Presidential Assassinations Novels & Stories

It looks like it’s different from the place we went to earlier. “Relax, Honey. You don’t have to rush it. You can’t blind her yet. She needed to witness how we’ll kill someone important to her on her own eyes,” natatawang saad ng isang tinig. Nasilayan ko ang mukha ng bise presidente habang may ngisi sa labi.

Involve pa rin naman siya dahil sa kanya pa rin ang huling desisyon tuwing may mga online meetings sila. We were on our second anniversary when the Philippines made shocking news that caused a tragic moment for the Filipinos. Nag-crash ang eroplanong sinasakyan ng mga lider ng Pilipinas. Ang Presidente pati ang lahat ng kanyang gabinete ay kasama sa mga nasawi. Kinabukasan ay inamin ng bise-presidente na siya ang may kagagawan ng karumal-dumal na pangyayari. Then he was shot in the head, resulting in his death, by a member of the national police. Ang Senate President ang humalili sa puwestong naiwan nila matapos ang ilang buwan.

Ang lalaki ang nagsisilbing hitman ng bise presidente at nasa likod ng mga assassination. Kasama na sa listahan ang mga mayayamang negosyanteng ganid sa pera at abuso sa kapangyarihan, gayundin ang mga drug lord na kakumpitensiya ng bise. Ang pangalawa ay ang iligtas mula sa mga tulisan ang nawawalang journalist, na ayon sa nakalap na impormasyon, ay napasakamay ng grupo. Ngunit hindi naging madali ang naging engkuwentro. Armado ang pangkat ng malalakas na kalibre ng mga baril.

SONORE ASANO It's been 2 weeks since nangyari ang assassination sa North Hales Palace. Pinulot ko ang diyaryo sa mesa at binasa ang nasa headline.Hindi parin nawawala sa diyaryo ang pagkamatay ng presidente.Madugo ng pagpatay rito at wala man lang fingerprint naiwan sa crime scene.The murder weapon was found but walang fingerprint, but it has a design sa dulo that looks like a snowflakes.

Hindi pa ito ang pinakamabilis niyang reaksyon pero saglit lang niyang naiwasan ang atakeng iyon. Masasabi niyang mga propesyonal na assassin ang dalawa. Talagang pinupuntirya ng mga ito ang kritikal na bahagi ng katawan nang walang pag-aalinlangan. Talagang sinisigurado nilang mapupuruhan nila ang kanilang target sa isang atake. Pero sinong pakay nila sa presidential suite? Si Kina ba? Si Jason Zheng ba ang nagpadala sa kanila?

wika ng nasa kabilang linya. “Yes, why?” I asked him and gave a single glance through the window of my car. “Nothing. You know, I have a vacation too.” “When?” “Now, of course.” “Are you done with your mission? Misyon kasi nitong i-assassinate ang pinuno ng drug dealer na nagtago sa bansang China utos ng isang Presidente. Nag-alias pa iyon na Chinese raw siya para makapasok sa bansang China. Pinuntahan niya talaga iyon sa China para patayin. Tatlong buwan siyang namalagi sa China.

Hehe. "Nga pala, Aloïsia, may party mamaya sa White House. May pa-party si President para sa lahat nang naki-cooperate against Russia. Especially to the other assassins under the USA government." Those assassins are trained to do good and eliminate evil. Hindi sila katulad ng ibang assassin though they still kill in exchange of money but in the good way (though killing is a sin).

tanong ng tauhan niya. "…Ano? Ang top ten assassins ay may sapat na kakayahan para pumatay ng mga presidents mula sa Western Union! Imposible na mahirapan silang pabagsakin ang isang maliit na taong tulad ni Gerald! Kahit na mabigo silang patayin siya, naniniwala ako na ang kanilang professional etiquette ang magpoprotekta sa ating mga identities! Dahil doon, hindi ako nag-aalinlangan na misyon na ito ay makukumpleto nang walang abala kapag sila ang kinuha ko!"

panimula niya at ramdam niyang natigilan agad ito. "A-Alam niyo, diba? Alam niyo lahat kung ano ang mga ginawa ko. Mula sa pagpatay ng mga tao, sa pag-alis ko sa Carranza, sa panibago kong buhay sa McNamara, at ang muli kong pagpatay ng anim na inosenteng tao." saad niya. "Alam kong lahat ng yun ay--" "Oo. Alam namin pero ano naman ngayon?"

Ulit kong tanong sa kanya. Hinarap niya naman ako na nakakunot ang noo. “I’m taking care of my wife?” Napaismid ako. “There’s no need for that, Lysander. Wala namang tao, there’s no need to pretend.” Doon ko lang din napansin na kami nga lang talaga dalawa sa presidential suite ng ospital na ito. Napansin ko ang paggalaw ng kanyang panga saka siya tumalikod sa’kin.