdaman ang tensyon. Ang kanyang presensya ay parang invisible na pader na humahadlang at sabay na nag-aanyaya.

he asked me in a low voice. I sighed. "Presence." "Presence?" Sabay na tanong nila. Inalis ko ang pagkakakrus ng mga braso sa dibdib at inilagay sa backrest ng sofa. "Presence, air, vibes, aura or whatever you call it." "Elaborate," Jeff used his serious tone. Kaya kahit na wala naman akong balak na magsalita pa, pinaliwanag ko na. Might as well to help them realize some things.

tanong nito habang tinitingnan ang listahan ng mga pangalan. "Oo," sagot niya, marahan ngunit matatag. "Magaling. Kung nais mong maging isang modelo, tandaan mo ito: Hindi lang ito tungkol sa paglalakad. Ito ay tungkol sa presensya—isang presensyang hindi nila makakalimutan kahit pa matapos ang show."

At ang kanilang perception ng reality ay unti-unting lumawak. May mga researchers na nagsimulang makaranas ng shared visions—mga glimpses ng isang napakalawak na network ng light, energy, at consciousness. Sa mga vision na ito, may dalawang presensya na palaging naroon—hindi malinaw ang anyo, ngunit ramdam ang kanilang guidance. “Who are they?” tanong ng isa sa mga observers. “Not who,” sagot ni Mara. “What.”

muli niyang ngusong sita dito. Halata naman ang pagkasorpresa ni Raymond kahit pa nakangiti ito, medyo naningkit pa ang mata nito sa paghalakhak. "Yeah, about that, I seemed to have lost my phone," parang isang nahihiyang batang turan nito, "I think meron lang akong pre-wedding jitters kaya hindi ko maalala kung saan ko iyon nailagay." Muling tawa na lang ng lalake.

'Yong kapatid na alam mong kahit sa binggit ng kamatayan ay hindi ka magagawang talikuran. Presensya niya pa lang ay sapat na upang mapagaan ang aking nararamdaman.

The presence moved quickly to the left side and I shifted my gaze to its new position. Muli pa itong lumipat ng pwesto sa silid ngunit mabilis at walang kahirap-hirap ko siyang nasusundan ng tingin. I smirked when the presence finally revealed itself. Ilang bisita ba ang meron ako ngayon? Should I be grateful dahil nagmumukha na akong celebrity sa mundong ito? Kahit sino ata ay nais akong makita ng personal? Should I be honored?

Hindi ko agad nakuha. "Presence?" ulit ko. Tumango siya. "Not service. Not performance. Not entertainment in the traditional sense." Sandali siyang huminto. "Company." Mas lalo akong natigilan. Parang doon ko lang unti-unting naiintindihan. Hindi pala ito trabaho na "gumawa ng show." Hindi rin simpleng "host." Kundi... kasama lang. Presence lang. "Pero..." hindi ko napigilang sabihin, "ang mahal po ng bayad para lang sa... pag-inom?"

Ramdam niya ang presensya ni Adrian sa bawat galaw niya—isang silent communication: huwag kang magkamali, nandito ako. Ang mga kasamahan ay tahimik. May mga bulong, may mga sulyap, ngunit hindi nila alam kung hanggang saan ang reach ni Adrian. Hindi nila alam na bawat galaw ni Calestine ay minomonitor ng lalaki, at kung may kahit anong mali, ang repercussions ay mabilis at decisive. Ang dark energy ng presensya ni Adrian ay parang wall na hindi basta-basta mababalewala.